Βιβλιοκριτική: "Στον Ατλαντικό ανάμεσα σε νάρκες και τορπίλες" της Μαρίνας Λυκούδη | Γράφει ο Κώστας Τραχανάς

 

Στον Ατλαντικό ανάμεσα σε νάρκες και τορπίλες
Συγγραφέας: Μαρίνα Λυκούδη
Ημερομηνία έκδοσης: 07/2026
ISBN: 978-618-231-364-0
Σελίδες: 114

Εκδόσεις: Βακχικόν

 Γράφει ο Κώστας Τραχανάς

Το βιβλίο αυτό περιέχει τις περιπέτειες  και τα προσωπικά βιώματα στη θάλασσα του καπετάν Τάσο Μελισσάκη σε μια πολυτάραχη ιστορική στιγμή.

Είναι οι αφηγήσεις του Συριανού καπετάνιου, που περνούσε τον Ατλαντικό με τις νηοπομπές των συμμάχων, μέσα από τη φωτιά, τις νάρκες και τις τορπίλες των Γερμανικών πλοίων και υποβρυχίων.

Μπάρκαρε, πρώτη φορά, γυμνασιόπαιδο το 1927 στο ατμόπλοιο Τούσικα, που ναυλώθηκε ξυλεία από τη Βραΐλα της Ρουμανίας για τη Βενετία. Υπηρέτησε ως δόκιμος πλοίαρχος στο Α/Π Εύανδρος Άνδρου, στο Α/Π Αγία Μαρίνα κ.α.

Από το 1939-1945, τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έκανε με πολλά εμπορικά πλοία του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού το κυκλικό ταξίδι (Αγγλία-Ν. Αμερική με επιστροφή στην Ευρώπη). Η τακτική που είχε υιοθετηθεί ήταν να γίνονται επιθέσεις των Γερμανών στα συμμαχικά εμπορικά σκάφη είτε με επιδρομές σκαφών επιφανείας, είτε κυρίως με υποβρύχια.

Οι επιθέσεις σε εμπορικά σκάφη ανάγκαζαν την Γαλλία και Βρετανία να οργανώνουν νηοπομπές, ενώ η δυσκολία εντοπισμού των υποβρυχίων υπαγόρευε τη διασπορά μεγάλου αριθμού αεροσκαφών και σκαφών συνοδείας νηοπομπών, προκειμένου να προστατευτούν τα εμπορικά σκάφη, που ήταν απαραίτητα για τη διατήρηση του εμπορίου και την προμήθεια πολεμικού υλικού. Κυρίως τα εμπορικά σκάφη μετέφεραν σιτηρά, καλαμπόκι και πολεμικό υλικό από τον Καναδά, Ν. Αμερική και Αμερική με κατεύθυνση το Ηνωμένο Βασίλειο. Κατά την πολεμική περίοδο και από τη Βόρειο Αμερική και τον Καναδά διαμέσου του διάπυρου Ατλαντικού Ωκεανού μετέφεραν τόνους καλαμπόκι και σιτηρών.

Αμερικανικά πολεμικά συνοδεύαν τις νηοπομπές από Αμερική μέχρι ενός σημείου του Ατλαντικού κι από εκεί τους παραλαμβάνανε και τους συνόδευαν αγγλικά πολεμικά πλοία.

Η μάχη του Ατλαντικού ήταν μια από τις πλέον οδυνηρές μάχες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το κεντρικό λιμάνι των Γενικών Μεταφορών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν το λιμάνι του Λονδίνου. Το θέμα ήταν κάθε φορά πως θα εξαπατούσανε τα γερμανικά καταδιωκτικά υποβρύχια, για αυτό οι νηοπομπές πλέανε όλη τη νύχτα κοντά στις ακτές της παγωμένης Γροιλανδίας, τα οποία υποβρύχια όργωναν όλον τον Βόρειο Ατλαντικό και πώς θα αποφεύγανε τα γερμανικά βομβαρδιστικά που συνεχώς επιτίθεντο με επιτυχία, όταν πλησίαζαν στις ακτές της Ιρλανδίας. Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο η ακεραιότητα του πληρώματος, αλλά επίσης η ασφαλής μεταφορά του εμπορεύματος, γιατί από αυτό εξαρτιόταν η τροφοδοσία του στρατού και η συνέχιση της αντίστασης κατά των Γερμανών.

Τα συνεχή αυτά ταξίδια ήταν επικίνδυνα και τραγικά μαζί και έπρεπε με κάθε τρόπο να αποφεύγουν τις νάρκες και τις τορπίλες των Γερμανικών υποβρυχίων.                                  

Για τον καπετάν Τάσο Μελισσάκη όταν ο θαλασσινός ορίζοντας γινόταν τρομαχτικός, ο άνεμος αλυχτούσε εφιαλτικά και ο υπόκωφος απόηχος των εχθρικών υποβρυχίων στη μέση του Ατλαντικού παρέλυε το είναι του. Όμως, η μετάλλαξη που συγχρόνως συνέβαινε μέσα του τον αφύπνιζε· του απαγόρευε να αισθανθεί την ηχηρή παρουσία του θανάτου. Τον μετέτρεπε στον υπεράνθρωπο που πάση θυσία έπρεπε να φέρει σε πέρας την αποστολή του: να φθάσει σώα και αβλαβής η νηοπομπή στο λιμάνι του προορισμού, κομίζοντας την ελπίδα με τη μορφή τροφίμων και πολεμοφοδίων από τον ελεύθερο κόσμο του Νότου στον σκληρά δοκιμαζόμενο κόσμο του Βορρά.

Για τις πολύτιμες υπηρεσίες του καπετάν Τάσο Μελισσάκη του απονείμανε το Μετάλλιο Ανδρείας του Ατλαντικού του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η Μαρίνα Λυκούδη γεννήθηκε στην Κεφαλονιά. Πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, μετεκπαιδεύτηκε επί τριετία στο Παρίσι στην Κλινική Ψυχολογία (Paris VII) και στα Παιδαγωγικά (Paris V) ως υπότροφος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ). Υπηρέτησε σε σχολεία Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Βρυξέλλες, Μόντρεαλ). Διετέλεσε Συντονίστρια Εκπαίδευσης Ελληνοπαίδων Ανατολικού Καναδά, από όπου και αφυπηρέτησε. Κατά την παραμονή της στο Μόντρεαλ συνέγραψε το βιβλίο Η Ελληνόγλωσση Εκπαίδευση στο Εξωτερικό (εκδόσεις Παρουσία 1997). Ακολούθησαν οι νουβέλες Sacrificio (ιδιωτική έκδοση 2015) και Santa Catalina (ιδιωτική έκδοση 2017), εμπνευσμένες από την ιστορία του Περού, όπου διέμεινε συνοδεύοντας τον υπηρετούντα εκεί σύζυγό της, πρέσβη Βασίλη Σημαντηράκη. Το 2020, μαζί με την Άντζελα Έμσεν-Δανιηλίδου συνέγραψαν δύο νουβέλες, που περιέχονται στο βιβλίο 1-1-28 (εκδόσεις Βακχικόν). Ακολούθησε το αφήγημα Στην Αλβανία του Ενβέρ Χότζα (εκδόσεις Βακχικόν 2023), όπου καταγράφει προσωπικά βιώματα από την παραμονή της στην Αλβανία εκείνη την περίοδο. Το 2025 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα Κιάρα ή Το τρίλημμα (εκδόσεις Βακχικόν). Σε συνεργασία με τον σύζυγό της εξέδωσε τα καλλιτεχνικά λευκώματα Ελαία η Καλλιστέφανος (εκδόσεις Έφεσος 2001) και Πέτρα Ωραιοτάτη (εκδόσεις Φιλοποίμην 2007), αμφότερα εμπλουτισμένα με πλούσιο φωτογραφικό υλικό του συζύγου της. Μητέρα τριών παιδιών, έχει επίσης έναν εγγονό, τον Ερρίκο.Το αφήγημα «Στον Ατλαντικό ανάμεσα σε νάρκες και τορπίλες» είναι το ένατο βιβλίο της.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ