Η απόδοση του κειμένου στη δημοτική
Προχθές το πρωί, ήμουνα μέσα στο λεωφορείο, όπως κάνω κάθε μέρα. Πιάνω δυο θέσεις για να καθίζουν μεγάλοι άνθρωποι στην ηλικία, γιατί οι μαθητές δε σηκώνονται άμα καθίσουν στην καρέκλα, για να βλέπουν το κινητό τους τηλέφωνο.
Μπήκαν μέσα δυο ηλικιωμένοι και κανένας δε σηκώθηκε να κάτσουν οι άνθρωποι. Κάθισαν τα σχολιόπαιδα σαν τους μαχαραγιάδες, άπλωσαν τα πόδια τους και σημασία δεν έδωσαν, λες και βρίσκονταν στο τσιφλίκι του παππού τους. Παρακάλεσα να δώσουν τα καθίσματά τους γιατί οι μεγάλοι αυτοί άνθρωποι κόντεψαν να σωριαστούν στο διάδρομο, άμα φρέναρε ο οδηγός. Μουρμούρισαν κι άλλοι επιβάτες και φιλοτιμήθηκαν πια τα παιδιά κι έδωσαν τα καθίσματά τους για να καθίσουν οι μεγάλοι άνθρωποι. Θυμήθηκα για μια στιγμή, τότε που ήμουνα κι εγώ νέα και πήγαινα στο Γυμνάσιο και κάθε φορά που έβλεπα μεγάλους ανθρώπους σηκωνόμουνα κι έδινα τη θέση μου.
Μια μέρα σηκώθηκα να καθίσει μια γυναίκα πάνω απ’ τα εβδομήντα θα ήταν. Περιποιημένη, «διπλοσοβαντισμένη» με μπόλικη μπογιά στο πρόσωπό της. Το ντύσιμό της ήταν μοντέρνο και φόραγε κάτι τακούνια δυο μέτρα το ένα. Πήγα να σηκωθώ να δώσω τη θέση μου σαν καλό παιδί κι αυτή κόντεψε να με χτυπήσει!
«Τι με πέρασες για καμιά γριά και μου δίνεις τη θέση σου; Ευχαριστώ, δε θέλω».
Αφού δεν είσαι γριά αλλά νέα, ας καθίσω πίσω! σκέφτηκα και ξανακάθισα στη θέση μου. Οι άλλοι οι επιβάτες που ήταν μέσα, άλλοι γελούσαν κι άλλοι σχολίαζαν ότι παρόλο που σηκώνονται οι νέοι, οι ηλικιωμένοι δεν κάθονται στις θέσεις….
Πάνω στην ώρα, κάνει ένα απότομο φρενάρισμα ο οδηγός και η κυρία κόντεψε να σωριαστεί στο πάτωμα! Μας έπιασαν τα γέλια όλους μαζί! Δε θα το ξεχάσω… πού τα θυμήθηκα κι εγώ, η ευλογημένη;
Άμα ήρθαμε μέσα στην πόλη της Μυτιλήνης, μια κυρία, θα ήταν πάνω απ’ τα εξήντα. Άφησε το αμάξι της καταμεσής στον δρόμο, λες και ήταν τσιφλίκι του παππού ή της γιαγιάς της. Πήγε σ’ έναν φούρνο εκεί πέρα για να πάρει ψωμί. Ίσαμε να ψωνίσει, ίσαμε να πάει στο αυτοκίνητό της, κουνάμενη- σινάμενη πόση ώρα να πέρασε πια; Εμείς, εν τω μεταξύ, περιμέναμε μέσα στο λεωφορείο.
«Άντε, με το πάσο σου», «σιγά τ’ αυγά μη σπάσουν!», μουρμούριζα κι όσοι ήταν κοντά μου ξεράθηκαν στα γέλια! Και πάλι καλά που είχε υπομονή κι ο οδηγός και δεν άρχισε να κορνάρει και «να κατεβάζει καντήλια»! Οι άλλοι οι οδηγοί από πίσω όμως κόρναραν, τον κόσμο χάλασαν.
Η κυρία μπήκε στο αμάξι της, έβαλε μπρος με το πάσο της κι έτσι, ο δρόμος ελευθερώθηκε και πήγε ο καθένας στις δουλειές του.
Έτσι είναι, άμα ο καθένας θαρρεί πως τα κοινόχρηστα πράγματα είναι τσιφλίκια του παππού ή της γιαγιάς του και δε νοιάζεται για τους άλλους τους ανθρώπους!
Πρωτότυπο κείμενο
ΤΟΥ ΤΣΙΦΛΙΚ’ Τ’ ΠΑΠΠ’ ΝΤΟΥΝ
Προυψές του πουρνό, ήμνταν μέσ’ τ’ αλιφουρείγιου, σα π’ κάνου κάθα μέρα. Πιάνου δυο θέσεις για να καθίζιν μιγάλ’ αθρώπ’ σ’ ηλικία, γιατί τα σκουλιόπιδα δε σ’κουνώντιν άμα κάτσιν στ’ καρέκλα, για να βλέπιν του κινητό ντουν τηλέφουνου.
Ίμπαν μέσα δυο ηλικιουμέν’ τσι κανένας δε σ’κώθ’τσι να κάτσιν γιοι αθρώπ’. Κάτσαν τα σκουλιόπιδα σα τ’ς μαχαραγιάδις, απλώσαν τα κανιά ντουν τσι σημασίγια δε δώσαν, λέγ’ς τσι βρισκόνταν στου τσιφλίκ’ τ’ πάππ’ ντουν. Παρακάλισα να δώσιν τα καθίσματά ντουν γιατί γιοι μιγάλ’ αυτοί αθρώπ’ κουντέψαν να σουριαστούν στου διάδρουμου, άμα φρέναρι γιου σουφέρ’ς. Μουρμουρίξαν τσ’ άλλ’ ιπιβάτις τσι φιλουτιμηθήκαν πλια τα μουρά τσι δώσαν τα καθίσματά ντουν για να καθίσιν γιοι μιγάλ’ αθρώπ’. Θ’μήθ’κα για μια στιγμή, τότι που ήμνταν τσι γω νια τσι πάγινα στου Γυμνάσιου τσι κάθα φουρά που’ βλιπα μιγάλ’ αθρώπ’ σκουνώμνταν τσι έδ’να τ’ θέση ‘ιμ’.
Μια μέρα σκώθ’κα να καθίσ’ μια γναίκα πάνου απ’ τα ιβδουμήντα θαν ήνταν. Πιριποιημέν’ διπλουσουβαντισμέν’ μι μπόλ’κια μπουγιά στ’ μούρ’ ιτς. Του ντύσ’μου τς ήνταν μουντέρνου τσι φόρ’γι κάτ’ τακούνια δυο μέτρα του ένα. Πήγα να σκουθώ να δώσου τ’ θέση μ’ σα καλό μουρό τσ’ αυτήνιαν κόντιψι να μη βρουντήξ’!
«Τι με πέρασες για καμιά γριά και μου δίνεις τη θέση σου; Ευχαριστώ, δε θέλω».
Αφού δεν είσι γριγιά αλλά νια, ας κάτσου ξουπίσου!, σκέφτ’κα τσι ξανακάτσα στουν τόπου μ’. Οιγ’ άλλ’ γιοι ιπιβάτις που ήνταν μέσα, άλλ’ γιλούσαν τσι άλλ’ σχουλιάζαν ότι παρόλου που σκουνώντιν γιοι νέοι, γιοι γέρ’ δεν καθούντιν στ’ς θέσεις….
Πάνου στ’ν ώρα, κάν’ μια απότουμ’ φριναρ’σά γιου σουφέρ’ς τσι γη μαντάμ κόντιψι να σαβουρντιστεί στου πάτουμα! Μας πιάσαν τα γέλια ούλ’ μαζί! Δε θα του ξιχάσου… πού τα θ’μήθ’κα τσι γω, η βλουγ’μέν’;
Άμα ήρταμι μέσ’τ’ πόλ’ τ’ς Μυτιλήν’ς, μια κυρία, θα ήνταν πάνου απ’ τα ιξήντα. Άφ’σι τ’ κούρσα τ’ς καταμισή στουν αμαξουτό, λέγ’ς τσι ήνταν τσιφλίκ’ τ’ πάππ’ ιτ’ς γή τ’ς μανής ιτ’ς. Πήγι σ’ ένα φούρνου έφτου πέρα για να πάρ’ ψουμί. Ίσαμι να ψ’νίς, ίσαμι να πάγ’ στ’ αυτουκίνητου τ’ς, κουνάμιν’- σινάμιν’ πόσιν ώρα να πέρασι πλια; Ιμείς, του μιταξύ, απαντέχαμι μέσ’ τ’ αλιφουρείγιου.
«Άντι, μι του πάσου σ’, «σιγά τ’ αυγά μη σπάσιν!», μουρμούρ’ζα τσι όσοιν ήνταν κουντά μ’ ξιραθήκαν στα γέλια! Τσι πάλι καλά που είχι απαντουχή τσι γου σουφέρ’ς τσι δεν άρχισι να κουρνάρ’ τσι «να κατιβάζ’ καντήλια»! Γιοι άλλ’ γιοι ουδηγοί από πίσου όμους κουρνάραν, τουν κόσμου χαλάσαν.
Η μαντάμ ήμπι στ’ αμάξι τ’ς, έβαλι μπρος μι του πάσου τ’ς τσι έδγιτς, γιου αμαξουτός ηλιφθιρώθ’τσι τσι πήγι γιου καθένας στ’ς δ’λειές ιτ’.
Έδγιτ΄ς είνι, άμα γιου καθένας θαρρεί πους τα κοινόχρηστα πράμματα είνι τσιφλίκια τ’ πάππ’ ή τ’ς μανής ντουν τσι δε νοιάζιτι για τ’ς άλλ’ τ’ς αθρώπ’!
Υ.Γ. Η ιστορία αυτή είναι φανταστική και δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα!

0 Σχόλια