Παρακολουθήσαμε τη μουσικοθεατρική παράσταση "Η Ωραία Ελένη στην Κοιλάδα των Νεκρών Ερώτων" του Κωνσταντίνου Μπούρα στο Μέγαρο Μουσικής

 

Βρεθήκαμε στο Μέγαρο Μουσικής για να παρακολουθήσουμε την παράσταση "Η Ωραία Ελένη στην Κοιλάδα των Νεκρών Ερώτων" του Δρα. Κωνσταντίνου Μπούρα.

Γράφει η Πολυξένη Ζαρκαδούλα 

Η ωραία Ελένη του Δρα. Κωνσταντίνου Μπούρα ήταν μια διαφορετική Ελένη, αποστασιοποιημένη από την εικόνας που ξέρουμε, πιο ώριμη, πιο σκεπτόμενη. Ήταν μια Ελένη όχι της ομορφιάς αλλά αλλά της σοφίας, όχι του πολέμου αλλά της ειρήνης, όχι των νιάτων αλλά της ωρίμανσης. Η Ελένη ξέφυγε από τον χωροχρόνο κι ήρθε να μας πει τη δική της αλήθεια, τον πόνο και το κατηγορώ. Αυτή η Ελένη ήταν καμωμένη από τον συγγραφέα με μια σύγχρονη ματιά που σκοπό είχε να λάμψει η αλήθεια και να βάλει ένα τέλος στην κατάφωρη αδικία εις βάρος της. Αλήθεια, αναρωτηθήκαμε άραγε ποτέ τι θα μας έλεγε η λεγόμενη “Ελένη της Τροίας” για όσα λέγονται γι’ αυτήν; Σκεφτήκαμε ποτέ άνθρωποι που αδικήθηκαν στην ιστορία αν ζούσαν στη σύγχρονη εποχή, τι θα έλεγαν, πώς θα αντιδρούσαν; Όλα αυτά αναλογίστηκε και ο συγγραφέας του έργου και δημιούργησε τη δική του Ελένη.

Η ωραία Ελένη πήρε σάρκα και οστά μέσα από την αγαπημένη ηθοποιό, Γεωργία Ζώη, υπό τη σκηνοθετική ματιά του Κωστή Καπελώνη, και ήρθε στην επιφάνεια για να βάλει μια τάξη στην αναρχία της Ιστορίας. Ερμηνευτικά η Γεωργία Ζώη έδειξε τον απαιτούμενο σεβασμό στην ιστορική οντότητα και μας μετέφερε μια γυναίκα με σθένος, με δύναμη ψυχής και αντρική παλικαριά. Άλλαζε τη φωνή όταν το κατηγορώ έπαιρνε τα ηνία της ψυχής της, έτρεμε η φωνή της όπως έτρεμε κι όλα αυτά τα χρόνια και η ψυχή της αναλογιζόμενη τις αδικίες εις βάρος της αλλά και εις βάρος της ανθρωπότητας και φώναζε, φώναζε για όσα της καταλόγιζαν, για όσα την απομόνωσαν από την αλήθεια στα μάτια του κόσμου. Δεν νοιάστηκε για βασιλιάδες κι εξουσίες, αλλά για τους ανθρώπους, αυτούς που η ζωή τούς έχει κατατρέξει. Στεκόταν απέναντί μας και άλλοτε διερωτάται, σκέφτεται, πονά, λυπάται και άλλοτε φωνάζει, θυμώνει, τρέμει. Μια γυναίκα με έναν εύθραυστο κόσμο, αφού ένιωθε αποδιωγμένη έπειτα από όσα της επέρριψαν, όσα της φόρτωσαν. Η βραβευμένη, Γεωργία Ζώη, πειθήνια άκουσε και έδειξε συμπόνοια την ηρωίδα της, η οποία ήρθε από το χθες και όλοι στο κοινό διαπιστώσαμε πόσο οικεία ήταν στο σήμερα. Και σκεφτόμασταν πως τελικά τίποτα δεν έχει αλλάξει τόσα χρόνια. Αυτή η πιο ώριμη μορφή της ηρωίδας στάθηκε αγέρωχα και κοίταξε κατάματα τους επικριτές της, δεν φοβήθηκε, θα φταίνε τα τόσα χρόνια σιωπής, μάλλον. Έτσι την προσέγγισε ο Δρ. Κωνσταντίνος Μπούρας και έτσι μας τη μετάγγισε η αγαπημένη ερμηνεύτρια, χωρίς φόβους, χωρίς ενοχές τουναντίον έτοιμη να απλώσει το χέρι της στην κάθε Ελένη αυτού του κόσμου και να της προσφέρει λίγη ζεστασιά, θαλπωρή και νοιάσιμο. Η κραυγή έγινε κραυγή των αδυνάτων, η συγκεκριμένη Ελένη έγινε, μέσα από τη συγκεκριμένη παράσταση, αιώνιο σύμβολο πέρα από τα όρια του χρόνου και του χώρου. Μέσα από την ερμηνευτική δεινότητα της Γεωργίας Ζώη ένωσε την κραυγή της με όλους τους κατατρεγμένους αυτής της γης, και δη τις γυναίκες. Μίλησε για κακοποίηση, περιθωριοποίηση, μετατόπιση ευθυνών και στραγγαλισμό της ίδιας της προσωπικότητας. Η Γεωργία Ζώη, αφού την αγκάλιασε και την ενστερνίστηκε, μας έκανε και εμάς να την αφουγκραστούμε και να αναλογιστούμε περί ευθύνης της ιστορίας και των ιστορικών γεγονότων και περί δικαίου εν τέλει.

Στη σκηνή μαζί με την αγαπημένη ερμηνεύτρια ήταν και η αξιόλογη μουσικός, Ζωή Τηγανούρια, που έδινε παλμό και λυρικότητα με πρωτότυπες και δικές της μουσικές με το ακορντεόν της και μαζί με τον Στέλιο Γενεράλη στα κρουστά, που έδινε την απαιτούμενη ένταση. Ακούσαμε επί σκηνής τη Γεωργία Ζώη να ερμηνεύει 4 παραδοσιακά μοιρολόγια και τραγούδια της ξενιτιάς και του έρωτα («Ξένος εδώ, ξένος εκεί», «Την πατρίδα μ’ έχασα», «Δεν αφήνει τη χαρά η λύπη», «Νεραντζούλα»). Οι δύο έξοχοι μουσικοί, Ζωή Τηγανουρία και Στέλιος Γενεράλης, έδεναν απίστευτα με το κείμενο και το τοπίο, μιας και είχαν ρόλους καθοριστικής σημασίας δίνοντας ένα πιο βαθύ, μουσικό υπόβαθρο και μια πιο υπαινικτική ατμόσφαιρα. Η όλη σκηνοθεσία ήταν μια μεταφορά σε μια άλλη εποχή, καθώς μας έκανε να φανταζόμαστε πως όντως κάναμε ένα ταξίδι στον χωροχρόνο και μεταφερθήκαμε στην ιστορία για την αποκατάσταση μιας αλήθειας. Η σκηνή, όπως και το κείμενο, μετουσίωνε αντιθέσεις: ουρανός και γη. Στον ουρανό υπήρχαν σύννεφα και στη γη ριγμένα πορτοκάλια και άνθη. Το σκηνικό του Κωστή Καπελώνη ακολουθούσε μα και αναδείκνυε το κείμενο.

Εν κατακλείδι η παράσταση ήταν μια μουσικοθεατρική μεταφορά ενός μονολόγου που σκοπό είχε μια άλλη αλήθεια, μια αλήθεια πέρα από σκοπούς και αίγλη, πέρα από ωφελιμιστικές τακτικές. Η αλήθεια αυτή είχε σκοπό να γίνει η αλήθεια όλων των γυναικών αλλά και γενικότερα των αδυνάτων, αυτών που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους. Ένα κείμενο ύμνος στη γυναικεία φύση από μια αντρική ματιά.