Βιβλιοκριτική: "Η δύναμη της αρρώστιας μου" της Λένας Παπαρρηγοπούλου | Γράφει ο Κώστας Τραχανάς

 

Η δύναμη της αρρώστιας μου
Μια θεϊκή οπτική για την ομορφιά, τις ανθρώπινες σχέσεις και την αγάπη
Συγγραφέας: Λένα Παπαρρηγοπούλου
Ημερομηνία έκδοσης: 10/2025
ISBN: 978-618-215-327-7
Σελίδες: 308
Εκδόσεις Κάκτος

Γράφει ο Κώστας Τραχανάς

Κάποια από τα θέματα που θίγονται σε αυτό το βιβλίο είναι:

Ο πατέρας δημιουργεί, η μάνα όμως διαμορφώνει.

Είναι μυστήριο το τι θα συμβεί στο μέλλον, μυστήριο είναι της ζωής το διάβα.

Το μίσος και η κακία είναι αδέλφια.

Η ζωή είναι υπέροχη και είναι μία.

Η ζωή θα ήταν ωραία και μόνο αν μέναμε για πάντα παιδιά.

Η φύση είναι προγραμματισμένη από το «χάος» της, από μια πληθώρα οργανισμών και θαυμάτων.

Ζούμε όμορφα  μέσα στην ασχήμια. Οι σκέψεις μας κατατρώνε και χάνουμε την ομορφιά.

Η ζωή ξέρει καλύτερα από μας.

Είμαστε άνθρωποι και οι άνθρωποι έχουν την ικανότητα να γίνονται «ανθρώπινοι».

Ο λόγος που αναπολούμε το παρελθόν είναι επειδή θυμόμαστε τις ωραίες αναμνήσεις. Γιατί η ζωή, αν και είναι όντως δύσκολη, δεν παύει να είναι ωραία.

Όσο προσθέτουμε περισσότερες δήθεν ανάγκες, τόσο προστίθεται άγχος.

Η ζωή μας πρέπει να μας προκαλεί δέος και όχι φόβο. Δεν είμαστε πνευματικοί εάν βασίζουμε την ευτυχία μας στην επιτυχία.

Η ζωή είναι για να τη γλεντάς.

Η αρρώστια είναι εσωτερική.

Η αρρώστια είναι η ανθρώπινη φύση μας. Το αγαπημένο μας σώμα είναι επιρρεπές στις ασθένειες.

Η αρρώστια είναι ένας πραγματικός φίλος.

Αυτός είναι ο προορισμός μας. Να ανεβαίνουμε. Να εμπνέουμε ο ένας τον άλλον. Και τα άσχημα μέσα στη ζωή είναι.

Μακάριοι αυτοί που ονειρεύονται, μακάριοι όμως και αυτοί που είναι ευγνώμονες γι΄ αυτά που έρχονται, ό,τι και να είναι.

Όταν πετύχουμε να «ερωτευτούμε» τον εαυτό μας αληθινά, τότε θα αγαπήσουμε σώμα και πνεύμα, και θα κατανοήσουμε πόσο ίδιοι είμαστε με τα υπόλοιπα όντα της γης. Έτσι θα νιώσουμε Έρωτα για τα πάντα.

Όταν μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας και τη ζωή, τότε αγαπάμε κι ευνοούμε και τους άλλους ανθρώπους. Και η ζωή συνεχίζεται και «πέρα» από εδώ.

Ο εγωισμός είναι ένας κακός σύμβουλος.

Να μην παίρνουμε πάρα πολύ σοβαρά και βαριά τη ζωή μας. Να είμαστε χαλαροί απέναντι στο φαινόμενο «ζω», γιατί όταν προγραμματίζουμε στη ζωή, κάνουμε και λάθη.

Για να φτάσει να ανιχνεύσει το βάθος της ψυχής του ο άνθρωπος, απαιτείται μια «κάθοδος» - το βάθος συνδέεται με την κάθοδο.

Το έχουμε στο αίμα μας. Την εξερεύνηση του αγνώστου.

Καθημερινά οι σκεπτόμενοι άνθρωποι αναζητούν λύσεις και απαντήσεις στα διάφορα θέματα και προβλήματα. Δεν αντιλαμβανόμαστε, όμως, πως τα θέματα βρίσκονται κατά βάση μέσα μας.

Μακάριοι αυτοί που φτάνουν στα βαθιά γεράματα με αρκετή σοφία, ώστε να αισθάνονται πλήρεις που γέμισαν τον κύκλο με την αγάπη τους και με την αγάπη των άλλων προς αυτούς.

Στο μυαλό μας ζούμε καθημερινά έναν θάνατο.

Η μοναξιά μας ξεκινάει στη μαυρίλα του αμνιακού σάκου όπου είμαστε εγκλωβισμένοι, αν το σκεφτείς, θα έλεγε κάποιος ότι μπορεί να πνιγόμαστε σχεδόν από την αρχή της ζωής μας ως έμβρυα μέσα σε νερό και σκοτάδι. Η μοναξιά συνεχίζει να μας συντροφεύει κατά τη διάρκεια της ζωής μας…

Το πιο αγνό συναίσθημα είναι το ανιδιοτελές.

Ο έρωτας είναι ένα ψέμα του μυαλού.

Έχουμε ανάγκη τον έρωτα. Γι΄ αυτό συνήθως καθρεφτίζουμε τον εαυτό μας πάνω στο ερωτικό αντικείμενο.

Φυσικά και υπάρχει χημεία στους ανθρώπους.

Ο έρωτας, έτσι όπως μας τον έχουν σερβίρει – η κοινωνία και οι αισθηματικές ταινίες-, κρατά όσο είναι ανεκπλήρωτος.

Ο έρωτας είναι μέρος της ανθρώπινης αρρώστιας.

Η αρρώστια ανθίζει με τον έρωτα παράλληλα με τον πόνο.

Η αρρώστια εκδηλώνεται στους περισσότερους στην εφηβεία. Η αρρώστια δημιουργεί ευφυΐα.

Γεννιόμαστε άρρωστοι και πεθαίνουμε σοφοί.

Αν υπάρχει κάποιος που έχει ενδιαφέρον να αγαπήσουμε ,αυτός είναι ο εαυτός μας.

Η επιτυχία δεν φέρνει την ευτυχία. Η ασφάλεια δεν φέρνει την ευτυχία. Το να τρέχουμε σαν τρελοί δεν φέρνει την ευτυχία.

Εάν αληθεύει ότι κάποιος εκτιμά κάτι όταν το χάνει, τότε η αρρώστια μας θυμίζει πόσο ωραία είναι η ζωή.

Σε αυτή τη ζωή αγαπάμε ακόμη και την αρρώστια μας.

Είμαστε η γενιά που οι γονείς μας τα δίνουν όλα, επειδή οι δικοί τους γονείς τους στέρησαν μερικά.

Είμαστε δια βίου παντρεμένοι με τους γονείς μας.

Αν είναι δύσκολος ο εαυτός μας, ο εταίρος είναι τρεις φορές πιο δύσκολος.

Δεν υπάρχει πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των άνισων ανθρώπων.

Ακόμα και τα δέντρα έχουν ένα τμήμα τους αόρατο στα μάτια μας.

Τα δέντρα μιλάνε. Ό,τι προέρχεται από τη γη είναι ζωντανό.

Η θάλασσα δεν μας μιλά; Για ρωτήστε έναν ναυτικό.

Η ανοσία στην γκρίνια και η απάθεια στην αρνητικότητα, η χλιαρότητα στα μικρά, στα ευτελή πράγματα, η μεγαλειότητα στην καθημερινότητα, αυτά καταδεικνύουν ότι είμαστε ξεχωριστοί.

Αν αναζητάτε μια πύλη για να αλλάξετε τη ζωή σας, ανοίξετε τα μάτια, τα αυτιά, τη μύτη σας και τότε μπορεί να ανοίξει και το μυαλό σας.

Είμαστε όμορφοι άνθρωποι, με όμορφα προβλήματα.

Είναι πιο σημαντικό να είσαι όμορφος από να το να έχεις πολλά χρήματα. Η ομορφιά είναι ευλογία.

Η καλή τύχη υπάρχει και ευνοεί κατ΄ αρχάς τους όμορφους.

Χρειάζεται μια ασπίδα προστασίας απέναντι στη ζήλια και στον φθόνο της ομορφιάς.

Συχνά, όταν αγαπάς βαθιά, μπορείς να «δεις» τον άνθρωπο. Ποιος είναι, ποια είναι η ψυχή του.

Η αγάπη είναι κάτι σπάνιο και πολύ δύσκολο στις μέρες μας, διότι χρήζει μείωσης του εγωισμού μας.

Η αγάπη είναι κάτι ανεξήγητο. Δεν χρειάζεται τελικά να πούμε τι είναι, η αγάπη ΕΙΝΑΙ.

Αν αντιλαμβάνεσαι πως είσαι εγκλωβισμένος/η, αυτό το βιβλίο είναι μια έμπνευση. Ρίχνει φως στα κρυφά, σκοτεινά και απομακρυσμένα σου μυστικά. Κράτησε στη σκέψη σου οτιδήποτε από αυτά αντηχεί μέσα σου και τα υπόλοιπα κλείδωσέ τα στην αποθήκη του μυαλού σου, ώστε να τα χρησιμοποιήσεις όταν και αν σου φανούν χρήσιμα στο μέλλον.

Ο κόσμος αλλάζει και, αν μπορεί ένα βιβλίο σαν αυτό να σε βοηθήσει να στρέψεις το βλέμμα σου πιο πέρα από αυτό που σε έχουν εκπαιδεύσει να βλέπεις, τότε ίσως είσαι σε έναν ομαλό δρόμο να αφυπνιστείς, ώστε να ζεις μια καλύτερη ζωή, αν τη θες.

Διαβάστε το.

Η Λένα (Ελένη-Χρυσηίς) Παπαρρηγοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα και το 2002 στέφθηκε Σταρ Ελλάς. Είναι πτυχιούχος Κοινωνικής Θεολογίας και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου (MSc) στη Φιλοσοφία, Θρησκειολογία και Κοινωνιολογία, σπουδές που αντανακλούν τη διαρκή της αναζήτηση για νόημα, ομορφιά και πνευματική καλλιέργεια. Ταξιδεύοντας σε πέντε ηπείρους, έχει συνδυάσει την εσωτερική μεταμόρφωση με τη δημιουργική έκφραση, ενώ έχει συνεργαστεί με το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών σε θέματα πολιτιστικής και θρησκευτικής διπλωματίας. Ως συγγραφέας, εξερευνά τη στωική φιλοσοφία, τη θρησκεία και τα υπαρξιακά ερωτήματα του σύγχρονου ανθρώπου. Το πρώτο της βιβλίο, Στωική Φιλοσοφία της Θρησκείας (Εκδόσεις Πεδίο, 2020), παρουσιάζει με σαφήνεια τις βασικές αρχές του στωικισμού και τη σύνδεσή τους με τη θρησκευτική εμπειρία. Τα τελευταία χρόνια, ζει μεταξύ Χαβάης, Ταϊτής και Πάρου, αντλώντας έμπνευση από τον ρυθμό των νησιών, ενώ παραμένει ριζωμένη στη σοφία της ελληνικής της καταγωγής.