Παρακολουθήσαμε τη μουσικοθεατρική παράσταση “Ψ” στο Studio Μαυρομιχάλη με την Άλκηστη Ηλιάδη και τον Τάσο Αλατζά. Ένα έργο με χορό, μουσική και φυσικά θεατρικότητα. Το έργο “Ψ” το έχει γράψει και σκηνοθετήσει η Άλκηστη Ηλιάδη. Αφορά θέματα καθημερινά, όπως είναι: οι φόβοι και οι ανησυχίες, τα κόμπλεξ και οι ψυχαναγκασμοί, η κοινωνική αποδοχή του άλλου αλλά και του εαυτού. Θέματα διαφορετικότητας θίγονται από την αρχή του έργου μέχρι στο τέλος να έρθει η κάθαρση του ηθοποιού και του θεατή. Πρόκειται για ένα έργο που είναι κοινωνικό με στοιχεία κωμωδίας και μας αφορά όλους. Άνθρωποι με προβλήματα, έγνοιες, ψυχώσεις, είναι γύρω μας κι εμείς κλείνουμε τα αφτιά μα τα μάτια είναι ανοιχτά για να δουν ό,τι τους ταλανίζει και είμαστε έτοιμοι με το δάχτυλο να τους δείξουμε, να περιμένουμε στη γωνία για να τους φερθούμε με αυστηρότητα και επικριτικότητα. Κι αυτοί τι κάνουν τότε; Σιωπούν, απλώς σιωπούν. Καταπίνουν όσον δηλητήριο τούς πετάμε κι απλά κρύβονται σε μια ντουλάπα. Αυτή γίνεται το καταφύγιό τους, αυτή είναι το σπίτι τους, μιας και υπάρχουν φορές που ούτε εκεί κάποιος δικαιούται να είναι ο εαυτός του, μιας και υπάρχουν φορές που ακόμα κι εκεί υπάρχει κάποιος που θα ψέγει, θα κατηγορήσει, θα χλευάσει.
Η Άλκηστη Ηλιάδη σε πολλούς ρόλους απέδωσε το έργο με τον καλύτερο τρόπο, διατηρώντας τις ισορροπίες ανάμεσα στο κοινωνικό στοιχείο και στον κωμικό ρόλο. Στη διάρκεια του έργου χόρεψε, τραγούδησε, έπαιξε και μας συμπαρέσυρε στους δικούς της ρυθμούς. Ένα έργο που κρατά το ενδιαφέρον του θεατή αμείωτο και μέσα από τη διδαχή σκοπό έχει ο θεατής να ενστερνιστεί, να αντιληφθεί λόγια και σιωπές. Η Άλκηστη Ηλιάδη κατάφερε να μας αποτραβήξει από τη βαριά καθημερινότητα με τα άγχη και τα προβλήματά της και να μας μεταγγίσει στιγμές κλαυσίγελου και τραγουδιού. Η αμεσότητα και η ζωντάνια της έφτασαν στο πικ των ερμηνευτικών δυνατοτήτων της κάνοντάς μας να θέλουμε κι άλλο. Εκφραστική, αυθεντική, βιρτουόζα έδωσε χρώμα στο βράδυ μας. Η κίνησή της και το ταμπεραμέντο της είναι αναμφισβήτητα, η ερμηνευτική δεινότητά της ήταν αυτή που μας συμπαρέσυρε πέρα από τη καθημερινή ζωή, μιας και το έργο αφορούσε σε θέματα κοινωνικά. Ο Τάσος Αλατζάς ήταν αυτός ο ρόλος που μας έβαζε σε σειρά, αν και υπήρχαν στιγμές που κι αυτός αναμειγνυόταν με την “Ψ” και έκαναν ένα απίστευτο ντουέτο με ζωηράδα και ενέργεια. Ωστόσο ήταν και ο ρόλος του ανθρώπου που ξεκλείδωνε την “Ψ” σε εξομολογήσεις και βαθιά ενδοσκόπηση, αν και κάπου προς το τέλος σαν να αντιστράφηκαν οι ρόλοι.
Η προσέγγιση των διαλόγων από τη σεναριογράφο ήταν να είναι γρήγορη και δυναμική. Ένα έργο υπό εξέλιξη που θα κρατά τον θεατή σε εγρήγορση, μας δινόταν η εντύπωση πως παρακολουθούσαμε από μια κλειδαρότρυπα μια συνεδρία ψυχανάλυσης. Ο καθένας θα ερχόταν αντιμέτωπος με ανάλογα θέματα-διακρίσεις. Οι δύο ερμηνευτές κατάφεραν να εξισορροπήσουν ανάμεσα στον χορό, το τραγούδι και το θέατρο, να αναδείξουν τις δικές ικανότητες στο τραγούδι και στην ερμηνεία και να κάνουν τον θεατή να περάσει μερικές στιγμές ξεγνοιασιάς και παράλληλα να αναλογιστεί. Το σκηνικό πολύ λιτό, επιθυμώντας να δώσει βάρος μόνο στην ερμηνεία των ηρώων. Όλα αυτά τα κατάφεραν δύο άτομα στη σκηνή και μόνο γι’ αυτό τους αξίζουν συγχαρητήρια.
0 Σχόλια