Σήμερα στις Τέχνες φιλοξενούμε τον πρωτοεμφανιζόμενο στον χώρο του βιβλίου συγγραφέα Φώτη Λουκά. Το πρώτο του βιβλίο κυκλοφόρησε λίγους μήνες πριν από τις εκδόσεις «Φυλάτος», είναι ένα φιλοσοφικό παραμύθι που απευθύνεται σε μικρά αλλά και σε μεγάλα παιδιά και φέρει τον τίτλο «Βασιλιάς Σωτίγρης - Η πτώση». Θα μας μιλήσει με αρκετή λεπτομέρεια γι' αυτό, ενώ παράλληλα θα μας αποκαλύψει και τις συγγραφικές προσωπικές του βλέψεις και προσδοκίες ως νέος δημιουργός στη συνέντευξη που ακολουθεί.
Κύριε Λουκά, είστε πρωτοεμφανιζόμενος στον χώρο του βιβλίου. Πώς αισθάνεστε που πέραν της επαγγελματικής σας ιδιότητας πρόσφατα αποκτήσατε και την ιδιότητα του συγγραφέα;
Η ιδιότητα του συγγραφέα αποτελεί έναν τίτλο τιμής θα έλεγα, καθώς αναλογίζομαι τόσους και τόσους σπουδαίους συγγραφείς που άφησαν το αποτύπωμα τους στην ανθρωπότητα. Επομένως, αισθάνομαι πολύ όμορφα και ιδιαίτερα, καθώς έχοντας αποκτήσει και εγώ αυτή την ιδιότητα, έχω την δυνατότητα να αφήσω με την σειρά μου ένα θετικό αποτύπωμα, ένα δημιουργικό λιθαράκι σε αυτό που ονομάζεται λογοτεχνία.
Το πρώτο σας βιβλίο είναι ένα παιδικό παραμύθι, αρκετά πολυσέλιδο, δίγλωσσο και με μία όμορφη εικονογράφηση. Ήταν συνειδητή η επιλογή σας να κάνετε το λογοτεχνικό σας ντεμπούτο με ένα έργο παιδικής λογοτεχνίας; Είναι η κατηγορία του βιβλίου αυτή που σας ενδιαφέρει περισσότερο ως δημιουργός ή ενδέχεται στο μέλλον να μας παρουσιάσετε και έργα σας διαφορετικού περιεχομένου και είδους που θα απευθύνονται και σε διαφορετικό κοινό ηλικιακά;
Το βιβλίο μου είναι φαινομενικά παιδικό, όμως στο βάθος του μπορεί να αγγίξει και μεγαλύτερες ηλικίες, καθώς συνδυάζει μια παιδική ιστορία για έναν αστείο, υπερόπτη και γκαφατζή τίγρη με αλληγορικά μηνύματα που μόνο άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας μπορούν να κατανοήσουν. Είναι ένα φιλοσοφικό παραμύθι και είναι αυτό ακριβώς το είδος λογοτεχνίας με το οποίο επιθυμώ να ασχοληθώ και στο μέλλον. Τόσο το δεύτερο, όσο και το τρίτο μέρος του Βασιλιά Σωτίγρη είναι στο ίδιο πνεύμα. Ο σκοπός μου είναι να συνεχίσω να δημιουργώ ιστορίες, οι οποίες θα διασκεδάζουν και θα διδάσκουν τα παιδιά, αλλά συγχρόνως θα κάνουν και τους ενήλικές να συλλογίζονται και να φιλοσοφούν την ζωή.
Καθώς πρώτη φορά φιλοξενείστε στις Τέχνες, πείτε μας δυο λόγια για εσάς, τα ενδιαφέροντά σας και τη συγγραφική σας δραστηριότητα. Πώς προέκυψε η αγάπη σας για τη συγγραφή και πώς αισιοδοξείτε να πορευτείτε συγγραφικά από δω και στο εξής;
Από την νηπιακή ηλικία θυμάμαι πως ήμουν ένα ομολογουμένως δημιουργικό παιδί. Δημιουργούσα φανταστικές παιδικές ιστορίες και τις μοιραζόμουν με την οικογένεια μου. Όταν μεγάλωσα και έφτασα στην εφηβεία, η δημιουργικότητά μου βρήκε διέξοδο σε ένα άλλο είδος γραφής, την στιχογραφία. Σε ηλικία δώδεκα ετών ξεκίνησα να γράφω στίχους τραγουδιών, κάτι που συνεχίζω μέχρι και σήμερα έχοντας γράψει περίπου 140 στίχους συνολικά. Επομένως, το παιδικό μου όνειρο ήταν να γίνω στιχουργός, όχι συγγραφέας.
Σαν πέρασαν όμως τα χρόνια, ξεκίνησα παράλληλα με την εργασία μου ως Αστυνομικός, να σπουδάζω Φιλοσοφία και Παιδαγωγική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Κάπου στο 2016, κατά τη διάρκεια του μεταπτυχιακού μου, επηρεάστηκα πολύ από ένα μάθημα λογοτεχνίας που παρακολουθούσα και παράλληλα από ένα μάθημα πολιτικής φιλοσοφίας και συγκεκριμένα ουτοπίας/δυστοπίας. Πήρα λοιπόν την απόφαση να γράψω την δική μου δυστοπία και αυτή ήταν ουσιαστικά η πρώτη μου απόπειρα συγγραφής. Για να μην τα πολυλογώ, το έργο αυτό έμεινε ημιτελές. Λίγα χρόνια όμως αργότερα, έχοντας πια γίνει πατέρας, ήρθα για πρώτη φορά ως ενήλικας σε επαφή με το παιδικό βιβλίο. Κι όταν το 2020 η κόρη μου σε ηλικία τριών ετών ξεκίνησε να μου ζητάει παραμύθια, αισθάνθηκα μια διαφορετικού τύπου δημιουργικότητα να με κατακλύζει. Αγάπησα το παιδικό βιβλίο και αισθάνθηκα ότι η συγγραφή παιδικών ιστοριών είναι κάτι που μου ταιριάζει. Ένιωσα ότι είναι ένα μέσο με το οποίο μπορώ διασκεδάζω, να διδάσκω αλλά συγχρόνως να περνάω αλληγορικά τις φιλοσοφικές μου σκέψεις.
Στην καθημερινότητά μου είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος, που απλά του αρέσει πάρα πολύ να σκέφτεται και να μιλάει εσωτερικά με τον εαυτό του. Όλες μου οι ιστορίες από αυτές τις σκέψεις ξεκίνησαν. Όταν δεν εργάζομαι, παίζω και διαβάζω ιστορίες με τα παιδιά μου, ενώ μου αρέσει πολύ να τους μιλάω για ζητήματα θρησκείας και ηθικής που σχετίζονται με την ηλικία και τα βιώματά τους, καθώς η ηθική συμπεριφορά πρέπει να χτίζεται από μικρή ηλικία.
Για το μέλλον προσδοκώ να ολοκληρωθεί μέσα στα επόμενα χρόνια η τριλογία μου, ενώ συγχρόνως αφήνω την φαντασία μου ελεύθερη να δημιουργήσει νέες ιστορίες. Δεν πιέζω τον εαυτό μου καθώς πιστεύω πως οι καλύτερες ιστορίες είναι αυτές που δημιουργούνται ασυναίσθητα και με τα κατάλληλα ερεθίσματα. Ήδη έχω στα πλάνα μου κάποιες σκέψεις, αλλά δεν έχω ξεκινήσει να γράφω. Εστιάζω περισσότερο στον Βασιλιά Σωτίγρη, καθώς και σε ένα άλλο έργο με το οποίο συμμετέχω σε ένα διαγωνισμό λογοτεχνίας.
Γιατί ένας Έλληνας που ζει στο εξωτερικό νιώθει την ανάγκη να επικοινωνήσει με το αναγνωστικό κοινό της Ελλάδας και να μοιραστεί τις φανταστικές ιστορίες του μαζί του; Μήπως γιατί η νοσταλγία της πατρίδας ωθεί πολλές φορές τη σκέψη σε έξυπνες και δημιουργικές λύσεις, ώστε να καμφθεί έστω και νοητά η απόσταση που τους χωρίζει;
Όχι δεν θα το χαρακτήριζα ως αποτέλεσμα της νοσταλγίας. Μπορεί να έχω φύγει εδώ και τέσσερα χρόνια από την Ελλάδα, όμως συνεχίζω να είμαι ένας Έλληνας που αγαπάει και δεν απαρνείται τις ρίζες του, συνεχίζει να μιλάει ελληνικά και στέλνει τα παιδιά του σε ελληνικό σχολείο, για να αποκτήσουν ελληνική παιδεία. Επομένως, θα μου ήταν αδιανόητο να μην μοιραστώ το έργο μου με τους ομοεθνείς μου.
Πώς ένα στέλεχος της Ελληνικής Αστυνομίας και πλέον υπάλληλος ασφαλείας στο Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο παρασύρεται από τον κόσμο της φαντασίας και γράφει γι’ αυτόν με γνώμονα το συναίσθημα που αυτός ο κόσμος προκαλεί; Πώς, με δυο λόγια, η ψυχρότητα ή αλλιώς η αυστηρότητα που προκαλεί η θέση του επαγγέλματός σας τρέπεται σε τέχνη και πιο συγκεκριμένα στην τέχνη του λόγου;
Πολύ ωραία η ερώτησή σας. Θα προσπαθήσω να σας δώσω μια αναλυτική απάντηση. Στο προηγούμενο επάγγελμά μου ως Αστυνομικός υπήρχε πίεση. Μεγάλη πίεση. Τόσο σωματική, όσο και ψυχολογική. Θα παραμερίσω την σωματική και θα μιλήσω για την ψυχοσυναισθηματική με παραδείγματα. Σε όλη μου την καριέρα ως Αστυνομικός ήμουν στην πρώτη γραμμή των πάσης φύσεως αναταραχών, καθώς υπηρετούσα στην Υποδιεύθυνση Μέτρων Τάξης ή πιο λαϊκά στα (μπλε) ΜΑΤ! Μια υπηρεσία παρεξηγημένη με πάρα πολλά μορφωμένα παιδιά που πολλοί από αυτούς σπουδάζουν παράλληλα και σε πανεπιστημιακά ιδρύματα, η οποία έχει την ατυχία να είναι στην πρώτη γραμμή των πάσης φύσεως κοινωνικών εντάσεων. Δεν θα ξεχάσω λοιπόν τον πρώτο μήνα μου στην συγκεκριμένη υπηρεσία, 20 χρονών, όπου είχα απέναντί μου διαδηλωτές της ηλικίας μου, οι οποίοι ούρλιαζαν μπροστά μου συνθήματα μίσους και εκστόμιζαν βαριές προσωπικές προσβολές. Ειλικρινά δεν είχα ιδέα για ποιο λόγο συνέβαινε όλο αυτό. Ήμουν εντελώς άμαθος τότε. Αυτό το παράδειγμα δεν ήταν όμως ένα μεμονωμένο γεγονός. Ήταν η καθημερινότητα μου για πάνω από 11 χρόνια. Συγχρόνως, μέσα σε αυτή την καθημερινότητα υπήρχε και ένας απαράβατος υπηρεσιακός κανόνας «Δεν θα αντιδράτε.. δεν θα απαντάτε, ότι κι αν σας πουν».
Έτσι λοιπόν, όταν μια σκέψη, ένα συναίσθημα, ένα «γιατί;» δεν εξωτερικεύεται, αυτομάτως εσωτερικεύεται. Κι αυτό συνέβαινε και με εμένα. Παράλληλα όμως, είχα και την τύχη να σπουδάζω Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο με αποτέλεσμα όλα αυτά τα κοινωνικά ερωτήματα που βίωνα εσωτερικά να απαντώνται μέσα από την Ηθική και Πολιτική Φιλοσοφία. Αυτό το μείγμα λοιπόν κοινωνικών βιωμάτων και επιστημονικής γνώσης καλλιέργησε στην ψυχή μου την επιθυμία να εξωτερικεύσω στο χαρτί τις σκέψεις μου και να τις κάνω τέχνη. Τότε ήταν που ξεκίνησα να γράφω την δυστοπία μου. Όταν πια αργότερα έκανα οικογένεια, όλο αυτό το μείγμα που είχε δημιουργηθεί εντός μου πέρασε σε ένα άλλο επίπεδο. Στο επίπεδο του φιλοσοφικού παραμυθιού και της αλληγορίας.
Ποιο λογοτεχνικό είδος θεωρείτε ότι σας αντιπροσωπεύει περισσότερο ως άνθρωπο και ποιο ως δημιουργό;
Ως άνθρωπος αγαπώ ιδιαίτερα τα αλληγορικά είδη λογοτεχνίας, όπως για παράδειγμα τη δυστοπία του George Orwell «Η Φάρμα των Ζώων». Με ελκύουν γενικότερα τα έργα που συνδέονται, άμεσα ή έμμεσα, με την ηθική και την πολιτική φιλοσοφία, όπως το «1984». Ως δημιουργό, με αντιπροσωπεύει κυρίως το είδος του φιλοσοφικού παραμυθιού, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον «Μικρό Πρίγκιπα».
Τι πρέπει να διαθέτει μία ιστορία κατά τη γνώμη σας για να θεωρηθεί ποιοτικά καλή; Υπάρχουν συγκεκριμένα κριτήρια που αναδεικνύουν ή αντίθετα υποβιβάζουν την αξία της;
Κατά τη γνώμη μου, μια ιστορία πρέπει πάνω από όλα να είναι πρωτότυπη. Να έχει αυτό το κάτι που την ξεχωρίζει από την μάζα. Επίσης πρέπει να είναι αληθινή. Να προέρχεται από εσωτερικές σκέψεις και συναισθήματα και όχι από εμπορική αναγκαιότητα. Σε τεχνικό επίπεδο, πρέπει να έχει ωραία ροή λόγου και να μην είναι προβλέψιμη. Θα πει τώρα κάποιος που έχει διαβάσει το βιβλίο μου «Μα και η ιστορία του πρώτου μέρους του Βασιλιά Σωτίγρη είναι εν μέρει προβλέψιμη». Η απάντηση είναι πως είναι σκόπιμα προβλέψιμη, καθώς χρησιμοποίησα την τεχνική της τραγικής ειρωνείας στο συγκεκριμένο έργο.
Επίσης στα παιδικά βιβλία μου αρέσει το κεντρικό μήνυμα της ιστορίας να μεταφέρεται αλληγορικά και όχι άμεσα, προκειμένου να δίνει τροφή για σκέψη και αφορμή για συζήτηση με το παιδί. Τέλος, μια ποιοτική ιστορία πρέπει γενικά να δημιουργεί συναισθήματα και να διεγείρει την σκέψη. Να μην τελειώνεις το βιβλίο λέγοντας.. μια από τα ίδια..
Σας ικανοποιεί μέχρι σήμερα το ενδιαφέρον που δείχνει το αναγνωστικό σας κοινό για το βιβλίο σας; Σας ενδιαφέρει η κριτική του άποψη; Τη λαμβάνετε υπόψη; Αν ναι, σας επηρεάζει, θεωρείτε, είτε αρνητικά είτε θετικά στην εξέλιξή σας; Για ποιον λόγο;
Λαμβάνω αρκετές θετικές αξιολογήσεις από αναγνώστες που διάβασαν και εκτίμησαν τα μηνύματα του βιβλίου. Αρνητικές αξιολογήσεις δεν έχω λάβει ακόμη, αλλά είμαι δεκτικός και στην αρνητική κριτική. Λαμβάνω κάθε κριτική υπόψη αρκεί να εκφέρεται με σεβασμό, γιατί κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα του λόγου, αλλά και κάθε συγγραφέας έχει το δικαίωμα στον σεβασμό της προσωπικότητάς του.
Για το αν με επηρεάζει στην εξέλιξή μου, η απάντηση είναι εν μέρει. Κάθε θετική αξιολόγηση δημιουργεί όμορφα συναισθήματα και αυτό από μόνο του είναι κάτι θετικό. Από την άλλη η αρνητική κριτική, αν είναι καλοπροαίρετη, για μένα είναι εξίσου όμορφη με την θετική, καθώς με βοηθά να γίνομαι καλύτερος. Για την κακοπροαίρετη κριτική, απλά αδιαφορώ.
Ποια είναι συνήθως η πηγή της έμπνευσής σας που κινεί την πένα σας στη δημιουργία;
Φυσικά τα παιδιά μου και κατά βάση η κόρη μου, η Ελένη! Όλες οι ιστορίες που δημιουργούσα, συμπεριλαμβανομένου του Βασιλιά Σωτίγρη, όταν ξεκίνησα να γράφω, ήταν το ίδιο μοτίβο: «Ελένη δώσε μια ιδέα, τι να πούμε σήμερα;» «Πες μου για τον τίγρη» Και με βάση το πλαίσιο που μου έδινε δημιουργούσα μια ιστορία με βάθος και μηνύματα.
Πέρα από τα παιδιά μου, βέβαια, πηγή έμπνευσης αποτελούν τα προσωπικά μου βιώματα, όνειρα, χαρές, λύπες. Ζητήματα ηθικής συμπεριφοράς, καθώς και άλλα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα, όπως τα εκλαμβάνω με την δική μου οπτική.
Σε κάθε περίπτωση δεν αντλώ την έμπνευση μου τυποποιημένα. Πχ να πω ότι θα γράψω ένα βιβλίο για το μπούλινγκ ή για την φιλία. Αφήνω τον εαυτό μου ελεύθερο να αποφασίσει ασυναίσθητα πότε πρέπει να μιλήσει για κάτι και γιατί. Μόνο όταν κάτι το νιώθεις μέσα σου, μπορείς να δημιουργήσεις ένα έργο που να αξίζει.
Το πρώτο σας βιβλίο είναι, όπως ήδη αναφέραμε, ένα παιδικό παραμύθι. Κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2025 από τις εκδόσεις «Φυλάτος» και φέρει τον τίτλο «Βασιλιάς Σωτίγρης - Η πτώση». Ο χαρακτηρισμός που το συνοδεύει ως Βιβλίο 1 υποδηλώνει σαφέστατα ότι θα προκύψουν και άλλες ιστορίες με κεντρικό ήρωα τον Βασιλιά Σωτίγρη. Προτού όμως αναφερθούμε σ’ αυτό, ας μιλήσουμε για την ιστορία του συγκεκριμένου βιβλίου. Ποια είναι η υπόθεσή της και σε ποιες περιπέτειες μπλέκει ο γλυκύτατος, όπως δείχνει στο εξώφυλλό σας, Βασιλιάς Σωτίγρης;
Κατ’ αρχάς ο Σωτήρης δεν είναι Βασιλιάς. Είναι ένας απλός τίγρης του ζωολογικού κήπου που περνάει πολύ όμορφα εκεί μέσα. Όμως δεν ικανοποιείται με αυτή του την ζωή και νιώθει (αλλά και το θέλει βαθιά) πως πρέπει να πάει στην ζούγκλα, καθώς είναι σίγουρος πως είναι τόσο τέλειος που τα ζώα της ζούγκλας θα τον υποδεχτούν ως Βασιλιά. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να γκρινιάζει συνεχώς και να παραπονιέται στα άλλα ζώα αντιμετωπίζοντάς τα με υπεροπτικό και αλαζονικό τρόπο. Η κακή του συμπεριφορά οδηγεί σε κάποιες αστείες ενέργειες που στο τέλος οδηγούν με την σειρά τους τον Σωτήρη εκτός ζωολογικού κήπου, στην ζούγκλα που τόσο ονειρευόταν. Κι εκεί ο αλαζονικός αυτός τίγρης ξεκινά ένα δύσκολο ταξίδι αυτογνωσίας.
Η ιστορία του βιβλίου σας είναι πραγματικά αρκετά ενδιαφέρουσα και καθηλωτική. Παράλληλα, περνάει στον μικρό αναγνώστη πολλά μηνύματα, που τον βοηθούν στη διαμόρφωση μιας σωστής και υγιούς προσωπικότητας, πράγμα που είναι και το ζητούμενο εξαρχής. Το ηθικό δίδαγμα στο τέλος προσφέρεται για βαθύτερη σκέψη και προβληματισμό. Αυτό φυσικά αναδεικνύει την αξία του βιβλίου σας ακόμα περισσότερο. Πώς νιώθετε που τα έχετε καταφέρει;
Για να είμαι ειλικρινής, αισθάνομαι πως είναι αρκετά νωρίς για να πω πως έχω καταφέρει κάτι, καθώς ο κύριος σκοπός μου είναι να αγγίξω τις παιδικές ψυχές και να τις κάνω να αναλογιστούν τα όνειρα τους. Ζούμε στην εποχή της άνθισης των ουτοπικών ονείρων, στην εποχή που πολλά παιδιά κοιτούν το προορισμό του ονείρου τους αδιαφορώντας για τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσουν για να το πετύχουν. Θα νιώθω ότι τα έχω καταφέρει με τα μηνύματα αυτού του βιβλίου, αν έστω και ένα παιδί αποκτήσει εξαιτίας του μια στάλα περισσότερης αυτογνωσίας. Γι’ αυτό και επιδιώκω την προσωπική επαφή με τα ίδια τα παιδιά μέσω παρουσιάσεων σε σχολεία.
Το τέλος της ιστορίας δημιουργεί σίγουρα προβληματισμό, αλλά δεν θέλω να δημιουργεί απογοήτευση. Ο Σωτήρης μπορεί να κατάλαβε πως όταν θέλουμε τα πολλά, χάνουμε και τα λίγα, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να πάψει να ονειρεύεται. Σημαίνει πως πρέπει να ονειρεύεται με σχέδιο και σύνεση, χωρίς αλαζονεία και αυτό είναι κάτι που θα το μάθει στο δεύτερο μέρος της ιστορίας που είναι ακόμη πιο ωραίο.
Στο τέλος της αφήγησης φιλοξενείτε διάφορες δραστηριότητες εμπνευσμένες από την περιπέτεια του Βασιλιά Σωτίγρη, με τις οποίες ωθείτε τα παιδιά στην ανάπτυξη της κριτικής τους σκέψης. Πώς προέκυψε αυτή η ενότητα από μέρους σας;
Η ενότητα αυτή προέκυψε σε συνεργασία με το αρμόδιο τμήμα των εκδόσεων Φυλάτος, τους οποίους ευχαριστώ πολύ. Ο σκοπός είναι μετά την ανάγνωση να ακολουθήσει συζήτηση, παιχνίδι και σκέψη, καθώς ένα ωραίο μήνυμα για να επιτελέσει τον σκοπό του πρέπει να γίνει κομμάτι της ατομικής πραγματικότητας του κάθε παιδιού. Να μπει στο πλαίσιο της ζωής του. Στα δικά του βιώματα. Στα δικά του όνειρα.
Είναι η πρώτη φορά που συνεργάζεστε με έναν εκδοτικό οίκο. Πιο συγκεκριμένα συνεργάζεστε με τις εκδόσεις «Φυλάτος» που έχει μια μακρόχρονη εκδοτική εμπειρία στον χώρο του βιβλίου. Θεωρείτε σημαντική την υποστήριξή του για την περαιτέρω προώθηση του έργου σας;
Φυσικά. Ο συγγραφέας είναι η ψυχή και η καρδιά του έργου, όμως ο εκδοτικός είναι ο εγκέφαλος που το κατευθύνει σωστά και μεθοδικά για να έχει την μεγαλύτερη δυνατή απήχηση.
Κάνετε επόμενα συγγραφικά σχέδια; Να περιμένουμε ένα νέο βιβλίο σας μελλοντικά;
Το δεύτερο μέρος του Βασιλιά Σωτίγρη είναι ολοκληρωμένο από την δική μου πλευρά, αλλά ακόμη δεν έχουμε ξεκινήσει τις διαδικασίες με τις εκδόσεις Φυλάτος. Το τρίτο μέρος είναι επίσης ολοκληρωμένο σαν ιστορία, αλλά έχω χρόνο για πιθανές αλλαγές. Από εκεί και πέρα έχω διάφορα σχέδια στο μυαλό μου, αλλά δεν τα έχω ξεκινήσει, ενώ υπάρχει και ένα έργο με το οποίο συμμετέχω σε ένα διαγωνισμό λογοτεχνίας και δεν θα ήθελα να δώσω ακόμη πληροφορίες.
Πείτε μας και μία ευχή σας που θα θέλατε να πραγματοποιηθεί.
Το βασικό μήνυμα του βιβλίου είναι η αυτογνωσία. Επομένως, εύχομαι το βιβλίο αυτό να αγγίξει τις παιδικές ψυχές και να τους διδάξει την αξία της αυτογνωσίας. Γιατί όταν γνωρίζουμε ποιοι είμαστε, όταν γνωρίζουμε τις δυνάμεις αλλά και τις αδυναμίες μας, μπορούμε να σχεδιάσουμε κατάλληλα το πλάνο της ζωής μας για να φτάσουμε εκεί που επιθυμούμε. Στο όνειρό μας.
Πριν κλείσουμε τη συζήτηση θα ήθελα να μας παραθέσετε ένα ποίημα από το βιβλίο σας.
Θα σας παραθέσω ένα από τα πιο φιλοσοφικά αποσπάσματα του βιβλίου. Ένα από τα αγαπημένα μου αποσπάσματα, όπου η πλατωνική φιλοσοφία συναντά την τραγικότητα και την πλάνη του ήρωα.
«Ο Σωτίγρης έκανε μεταβολή και έφυγε γρήγορα. Άρχισε να απελπίζεται, μα αποφάσισε να μην το βάλει κάτω τώρα. Έσφιξε τα δόντια του και συνέχισε να περπατάει.
Όμως, λίγο πριν φτάσει στην Αρχαία Χώρα των Τίγρεων, ένα θέαμα τον σταμάτησε απότομα. Ένα μισοφαγωμένο κουφάρι ελαφιού εμφανίστηκε μπροστά του. Στάθηκε παγωμένος. Το στομάχι του διαμαρτυρήθηκε για μια ακόμη φορά έντονα. Το μυαλό του του φώναζε: “ΦΑΕ ! ΦΑΕ ΤΩΡΑ!” Αλλά η καρδιά του ψιθύρισε: “Ένας Βασιλιάς… δεν τρώει κουφάρια”.
Ο Σωτίγρης κοίταξε δεξιά. Κοίταξε αριστερά. Κοίταξε το ελάφι. Κοίταξε τον ουρανό. Κοίταξε και το στομάχι του που σχεδόν ήθελε να φάει τον ίδιο του τον εαυτό. Τι να κάνει; Ξαφνικά, το μυαλό του γύρισε πίσω… Στο ζεστό πρωινό του ζωολογικού κήπου… Στην αντιλόπη που είχε απαξιώσει να φάει… Στον Διευθυντή που του έλεγε πως δεν ξέρει τι τον περιμένει και λίγα δάκρυα έσταξαν ασυναίσθητα από τα όμορφά του μάτια…
Μα τότε, σήκωσε το κεφάλι με αποφασιστικότητα.
«Όχι, όχι, όχι. Ή είμαι Βασιλιάς ή δεν είμαι!» είπε δυνατά.
«Εξάλλου, είμαι τόσο κοντά στο στέμμα μου!» Έσφιξε τις πατούσες του στο χώμα. «Σε λίγη ώρα από τώρα, όλα τα ζώα της ζούγκλας θα με προσκυνούν! Θα μου φέρνουν να φάω ό,τι θέλω!»
Ο Σωτίγρης έκανε μεταβολή και απομακρύνθηκε περήφανα, χωρίς να ρίξει άλλη ματιά στο ελάφι.»
Το συγκεκριμένο απόσπασμα είναι πολύ έντονο φιλοσοφικά, καθώς έχει μια ιδιαιτερότητα. Είναι μια πλατωνική μάχη μεταξύ λογιστικού και επιθυμητικού. Ενώ όμως η κοινή λογική προστάζει τον Σωτήρη να φάει για να επιβιώσει και το επιθυμητικό μέρος της ψυχής του, του φωνάζει πως οι Βασιλιάδες δεν τρώνε κουφάρια, η τραγική του πλάνη τον οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο συμπέρασμα. Στην δική του λογική, στην πλάνη που βιώνει, η επιθυμία για επιβίωση προέρχεται από το επιθυμητικό μέρος της ψυχής και ως εκ τούτου η άρνηση του να φάει είναι μια νίκη της λογικής του. Έχει πλήρη αντίληψη του πλατωνικού διλλήματος, κι όμως η πλάνη του τον οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα.
Κύριε Λουκά, σας ευχαριστώ θερμά για την όμορφη και πολύ ενδιαφέρουσα συζήτησή μας. Σας εύχομαι από καρδιάς να είναι καλοτάξιδο το βιβλίο σας και μόνο η αρχή για πολλά ακόμα αξιόλογα βιβλία σας που θα ’ρθουν μελλοντικά.
Βιογραφικό:
Ο Φώτης Λουκάς γεννήθηκε και µεγάλωσε στο χωριό Κριθιά Θεσσαλονίκης. Από µικρός έµαθε να παρατηρεί τον κόσµο γύρω του, να ακούει τις σιωπές του και να διαβάζει τις ανθρώπινες συµπεριφορές σαν ανοιχτό βιβλίο.
Η πορεία του τον οδήγησε αρχικά στην Ελληνική Αστυνοµία, όπου υπηρέτησε για χρόνια, ζυµώνοντας την εµπειρία του µε την καθηµερινότητα ενός κόσµου γεµάτου προκλήσεις και ηθικά διλήµµατα. Από το 2022 ζει στο χωριό Etalle του Βελγίου και εργάζεται στο Λουξεµβούργο, ως υπάλληλος ασφαλείας στο Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο.
Σπούδασε Φιλοσοφία και Παιδαγωγική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήµιο Θεσσαλονίκης, όπου βρήκε στην Ηθική Φιλοσοφία όχι απλώς ένα αντικείµενο µελέτης, αλλά έναν τρόπο να αναζητά το δίκαιο και το ουσιαστικό σε κάθε πράξη. Οι ακαδηµαϊκές του αναζητήσεις τον οδήγησαν βαθύτερα στην έννοια της Αστυνοµικής Ηθικής, σε µια προσπάθεια να φωτίσει τη λεπτή γραµµή ανάµεσα στο καθήκον και τον άνθρωπο.
Η αγάπη του για τη λογοτεχνία ήταν πάντα εκεί, σαν µια αόρατη δύναµη που τον καλούσε να αποτυπώσει τις σκέψεις του σε λέξεις. Η συγγραφή παιδικών βιβλίων δεν ήταν απλώς µια επιλογή, αλλά µια ανάγκη να δώσει σχήµα και φωνή σε έννοιες όπως η αυτογνωσία, η ταπεινότητα και η δύναµη της κοινότητας. Με κάθε του ιστορία, χτίζει κόσµους όπου το χιούµορ, η περιπέτεια και η φιλοσοφική σκέψη γίνονται εργαλεία ανακάλυψης για τους µικρούς αναγνώστες.
Παράλληλα, εκφράζεται µέσα από τη στιχογραφία, αναζητώντας τη µουσικότητα των λέξεων και την απλότητα που µπορεί να κρύβει µια βαθιά αλήθεια.
Για εκείνον, η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο παρά µια διαδοχή ιστοριών που αξίζει να ειπωθούν.
.jpg)
0 Σχόλια