Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Κόκκινα φανάρια», του Αλέκου Γαλανού, στη Σκηνή Brecht-2510. Πρόκειται για ένα κοινωνικό δράμα, που απεικονίζει τις ζωές των γυναικών της Τρούμπας στον Πειραιά. Θέματα (διαχρονικά) με τα οποία καταπιάνεται η συγκεκριμένη παράσταση είναι τα εξής: ο αγοραίος έρωτας και οι διαφορετικές του μορφές, η απληστία και η διαφθορά, η έμφυλη βία και τα κοινωνικά στερεότυπα.
Άνθρωποι της νύχτας και του αγοραίου έρωτα, άπληστοι και αχόρταγοι, άνθρωποι που ζουν άλλοτε με την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο κι άλλοτε απλώς να περάσουν καλά στο σήμερα, άνθρωποι του χρήματος που δεν διστάζουν να καταστρέφουν αισθήματα κι άλλοι που ξέρουν να αγαπούν και να νοιάζονται. Και κάπου εδώ έρχονται σε αντιδιαστολή οι άνθρωποι που πονάνε κι υποφέρουν από τις αναγκαστικές επιλογές τους σε σχέση με αυτούς που εκμεταλλεύονται τις ευκαιρίες που τους δίνει η ζωή ακόμα κι αν πρέπει να πληγώσουν ανθρώπους. Προσωπικότητες αντίθετες μεταξύ τους έρχονται σε σιωπηρή ή ανοικτή σύγκρουση μέσα στο έργο και το κοινό καλείται να σκεφτεί και να επιλέξει μέσα του αν τελικά οι άνθρωποι αυτοί δικαιώνονται στη συνείδησή του ή όχι. Μέσα στο μαγαζί της Μαντάμ Παρί οι ιερόδουλες ζουν τα δικά τους δράματα, έρχονται αντιμέτωπες με τον έρωτα, τα χρήματα, τις προσδοκίες και τους φόβους. Ένα γαϊτανάκι σχέσεων που όλοι στριφογυρίζουν γύρω από το μαγαζάκι της Μαντάμ Παρί, κάτω από τη δική της σκέπη, μια ομπρέλα προστασίας από την έξω ζωή. Μέσα σε αυτό το μαγαζί φτιάχνουν τον δικό τους μικρόκοσμο, βρίσκουν το καταφύγιο για να προστατευτούν κι ύστερα το τέλος της παράστασης τις βρίσκει να μαζεύουν τα κομμάτια τους και να πρέπει από την αρχή να μαζέψουν τις δυνάμεις τους, να ενώσουν από την αρχή τα κομμάτια τους και να ανασυντάξουν τις δυνάμεις τους με θάρρος και να κοιτάξουν κατάματα τη ζωή από την αρχή.
Οι ηθοποιοί της παράστασης δείχνουν να έχουν μελετήσει τους αντίστοιχους τύπους ανθρώπων που υποδύονται και δένουν αρμονικά στη σκηνή. Η ροή του έργου ρέει αβίαστα και δεν κάνει τον θεατή να βαρεθεί, τουναντίον προσελκύει το ενδιαφέρον του για την έκβαση της ιστορίας. Η πλοκή και η δράση του έργου μαγνητίζει το μυαλό των θεατών. Οι ηθοποιοί στη σκηνή υποκρίνονται με αληθοφάνεια στους ήρωές τους και τους αγκαλιάζουν με αγάπη και νοιάσιμο κατανοώντας τις ανάγκες και τους φόβους τους. Αποδίδουν με ρεαλισμό και αυθεντικότητα τα τραύματα των ηρώων τους, που ζητούν απάγκιο στο μαγαζί της Μαντάμ Παρί. Χρησιμοποιώντας όλο το κομμάτι της υποκριτικής τους δεινότητας μάς κάνουν να δούμε τις διαφορετικές πτυχές του χαρακτήρα τους χωρίς να μένουμε στην επιφάνεια, να τους αφουγκραστούμε και να τους ενστερνιστούμε ενίοτε.
Το σενάριο του έργου είναι πολύπλευρο και αγγίζει σε βάθος τον θεατή ο οποίος καλείται να αποφασίσει στο τέλος του έργου βλέποντας την ολότητα και την πολυπλοκότητα των ανθρώπων και όχι μόνο όσα επιθυμούν να δείχνουν. Σκηνοθετικά ο Βασίλης Πλατάκης μάς δίνει ένα σκηνικό (Χάρης Σεπεντζής) που αντικατοπτρίζει πλήρως το έργο και δένει με την υπόθεση. Το μαγαζί της Μαντάμ Παρί παίρνει μορφή και ο θεατής πιστεύει πως όντως μπροστά του έχει την παλιά Τρούμπα και τους ανθρώπους της. Σε αυτό βοήθησαν και οι ενδυματολογικές επιλογές (Γιοβάννα Πρασίνου) των ηρώων που αναδεικνύουν και τονίζουν την υπόθεση του έργου. Επιπλέον οι μουσικές επιλογές του Τάκη Μπινιάρη μάς μετέφεραν πίσω στον χρόνο και μας θύμισαν έντονα παλιό ελληνικό κινηματογράφο.
Εν κατακλείδι προτείνουμε το έργο να το παρακολουθήσει το κοινό που αγαπά το θέατρο και θα ήθελε να μεταφερθεί πίσω στον χρόνο, που του αρέσουν τα δράματα που έχουν βάθος και πλοκή.
Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση και κρατήσεις θέσεων: εδώ
.jpg)
0 Σχόλια