Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Το αμάρτημα της μητρός μου», του Γεώργιου Βιζυηνού, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Γράφει η Πολυξένη Ζαρκαδούλα

Βρεθήκαμε στη Σκηνή Ωμέγα στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά για να παρακολουθήσουμε την παράσταση «Το αμάρτημα της μητρός μου», του συγγραφέα Γεώργιου Βιζυηνού και σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη. Πρόκειται για το διήγημα αυτούσιο, όπως το έγραψε ο αγαπητός λογοτέχνης, με τους Θεμιστοκλή Καρποδίνη και τη Μαίρη Βιδάλη να ενσαρκώνουν τους δύο κεντρικούς ρόλους του έργου.

Σκοπός του έργου είναι η λύτρωση και η συγχώρεση τόσο του Γεώργιου Βιζυηνού όσο και της μητέρας του. Ο Γεώργιος Βιζυηνός υπέστη ένα ψυχολογικό ρήγμα όταν, σε παιδική ηλικία, άκουσε τη μητέρα του πως προτιμά να πεθάνει ένα από τα άλλα παιδιά της εκτός του κοριτσιού. Αυτό ήταν ένα μεγάλο ψυχικό βάρος για τον μεγάλο συγγραφέα, που δεν κατάφερε να το ξεπεράσει ποτέ παρά μονάχα όταν έμαθε τον λόγο που η μητέρα του έδειχνε τόσο πολλή αγάπη στα κορίτσια. Από την άλλη η μητέρα, λόγω ενός ατυχήματος σε μια κόρη της, μια ζωή κουβαλούσε αυτή την ενοχή και προσπαθούσε να εξιλεωθεί είτε με το να προσπαθεί να γεννήσει κορίτσι είτε με το να υιοθετεί και να του φέρεται με περίσσεια αγάπη και ζήλο.

Οι δύο ερμηνευτές με σεβασμό στο έργο του Γεώργιου Βιζυηνού μετέφεραν μια μεγαλειώδης παράσταση στο κοινό. Ο Θεμιστοκλής Καρποδίνης με θρησκευτική ευλάβεια μετέφερε έναν εσωτερικό μονόλογο από τη ζωή του σπουδαίου συγγραφέα διατηρώντας τη γλώσσα του κειμένου αυτούσια. Μας μετέφερε όλο το συναισθηματικό φορτίο του συγγραφέα διατηρώντας την περιέργεια σε έναν εξομολογητικό τόνο. Η αφηγηματική του δύναμη μετέφερε στο κοινό την κατάνυξη του θρησκευτικού συναισθήματος μέσα από τις περιγραφές στιγμιότυπων της ζωής με τη μητέρα του. Από την άλλη η Μαίρη Βιδάλη ζωντάνεψε τη μητέρα του και μας έδωσε την ψυχική ένταση που κουβαλούσε εκείνη. Με τη δική της παρουσία το έργο απέκτησε ένταση και ζωντάνια, καθώς προς το τέλος, στην περιγραφή του αμαρτήματός της, το ενδιαφέρον και η περιέργεια πήραν τα ηνία. Παράλληλα η ερμηνεία της με τη συγκρατημένη ένταση μετέδωσε όλη την ένταση χωρίς υπερβολές στεκόμενη η παράσταση στο ύψος των περιστάσεων αλλά και του διηγήματος του συγγραφέα. Ως προς το κομμάτι της σκηνοθεσία ο Δήμος Αβδελιώδης διατηρεί την ίδια γραμμή με λιτή σκηνοθεσία δίνοντας βάδισμα στην αφηγηματική δύναμη του κειμένου και την εσωτερική πάλη που μεταφέρουν οι πρωταγωνιστές. Η σκηνοθεσία δεν παύει να είναι εξίσου λειτουργική χωρίς μελοδραματισμούς και υπερβολές. Σε αυτό βέβαια βοηθά η μουσική επένδυση (Βαγγέλης Γιαννάκης), που λειτουργεί ως αρωγός σε στιγμές ψυχικής έντασης, και ο υπαινικτικός και λιτός φωτισμός, που δίνει βάθος στα πρόσωπα των ηρώων στη σκηνή.

Εν τέλει πρόκειται για μια καλοδουλεμένη παράσταση με τον απαραίτητο σεβασμό στο έργο του συγγραφέα και τη μεταφορά συναισθημάτων στο κοινό. Το κοινό, φεύγοντας από την παράσταση, θα νιώσει αγαλλίαση και κάθαρση, καθώς η σχέση μητέρας και γιου αποκαθίσταται.