Παρακολουθήσαμε τη νοσταλγική παράσταση «Αττίκ, μια ζωή χωρίς χειροκρότημα», σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Λιακόπουλου, στο Θέατρο Καλλιρρόης. Η παράσταση είχε θέμα τη ζωή και το έργο του Αττίκ μέσα από τη συνέντευξη που δίνει στον σκηνοθέτη, Γιώργο Τζαβέλλα. Έρωτες, επιτυχίες, χοροί, τραγούδια και όλο το παρασκήνιο, οι σκέψεις και τα συναισθήματα του θρυλικού Αττίκ αναβιώσαμε.
Η παράσταση μάς μετέφερε πίσω στον χρόνο μέσα από την παράσταση αυτή. Θα μπορούσαμε να πούμε πως είδαμε παραστάσεις μέσα στην παράσταση σε μια ανάδρομη πορεία στον χωροχρόνο. Φανταχτερά κοστούμια εποχής, τραγούδια και υπέροχα shows μας έδωσαν την αίγλη εκείνου του καιρού. Έρωτες που μύριζαν γιασεμί, αλησμόνητες αγάπες και έρωτες, στίχοι που μιλούσαν από μόνοι τους σε συνοδεία όλα αυτά με ζωντανή μουσική. Η αφήγηση του Αττίκ (ή Κλέων Τριανταφύλλου) μέσα από τις ερωτήσεις του Γιώργου Τζαβέλλα, που αποκάλυπταν όλο το παρασκήνιο, διακοπτόταν ανά συχνά διαστήματα από τα τραγούδια και τα χορευτικά των ερμηνευτών στο πλαίσιο της μουσικοθεατρικής παράστασης.
Πρωταγωνιστές επί σκηνής ήταν: Δημήτρης Κίκλης (Αττίκ), Βασιλική Σούτη ( Μαρί Ελέν), Ιωάννα Μαρμάρου (Μαρίκα), Δανάη Καλοπήτα (Σούρα), Νικόλας Ζήσου (Γιώργος Τζαβέλλας), Αννίτα Μαυρομιχάλη (Εριθέλγη). Οι ερμηνείες των ηρώων ήταν τόσο αληθοφανείς που ξεχαστήκαμε πως ήμασταν σε μια παράσταση και όχι μπροστά στους αγαπημένους καλλιτέχνες που υποδύονταν. Οι πρωταγωνιστές απέδειξαν τον απαραίτητο ζήλο για να περατωθεί μια τόσο σπουδαία παράσταση. Σε όλο αυτό φυσικά βοήθησαν οι σκηνοθετικές οδηγίες του Αλέξανδρου Λιακόπουλου που ήταν υπεύθυνος και για τον φωτισμό αλλά και τα κοστούμια που ήταν υπό την ευθύνη της Νόρας Πόντι, και μας μετέφεραν στον περασμένο αιώνα. Σκέρτσο, νάζι, παιχνίδια επί σκηνής μεταξύ τους και όμορφες παρουσίες και φωνές μάς έβαλαν σε ένα διαφορετικό κλίμα από την εποχής μας. Κάποια από τα τραγούδια που απολαύσαμε, ήταν: «Τα γιούλια και οι βιόλες», «Ζητάτε να σας πω», «Παπαρούνα», «Το τρεχαντήρι», «Είδα μάτια» κ. α. Η λυρικότητα και η ευαισθησία εκείνων των στίχων με όμορφες νότες έδωσαν το στίγμα της παράστασης που από την πρώτη στιγμή μαζί με την τοποθέτηση του πιάνου και των παλαιών επίπλων, φανέρωσαν τη διάθεση του σκηνοθέτη για ένα ταξίδι στη μακρινή αλησμόνητη καλλιτεχνική Αθήνα του τότε. Η παράσταση σε κείμενο του Άγγελου Ανδρεόπουλου είχε άρωμα νοσταλγίας και αίγλης ενός κόσμου πιο αγνού και φανταχτερού που οι άνθρωποι ήταν διαφορετικοί: πιο συναισθηματικοί και τρυφεροί.
Μια παράσταση που περικλείει όλη την τρυφερότητα και ευαισθησία της εποχής εκείνη, την αίγλη και την καλλιτεχνική δράση των πρωταγωνιστών εκείνων και είναι άρτια δοσμένη στο κοινό που φεύγει με μια νοσταλγική διάθεση και πολλά χαμόγελα από το θέαμα. Η αγάπη και ο σεβασμός στην εποχή εκείνη, στο έργο και τη ζωή του Αττίκ φέρνουν το άψογο αποτέλεσμα που όλοι απολαύσαμε.
Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση και κρατήσεις θέσεων: εδώ
0 Σχόλια