Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Μαγδαληνή, Ψυχή τε και Νους», του Θανάση Σάλτα και σε σκηνοθεσία Ιωάννας Μαστοράκη, στον Χώρο Τέχνης Ασωμάτων

Γράφει η Πολυξένη Ζαρκαδούλα

Πρόκειται για μια θεολογικού-φιλοσοφικού περιεχομένου παράσταση με πολλές μυσταγωγικές σκηνές και αλληγορικά στοιχεία. Είναι μια κατάνυξη στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής. Όλο το σενάριο έχει στηριχτεί πάνω στο τρίπτυχο ΣΩΜΑ-ΨΥΧΗ-ΝΟΥΣ.

Οι ηθοποιοί που παίζουν στο έργο είναι οι εξής: Ιωάννα Μαστοράκη, Ιωάννα Προσμίτη και ο Θανάσης Σάλτας. Μια ομάδα ερμηνευτών με αγάπη και μεράκι που έδωσαν τον καλύτερο ερμηνευτικό εαυτό τους με πολύ σεβασμό στον άνθρωπο και στα θεία. Έπαιξαν κινησιολογικά με τα χέρια κυρίως αλλά και ερμηνευτικά με τον τόνο της φωνής και με τα βλέμματά τους.

Κάποιες από τις στιγμές που ξεχωρίσαμε ήταν η σκηνή σύγκρουσης ανάμεσα στην ψυχή (Ιωάννα Προσμίτη) και στον νου (Θανάση Σάλτα) με στρατηγική ακρίβεια μάχονταν για το ποιος από τους δύο θα επικρατήσει στη Μαγδαληνή. Μια δεύτερη σκηνή που μας άγγιξε ήταν το δικαστήριο και η καταδίκη της Μαγδαληνής στην οποία η Ιωάννα Μαστοράκη ντροπιασμένη και μετανιωμένη ενσάρκωσε τον ανάλογο ρόλο κάνοντάς μας να συγχωρήσουμε και να κατανοήσουμε την ανθρώπινη φύση, που πολλές φορές μπορεί να λοξοδρομήσει μα πάντα βρίσκει τον τρόπο να μετανιώσει. Η Ιωάννα Μαστοράκη στον ρόλο της Μαγδαληνής, σε έναν απαιτητικό ρόλο, ισορρόπησε μεταξύ του πάθους και της υπερβολής χωρίς να υπερκεράσει τα όρια του θεάτρου. Η Μαγδαληνή είναι μια γυναίκα με πάθος, έτσι εμφανίζεται αρχικά, ένας άνθρωπος που θέλει να ζήσει, να ερωτευτεί αλλά από εκεί μέχρι να γίνει αμαρτωλή υπάρχουν και κάποια όρια τα οποία κάποια στιγμή τα ξεπερνά, δικάζεται και μετανιώνει. Η Ιωάννα Μαστοράκη υποδύεται έναν ρόλο αντικρουόμενο με την ίδια βαρύτητα και το ίδιο σθένος. Η Ιωάννα Προσμίτη στον ρόλο της ψυχής έπαιξε ερμηνευτικά με τις κινήσεις του χεριού της αλλά και με τη φωνή της χρησιμοποιώντας έναν λόγο πιο ποιητικό. Άλλοτε σε ρόλου κατήγορου κι άλλοτε σε ρόλου συμπαραστάτη απέναντι ή δίπλα στη Μαγδαληνή. Είναι μια παρουσία αέρινη και λυρική και εκπροσωπεί το συναίσθημα. Ο Θανάσης Σάλτας στον ρόλο του νου ήταν λιτός, στιβαρός στην ομιλία και ορθολογικός, όπως προστάζει και η λογική. Ο Θανάσης Σάλτας είναι η φωνή του δικαίου, του σωστού. Αυτά τα εκφράζονται μέσα από το σταθερό και σίγουρο περπάτημά του, μέσα από την εσωτερικότητα που αναδεικνύει ο στιβαρός λόγος του. Σκηνοθετικά βλέπαμε τρεις ανθρώπους που μοιράζονταν τη σκηνή με σκηνοθετική ακρίβεια και έδιναν ένα μαγευτικό τελετουργικό, που μας έκανε να μεταφερθούμε. Η χρήση αντικειμένων: κεριά, λουλούδια, τούλια, μεταξωτά υφάσματα, βενετσιάνικες μάσκες, διακοσμητικά βαζάκια όλα μικρά αντικείμενα που σκοπό είχαν την υποβολή της ανάλογης ατμοσφαίρας στους θεατές. Κειμενικά το έργο του Θανάση Σάλτα χρησιμοποιεί θρησκευτική γλώσσα αλλά και επιστημονικό λεξιλόγιο ειδικά στο σημείο που αναφέρεται στη γέννηση της ανθρώπινης ύπαρξης. Οι διάλογοι είναι έξυπνα δομημένοι και δοσμένοι στο κοινό εξισορροπώντας ανάμεσα στον επιστημονικό λόγο και τη θρησκευτικότητα. Ωστόσο δεν λείπει και το λυρικό στοιχείο μέσα από ποιητικές εικόνες.

Εν κατακλείδι πρόκειται για μια παράσταση που συνδυάζει διαφορετικά πεδία μεταξύ τους, όπως είναι: η θρησκεία, η ψυχολογία και η φιλοσοφία. Μια άκρως ενδιαφέρουσα παράσταση με πολλά μηνύματα για να παρακολουθήσει κάποιος αυτή την περίοδο εγκιβωτίζοντας στοιχεία λυρικότητας και εικόνες θρησκευτικού ενδιαφέροντος.