Δημήτρης Α. Παπαχρόνης: "Διαβάζω για να κατανοήσω τον κόσμο και να ξορκίσω τους δαίμονές μου"

Συνέντευξη στη Στέλλα Πετρίδου

Ο Δημήτρης Α. Παπαχρόνης είναι πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας. Το πρώτο του βιβλίο κυκλοφόρησε μόλις τον Ιανουάριο του 2026 και ήδη, μέσω του τίτλου του, μας υπόσχεται ότι πολύ σύντομα θα ακολουθήσει και δεύτερο. Είναι μυθιστόρημα, φέρει τον τίτλο «Μεσσίας 21ου αιώνα - Βιβλίο Α΄» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Λυκόφως». Καθώς σήμερα ο συγγραφέας φιλοξενείται στις Τέχνες θα μας μιλήσει γι' αυτό στη συνέντευξη που ακολουθεί.

Κύριε Παπαχρόνη, ζούμε σε δύσκολους καιρούς και τρομερά ανεξέλεγκτους. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου το γεγονός ότι η διαρκής πληροφόρηση ή και παραπληροφόρηση του σήμερα οδηγεί τους ανθρώπους στα αντίθετα από τα αναμενόμενα και επιθυμητά αποτελέσματα, δηλαδή στην εξασφάλιση και διατήρηση μιας αρμονικής ισορροπίας των πραγμάτων, που αποτελεί και το κλειδί για την διεκδίκηση της πραγματικής τους ευτυχίας. Βέβαια, μέσα σε όλη αυτή τη δίχως προηγούμενο χαοτική κατάσταση, κάτι επιμένει να αντιστέκεται ακόμα και να χαρίζει ελπίδες επαναπροσδιορισμού και ανάκαμψης της ανθρώπινης επιθυμίας σ’ έναν κόσμο που τόσο πολύ το έχει ανάγκη. Από τη δική σας πλευρά και βλέποντας τα πράγματα ως άνθρωπος του πνεύματος, θεωρείτε ότι υπάρχουν μέθοδοι για να γίνει ο κόσμος καλύτερος; Η ενασχόληση με τη λογοτεχνία μπορεί να είναι μία από αυτές τις μέθοδοι;

Ξεκάθαρα, ναι.

Σε γενικές γραμμές, νιώθω πως ζούμε σε ένα απίστευτο χάος που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε δύο πράγματα: Πρώτον, στον εξωφρενικά τεράστιο όγκο πληροφοριών και, δεύτερον, στο ότι, ως είδος, προκειμένου να επιβιώσουμε, αναγκαζόμαστε πολλές φορές να προσαρμοζόμαστε σε ρουτίνες που δεν μας ταιριάζουν. Ας μην ξεχνάμε πώς, στον πυρήνα μας, είμαστε ακόμη ζώα, φτιαγμένα να κυκλοφορούν στη φύση και να πηγαίνουνε με τους ρυθμούς της. Δυστυχώς, όμως, η εξέλιξή μας πραγματοποιείται τόσο γρήγορα, που, για να συμβαδίσουμε, το μυαλό μας συχνά αναγκάζεται να ανεβάζει στροφές σε σημείο που κινδυνεύουν να καούν τα βασικά γρανάζια. Από κει και πέρα, όταν, για να βγάλεις το ψωμί σου, είσαι αναγκασμένος να υπομένεις καθημερινά δυσκολίες, αδικίες και εμπόδια, είναι λογικό να ανέρχεται στην επιφάνεια η εξάντληση, που μαζί της φέρνει συχνά και συναισθήματα θυμού, νευρικότητας και μίσους.

Η λογοτεχνία είναι μια τέχνη που μπορεί να βοηθήσει κάποιον να ρίξει αυτούς τους ρυθμούς και να εξορθολογήσει αυτά τα συναισθήματα. Ένα καλό βιβλίο μπορεί να λειτουργήσει ως καλό εγχειρίδιο, για να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί ο κόσμος, ή ένα καλό μάθημα, για να καταλάβουμε αυτά που νιώθουμε. Επίσης, αποτελεί ένα ευχάριστο διάλειμμα και μια ζωτική ανάσα για έναν επιβαρυμένο από τις οθόνες εγκέφαλο.

Προσωπικά, με κάνει να νιώθω όπως όταν πάω ταξίδι στο εξωτερικό. Όπως εκεί νιώθω ξένος ως προς τον εαυτό μου – ένας άνθρωπος χωρίς προβλήματα και υποχρεώσεις - έτσι και μέσα από ένα καλό βιβλίο, πετυχαίνω μια αντίστοιχη ανανέωση.

Για όλα αυτά λοιπόν, θεωρώ πως ναι, ο κόσμος θα ήταν ένα πολύ καλύτερο μέρος, αν όλο και περισσότεροι άνθρωποι ασχολούνταν με τη λογοτεχνία

Αφήνοντας στην άκρη τη συγγραφική σας δραστηριότητα, διαπιστώνουμε ότι ως άνθρωπος σας αρέσει και το διάβασμα, καθώς και η απελευθέρωση της σκέψης σας μέσα από τα αναγνωστικά ταξίδια που κάνετε. Γιατί, όμως, διαβάζετε; Τι είναι αυτό που επιχειρείτε να κατακτήσετε μέσω της ανάγνωσης;

Διαβάζω για να κατανοήσω τον κόσμο, να απενοχοποιήσω τις σκοτεινές μου σκέψεις και να συμφιλιωθώ με έννοιες που δεν μου αρέσουν. Διαβάζω για να ξορκίσω τους δαίμονές μου και να κάνω ψυχοθεραπεία. Διαβάζω για να έρθω σε επαφή με λαμπρά μυαλά, ώστε να μου δώσουν το πολύτιμο δώρο της γνώσης τους, να μου προσφέρουν τις ιδέες τους και να μου δείξουν τη δική τους οπτική για τον κόσμο. Διαβάζω γιατί μέσα στις ιστορίες των ανθρώπων υπάρχουν κρυμμένες οι καλύτερες συμβουλές, που σε ωριμάζουν, σε λογικεύουν και σου υπενθυμίζουν τι πρέπει να εκτιμήσεις για να ευτυχίσεις.

Ποιο λογοτεχνικό είδος αγαπάτε περισσότερο να διαβάζετε; Υποθέτουμε το μυθιστόρημα. Ποια κατηγορία μυθιστορήματος, όμως, είναι αυτή που κεντρίζει κυρίως το ενδιαφέρον σας και γιατί;

Σίγουρα το μυθιστόρημα, τα θρίλερ και τα αστυνομικά που έχουν και νότες υπερφυσικού στοιχείου. Δεν το θέλω πάρα πολύ έντονο - ας πούμε, δεν μου αρέσουνε πολύ τα επιστημονικής φαντασίας, αφού πολλές φορές νιώθω πως ξεφεύγουν απ’ το επιτρεπτό όριο ρεαλισμού που θέλω να έχει ένα βιβλίο. Όμως, μία ιστορία εγκλήματος με δόση παραφυσικού; Ω, ναι… Ό,τι πρέπει. Φέρ’ το να το διαβάσω.

Θυμάστε ποιο ήταν το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε στη ζωή σας; Είναι αυτό που αγαπάτε περισσότερο;

Αν εξαιρέσουμε τα λογοτεχνικά έργα που διδάχθηκα στο σχολείο, το πρώτο βιβλίο που διάβασα ήταν η Αναβίωση του Stephen King. Αυτό το βιβλίο με εισήγαγε στον κόσμο του μυθιστορήματος και του θρίλερ, που αποδείχθηκε το αγαπημένο μου είδος. Μπορεί από τότε να διάβασα καλύτερα βιβλία, όμως σίγουρα αποτελεί ένα από τα αγαπημένα μου κι απ’ αυτά που έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου.

Υπάρχει ένα βιβλίο θα θέλατε οπωσδήποτε να διαβάσετε και που για κάποιον λόγο δεν το έχετε κάνει μέχρι τώρα;

Το Περί Συγγραφής, του Stephen King, ένα εγχειρίδιο δημιουργικής γραφής απ’ τον αγαπημένο μου συγγραφέα, οπότε δε θα μπορούσε να γίνει καλύτερο. Στο βιβλίο λένε πως περιγράφει τη ζωή του, τις πρώτες του προσπάθειες σαν συγγραφέας και τις πρώτες του αποτυχίες. Εξηγεί πώς δουλεύει και δίνει πρακτικές συμβουλές. Ουσιαστικά, σου μαθαίνει πως να εξελίξεις επαγγελματικά το γράψιμο.

Οπωσδήποτε ως αναγνώστης θα ήρθατε σε επαφή με έργα σπουδαίων και πολύ αξιόλογων συγγραφέων. Κάποιοι από αυτούς ενδεχομένως άφησαν κάποιο αποτύπωμα εντός σας που ενδεχομένως θα διαπιστώσει και ο αναγνώστης στο δικό σας συγγραφικό έργο. Εσείς τι πιστεύετε προσωπικά; Ποιον συγγραφέα θαυμάζετε περισσότερο;

Θαυμάζω δύο ειδών συγγραφείς: Κάποιους που έχουν γράψει έργα ιστορικής αξίας και κάποιους άλλους που είναι βαθιά προσηλωμένοι στο έργο τους και που, μέσα απ’ την πειθαρχεία τους, μπορούν να με διδάξουν πράγματα. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν συγγραφείς όπως ο Όργουελ, ο Ντοστογιέφσκι, η Τζέιν Όστιν. Στη δεύτερη ανήκουν άτομα όπως ο Στίβεν Κινγκ ή η Αγκάθα Κρίστι. Κάπου ανάμεσα σ’ αυτούς, υπάρχει και ο πατέρας μου, ο Ιωακείμ, καθώς κάποια από τα έργα του έπαιξαν τεράστιο ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικής μου κοσμοθεωρίας.

Ποιο βιβλίο από τα όσα έχετε διαβάσει κι εσείς ως αναγνώστης στο παρελθόν θα προτείνατε οπωσδήποτε να διαβάσει ένα παιδί και γιατί;

Στα πιο μικρά, θα πρότεινα σίγουρα τον Μικρό Πρίγκιπα, γιατί διδάσκει μία στοργικότητα που δεν μπορεί να βρεθεί εύκολα άλλου. Δεν είναι τυχαίο που γενιές και γενιές μεγάλωσαν με αυτό το παραμύθι.

Στα μεγαλύτερα, θα πρότεινα βιβλία που μπορούν να διεγείρουν τη φαντασία τους και να τους δείξουν για πόσα πράγματα είναι ικανό το μυαλό τους. Τα Harry Potter, για παράδειγμα, είναι μια επιλογή, για να μπει ένα παιδί από νωρίς στον κόσμο των βιβλίων και να θεμελιωθούν πυλώνες αγάπης με το διάβασμα, που ίσως το ακολουθήσουν για μια ζωή.

Η ερώτηση συνεχίζεται στο ίδιο μοτίβο μόνο που αυτή τη φορά αλλάζει το ηλικιακό πλαίσιο. Ποιο αξιόλογο βιβλίο θα προτείνατε οπωσδήποτε να διαβάσει ένας έφηβος και γιατί;

Δύο επιλογές, πάλι ανάλογα με την ηλικία και την ωριμότητα.

Πρώτα είναι η Οδύσσεια, σε μια καλή μετάφραση. Το, κατ’ εμέ, καλύτερο μυθιστόρημα όλων των εποχών, το τέλειο μάθημα για τους νεότερους, που ακόμα είναι σε φάση εξορθολόγησης των σκέψεων και συναισθημάτων τους. Δεν υπάρχει ιδανικότερη ηλικία από αυτή για να διδαχθεί κάποιος τις αρετές της πίστης, του αγώνα, της αγάπης και της αφοσίωσης. Η Οδύσσεια είναι ένα έργο που μπορεί να φωτίσει την ψυχή μας και να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους.

Στους λίγο πιο μεγάλους έφηβους, θα πρότεινα τον Άρχοντα των Μυγών, του William Golding. Η αλήθεια είναι ότι παίρνω ρίσκο με αυτήν την πρόταση, μιας και μιλάμε για ένα κατεξοχήν σκληρό και απαισιόδοξο βιβλίο, που μπορεί σε κάποια σημεία να παρερμηνευθεί από το μυαλό ενός δεκαεπτάχρονου. Από την άλλη, όμως, αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που το προτείνω. Ο Άρχοντας των Μυγών είναι η απόλυτη αλληγορία ενηλικίωσης και, όταν αυτός ο έφηβος μεγαλώσει και δει πώς λειτουργεί ο κόσμος, αυτό το βιβλίο θα είναι εκεί για να του δείξει πως να επιβιώσει.

Και τώρα η ηλικία αλλάζει και πάλι, για να μεταφερθούμε σε μια διαφορετική κατηγορία βιβλίων, σε αυτή που απευθύνεται σε πιο ώριμο αναγνωστικό κοινό. Ποιο βιβλίο, λοιπόν, είτε ελληνικής είτε ξένης λογοτεχνίας, θα προτείνατε να διαβάσει ένας ενήλικας και γιατί;

Την Φάρμα των Ζώων, του Τζωρτζ Όργουελ, το τέλειο κοινωνικό, πολιτικό και ηθικό δίδαγμα για κάθε άνθρωπο, ένα βιβλίο που ακονίζει την κριτική σκέψη, ανοίγει εσωτερικούς διαλόγους και αποτελεί τεράστια πηγή ιδεών. Νομίζω πως όσοι το διαβάζουν αποκτούν αμέσως μια ενόραση για το πώς λειτουργεί η κοινωνία, ο κόσμος γίνεται πιο κατανοητός και αμφισβητήσιμος. Είναι ένα Must Read για όλους τους ενήλικες.

Ως συγγραφέας, που έχετε τα δικά σας πρότυπα, αλλά παράλληλα επιθυμείτε να αφήσετε το δικό σας συγγραφικό αποτύπωμα στον χώρο του βιβλίου, ποιο βιβλίο θαυμάζετε πολύ, τόσο ώστε, αν γινόταν με έναν μαγικό τρόπο, θα θέλατε να είχατε γράψει εσείς;

Νομίζω την Οδύσσεια. Νιώθω ένα απίστευτο και πρωτόγνωρο δέος στην ιδέα ότι αυτό το έπος γράφτηκε τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια πριν. Μιλάμε για ένα έργο που θεμελίωσε ολόκληρη τη δυτική λογοτεχνική κουλτούρα, έθεσε ακλόνητα πρότυπα και επηρέασε τον πλανήτη σε όλες τις εποχές του. Οπότε, ναι, σίγουρα θα ήθελα να το είχα γράψει.

Ποια είναι για εσάς η πιο κατάλληλη ώρα για διάβασμα και ποια για γράψιμο;

Για διάβασμα, σίγουρα πριν από τον ύπνο. Είναι πολύ καλύτερο, ξεκούραστο και υγιές για το μυαλό από το να κοιτάζει μια οθόνη. Μειώνει τα επίπεδα στρες και προάγει τον φυσιολογικό ύπνο, πράγματα σημαντικά για την ποιότητα ζωής. Η αντικατάσταση της οθόνης με το βιβλίο τις βραδινές ώρες είναι ίσως μία απ’ τις καλύτερες θεραπείες.

Όσο αφορά το γράψιμο, εξαρτάται από το πόση ‘λόξα’ κρύβει καθένας μέσα του. Είμαι σίγουρος πως δεν υπάρχει κανένας συγγραφέας που να μην έχει γράψει οποιαδήποτε ώρα μέσα στην ημέρα. Θα έλεγα πως δεν λειτουργούμε με βάση τους δείκτες του ρολογιού και ότι γράφουμε από ένστικτο, κάθε φορά που έχουμε έμπνευση, που θέλουμε να ξεδώσουμε, να δημιουργήσουμε, να αφήσουμε τον αντίκτυπό μας στον κόσμο. Επομένως, η καλύτερη ώρα για να γράψεις είναι όποτε το νιώθεις.

Κάνατε το λογοτεχνικό σας ντεμπούτο αρκετά πρόσφατα. Το πρώτο σας βιβλίο είναι ένα αρκετά πολυσέλιδο μυθιστόρημα, που φέρει τον τίτλο «Μεσσίας 21ου αιώνα - Βιβλίο Α΄» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Λυκόφως»; Γιατί προβήκατε στη συγγραφή του;

Πιο νέος, ήμουν γενικά πολύ αγχώδης, οπότε έπρεπε να βρίσκω συνεχώς τρόπους για να διαχειρίζομαι τα συναισθήματά μου. Κάποια στιγμή, δοκίμασα και τη συγγραφή, καθώς άκουγα συνεχώς να λένε ότι, αν γράφεις αυτά που σκέφτεσαι και νιώθεις, μπορείς να τα διαχειριστείς καλύτερα. Επίσης, ο πατέρας μου, βαθύς λάτρης της λογοτεχνίας και συγγραφέας, με επηρέασε και αποτέλεσε τον προθάλαμο προς τον κόσμο των βιβλίων.

Για να μην τα πολυλογώ, δοκίμασα τη συγγραφή και λειτούργησε. Το πρώτο που είδα ήταν ότι με έκανε όντως να εκτονώνομαι και, μεταγενέστερα, ότι ίσως και να είχα κάποιο ταλέντο. Αποφάσισα λοιπόν να ασχοληθώ με τη δημιουργία ενός μυθιστορήματος που θα μπορούσε να εκφράζει ό,τι υπήρχε συμπυκνωμένο μέσα μου και, ταυτόχρονα, η γραφή του να μου είναι ευχάριστη σαν διαδικασία. Έτσι, άρχισα να γράφω μια απροσδιόριστη και αυθόρμητη ιστορία που αργότερα θα αποτελούσε τις ρίζες του Μεσσία 21ου Αιώνα.

Στην αρχή, με ένοιαζε μονάχα να πω τι νιώθω, πώς βλέπω τον κόσμο και ποιες είναι οι απόψεις μου. Όταν όμως τα είπα όλα αυτά κι ηρέμησα, άρχισα να νιώθω ότι το συγκεκριμένο έργο δεν έπρεπε να παραμείνει έτσι, προχειρογραμμένο. Αποφάσισα πως έπρεπε να το δω πιο ‘σοβαρά’ και να δώσω στην ιστορία τις διαστάσεις που της άρμοζαν. Εξάλλου, αυτή με είχε βοηθήσει στα δύσκολα. Τώρα ήταν η σειρά μου να την βοηθήσω.

Άρχισα να κλείνω τα κενά, να κόβω τις περιττές σάλτσες και να προσπαθώ να βρίσκω τρόπους, ώστε τα γεγονότα να δένουν καλύτερα μεταξύ τους. Ξεκίνησα να αναπτύσσω πιο προσεγμένα τους χαρακτήρες μου, δίνοντάς τους βαθιά κίνητρα και ρεαλιστικές προσωπικότητες, μέχρι που απέκτησαν δική τους βούληση κι έκαναν αβίαστα τις επόμενες κινήσεις τους. Υπό μία έννοια, το βιβλίο σταδιακά γραφόταν όλο και πιο πολύ από μόνο του κι εγώ ένιωθα περισσότερο σαν ξένος στον κόσμο που είχα δημιουργήσει.

Έτσι, κατέληξε να γίνει ‘Ο Μεσσίας 21ου Αιώνα’, μια ιστορία ανθρώπων που θα ανατρέψουν ολόκληρο τον κόσμο. Να ‘ναι καλά η εξαιρετική ομάδα στις εκδόσεις Λυκόφως, που έδωσε φτερά στην ιστορία μου και τώρα μπορεί να πετάξει ψηλά.

Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε στην ιδέα να γράψετε αυτό το βιβλίο; Τι σας ενέπνευσε με δυο λόγια;

Η γοητεία που μου ασκούν συγκεκριμένα ζητήματα, όπως είναι οι έννοιες της μοίρας, της ζωής, του θανάτου, του καλού και του κακού. Επίσης, ανέκαθεν με σαγήνευαν οι δυνατότητες του ανθρώπινου μυαλού και το βάθος της ανθρώπινης ψυχής. Όλα αυτά, διαχρονικά, μου προκαλούσαν υπαρξιακά ερωτήματα, κάποια απ’ τα οποία με εξίταραν και κάποια άλλα με προβλημάτιζαν. Όλα, ωστόσο, σχεδόν πάντα με οδηγούσαν σε βαθιές, φιλοσοφικές αναζητήσεις και λαβυρινθώδεις, εσωτερικούς διαλόγους. Θεωρώ πως κάπως έτσι σχηματίστηκε και το δέος που νιώθω για την επιστήμη και τη θρησκεία, γιατί και οι δύο τους πιάνουν αυτές τις έννοιες και προσπαθούν να τις αποκωδικοποιήσουν με τον δικό της τρόπο η καθεμιά.

Θεωρώ, λοιπόν, πως ήταν ένα κράμα όλων αυτών των παραγόντων, που σταδιακά διαμόρφωσαν και ζύμωσαν μέσα μου αυτήν την ιδέα.

Κύριε Παπαχρόνη, σας ευχαριστώ θερμά για την όμορφη συζήτησή μας. Εύχομαι από καρδιάς καλοτάξιδο το πρώτο σας βιβλίο και να αγαπηθεί. Με το καλό και σε πολλά επόμενα που είμαι βέβαιη ότι θα έρθουν.

Βιογραφικό:

Ο Δημήτρης Παπαχρόνης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1997. Ως γιος συγγραφέα, μεγάλωσε υπό τις λογοτεχνικές επιρροές της τεράστιας βιβλιοθήκης που διατηρούσε ο πατέρας του στο πατρικό τους. Σπούδασε Φαρμακευτική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και η στενή επαφή που απέκτησε με τις θετικές επιστήμες επηρέασε σημαντικά την κοσμοθεωρία και τις ιδέες του.
Άρχισε να γράφει σε ηλικία είκοσι ενός ετών, με το πρώτο του βιβλίο να ολοκληρώνεται κάποια χρόνια αργότερα. Το συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει κείμενα στο διαδίκτυο και το πρώτο του μεγάλο μυθιστόρημα, με τίτλο Μεσσίας 21ου αιώνα. Το πρώτο μέρος, με τον υπότιτλο Μοίρα, σκαλίζει σε βάθος τις πτυχές της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης, μέσα από ένα θρίλερ που δίνει ιδιαίτερη έμφαση σε έννοιες όπως το Κάρμα και το Πεπρωμένο.
Σήμερα, ζει και εργάζεται στην Θεσσαλονίκη μαζί με τη σύντροφό του και τον γάτο τους, γράφοντας τα βράδια για όσα φοβίζουν τους ανθρώπους.