Βιβλιοκριτική: "Η Δαχτυλήθρα και το Αστέρι" της Μυρτώς Τσιουμπρή | Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Η δαχτυλήθρα και το αστέρι
Συγγραφέας: Μυρτώ Τσιουμπρή
Εικονογράφηση: Βιβή Μαρκάτου
Ημερομηνία έκδοσης: 02/2026
ISBN: 978-618-210-322-7
Σελιδες: 36

Εκδόσεις: Ελκυστής

 Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη   

  

Αγαπημένοι μου μικροί φίλοι,

Σήμερα θα μας κρατήσει συντροφιά η Ισμήνη! Είναι ένα κοριτσάκι που όταν με το καλό τελειώσει το καλοκαίρι, θα πάει στην Τετάρτη Δημοτικού. Είναι ένα κοριτσάκι στο οποίο αρέσει να διαβάζει βιβλία, κάτι που έκανε την περασμένη χρονιά και μέσα στην τάξη! Ναι, καλά διαβάσατε! Η δασκάλα της την είχε πολλές φορές πιάσει να διαβάζει κρυφά και μέσα στην τάξη εξωσχολικά βιβλία, εν ώρα μαθήματος! Όπως καταλαβαίνετε, είχε θυμώσει, την είχε επιπλήξει και φυσικά είχε καλέσει στο σχολείο και τον μπαμπά της Ισμήνης για να του παραπονεθεί!

Με αυτά ξεκινάει το σημερινό μας παιδικό βιβλίο, τα οποία δεν σας κρύβω πως με έβαλαν σε σκέψεις, μιας και η Ισμήνη μου φαινόταν πολύ συμπαθητικό κοριτσάκι για να κάνει τέτοιες παρασπονδίες.

Δεν έχασα χρόνο, συνέχισα να διαβάζω για να μάθω λεπτομέρειες και να δω πως θα εμπλακούν στην ιστορία μας η Δαχτυλήθρα αλλά και το Αστέρι. Α! πριν προχωρήσω να σας ρωτήσω κάτι πολύ σημαντικό! 

Γνωρίζετε τι είναι η δαχτυλήθρα; Για τα παιδάκια που απάντησαν αρνητικά, να ενημερώσω πως η δαχτυλήθρα είναι ένα μικρό αντικείμενο σαν κυπελλάκι το οποίο το φοράμε στο δάχτυλο για να προστατευτούμε από τη βελόνα, όταν ράβουμε. Ίσως να έχετε δει δαχτυλήθρα στα δάχτυλα των γιαγιάδων σας, μιας και είναι ένα αντικείμενο το οποίο θεωρώ πως σπάνια πλέον χρησιμοποιείται. 

Πάμε όμως πάλι στην Ισμήνη και την ιστορία της.   

Το σχολείο λοιπόν άνοιξε τις πόρτες του να υποδεχτεί τους νέους μαθητές και η Ισμήνη όταν πήγε στην τάξη της εκτός από τους συμμαθητές της είδε άλλο ένα κοριτσάκι να έχει προστεθεί! Ήταν η Κλειώ, η οποία δίπλα της είχε τη δική της προσωπική δασκάλα την κυρία Σοφία. Η Κλειώ φίλοι μου είχε δική της δασκάλα γιατί ήταν ένα κοριτσάκι με αυτισμό και πριν με ρωτήσετε, όχι δεν είχε πρόβλημα με τα αυτιά της, απλά επικοινωνούσε με τους άλλους με έναν ιδιαίτερο τρόπο και αγαπούσε πολύ την ησυχία.  

Ξέρω πως δυσκολεύεστε να αντιληφθείτε ακριβώς τι σημαίνει αυτισμός, όπως και η Ισμήνη, αλλά προς στιγμή κρατήστε ότι πρόκειται για ιδιαίτερα άτομα τα οποία θέλουν ειδικό τρόπο προσέγγισης και πολλή αγάπη. 

Η Ισμήνη παρατηρούσε την Κλειώ, την έβλεπε να κάθεται μόνη της σε έναν συγκεκριμένο σημείο στα διαλείμματα, να φοράει ακουστικά και να παλεύει να λύσει γρίφους με τα χέρια της. Άρχισε δειλά – δειλά να την πλησιάζει. Απλά να κάθεται μαζί της. Δεν μιλούσε, μόνο καθόταν δίπλα της και της έκανε παρέα. Τα άλλα παιδιά δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί η Ισμήνη επέλεγε να κάθεται με την Κλειώ, ίσως ούτε και η ίδια να ήξερε, μα συνέχισε να κάθεται κοντά της.

Όμως δυστυχώς, όπως σε πολλά σχολεία συμβαίνει, έτσι και στο σχολείο των κοριτσιών, υπήρχε μια παρέα κακών παιδιών, μια συμμορία, η οποία αν σε έβαζε στόχο, αλίμονο σου. Και όπως καταλαβαίνετε, αυτά τα κακά παιδιά, έβαλαν στόχο την Ισμήνη μα και την Κλειώ…

Εδώ φιλαράκια μου, θα ανοίξω μια μικρή παρένθεση και θα σας θυμίσω ότι όταν αντιμετωπίζουμε τέτοιου είδους προβλήματα, ΜΙΛΑΜΕ! 

ΜΙΛΑΜΕ στους δασκάλους μας!

ΜΙΛΑΜΕ στους γονείς μας!

ΜΙΛΑΜΕ στους φίλους μας!

ΜΙΛΑΜΕ και ποτέ μα ποτέ δεν καθόμαστε να γίνουμε έρμαιο στα χέρια των κακών παιδιών! 

Αν μιλήσουμε, όλο αυτό θα σταματήσει και σίγουρα με την πράξη μας αυτή θα προστατέψουμε τον εαυτό μας, μα και πολλά ακόμη παιδιά!

Η παρέα λοιπόν των κακών ήταν η αφορμή για να έρθουν τα δυο κοριτσάκια κοντά και να αναπτύξουν επικοινωνία. Η Κλειώ ανοίχτηκε στην Ισμήνη, η Ισμήνη βρήκε τη δύναμη να αντιμετωπίσει τα κακά παιδιά και κάπως έτσι γεννήθηκε ανάμεσά τους μια όμορφη και δυνατή φιλία η οποία εδραιώθηκε την ημέρα των κοινών γενεθλίων τους. Ναι, τα δυο κορίτσια είχαν γενέθλια την ίδια ημέρα, επέλεξαν να τα περάσουν μόνες τους, αντάλλαξαν δώρα τα οποία ήταν πολύ όμορφα και εύστοχα και από τότε οι δυο τους είναι αχώριστες.

Μικρά και αγαπημένα μου παιδάκια, πολλές φορές σας έχω αναφέρει πως ο καθένας μας είναι διαφορετικός και όλοι μας θα πρέπει να σεβόμαστε τη διαφορετικότητα του άλλου! 

Έτσι έπραξε και η Ισμήνη. Σεβάστηκε τη διαφορετικότητα της Κλειούς, βρήκε τον ιδανικό τρόπο προσέγγισης και στην ουσία βρήκε μια καλή φίλη! Μέσα από την Κλειώ η Ισμήνη ανακάλυψε τη δύναμη να αντιμετωπίσει τα κακά παιδιά, βρήκε τη δύναμη να προστατέψει τόσο τον εαυτό της όσο και την Κλειώ και ένιωσε χαρούμενη και θαρραλέα!

Πολλά έχει να μας διδάξει τούτο το όμορφο παραμύθι με τον παράξενο τίτλο, το οποίο για να είμαι ειλικρινής ίσως και να μην επέλεγα να διαβάσω αν ο τίτλος τους ήταν κάποιος κοινός και συνηθισμένος!

Συμπέρασμα, τα παράξενα και διαφορετικά είναι ανάμεσά μας και πάντα πρέπει να λαμβάνουν μια ευκαιρία, γιατί σίγουρα κρύβουν θησαυρούς, όπως συνέβη και στην περίπτωση της Κλειούς!

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει: 

«Θες να γίνουμε φίλες;»

«Ναι, θέλω πολύ!»

«Δε με φοβάσαι που είμαι τόσο διαφορετική, από όλους εσάς;»

«Πιο πολύ φοβάμαι να νιώθω μόνη σε έναν τόσο μεγάλο κόσμο»

«Έλα. Κράτα το χέρι μου σφιχτά και πάμε να σου δείξω τα αστέρια!»

«Κι αν χαθούμε;»

«Τότε θα ζήσουμε».

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου:

Το όνομά μου είναι Μυρτώ Τσιουμπρή. Δηλαδή Μυρτώ. Τουλάχιστον έτσι αποφάσισαν οι γονείς μου όταν ήμουν μικρή. Εμένα μου άρεσε πιο πολύ να με φωνάζουν Πασχαλίτσα! Γιατί αγαπώ το κόκκινο και τις μεγάλες μαύρες βούλες της! Αλλά ποιος ακούει ένα παιδί; Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, όλο έσκαβα το χώμα για να φτιάξω τείχη και κάστρα. Και όταν χαλούσαν έφτιαχνα καινούρια. Πιο μεγάλα. Πιο δυνατά. Όπως εγώ όσο μεγάλωνα. Το πρώτο μου όνειρο ήταν να γίνω αρχαιολόγος, γιατί μαντέψτε! Αγαπούσα την ιστορία και τα χώματα! Τελικά έγινα γεωπόνος, γιατί εκτός από τα κάστρα μπορούν και γεννούν τη ζωή. Δέντρα, θάμνους, πολύχρωμα λουλούδια και αμέτρητα ζωάκια και έντομα που μυστικά ζουν μέσα τους. 

Μα αυτό που δεν ξέρουν οι μεγάλοι είναι πως οι άνθρωποι είναι σαν το χώμα που πατούν. Και όμως! Είναι το μυστικό μου που σε κανέναν άλλον δεν το έχω πει. Όσο δίνεις νερό και τροφή σε ένα χώμα γίνεται τόσο χαρούμενο που γεννάει όλο και περισσότερα φυτά. Και αυτά τα φυτά ψηλώνουν και ανθίζουν με χρώματα που κανείς ποτέ δεν έχει φανταστεί! Έτσι είναι και οι άνθρωποι. Σαν τα χώματά μου. Όταν τους χαρίζεις απλόχερα την αγάπη και την καλοσύνη, ξαφνικά δεν είναι οι ίδιοι! Μεγαλώνουν, βγάζουν άνθη και κλαδιά. Και ένα τεράστιο χαμόγελο φωτίζει την ψυχή τους. Έτσι και εγώ αποφάσισα πως θέλω να κάνω τους ανθρώπους να ανθίζουν. 

Για αυτό έγραψα αυτό το παραμύθι!

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.