Βιβλιοκριτική: "Αναζητήσεις" του Κωνσταντίνου Γαλάνη | Γράφει ο Κώστας Τραχανάς


Αναζητήσεις
Συγγραφέας: Κωνσταντίνος Γαλάνης
ISBN: 9786182153871
Σελίδες: 230
Ημερομηνία έκδοσης: 10/2026
Εκδόσεις: Κάκτος 


Το βιβλίο αυτό πραγματεύεται διάφορα θέματα μέσα από πραγματικά γεγονότα που προέκυψαν κατά τη διάρκεια της πολύχρονης εμπειρίας του συγγραφέα, μέσα από διαφορετικά στάδια της ζωής και της επαγγελματικής του πορείας. Η προσέγγισή τους γίνεται με τη διαλεκτική μέθοδο, κατά την οποία παρουσιάζονται διαφορετικές απόψεις γύρω από συγκεκριμένα θέματα ή προβλήματα και οι συμμετέχοντες καλούνται να προτείνουν πιθανές λύσεις.

Το έργο αυτό δεν πραγματεύεται παιδαγωγικές ή φιλοσοφικές θεωρίες σε αμιγώς θεωρητικό επίπεδο, ούτε περιορίζεται στα «πρέπει», στα «μη» και στις αφηρημένες γενικεύσεις. Αντίθετα ,εστιάζει στη στάση και στη συμπεριφορά του ανθρώπου απέναντι σε συγκεκριμένα θέματα, γεγονότα, καταστάσεις και πρόσωπα.

Οι απόψεις που παρουσιάζονται δεν διεκδικούν την απόλυτη ορθότητα των λύσεων. Αποτελούν μία μόνο από τις πιθανές προσεγγίσεις, με την επίγνωση ότι στις περιπτώσεις αυτές δεν υπάρχουν έτοιμες συνταγές και ότι η επίλυση των προβλημάτων εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την έμπνευση, την κρίση και την προσωπικότητα του καθενός. Η αξία κάθε προσέγγισης αξιολογείται τελικά από το αποτέλεσμά της.

Εκείνο που μπορεί να αποκομίσει ο αναγνώστης είναι το πνεύμα της προσέγγισης, το οποίο θα τον βοηθήσει να αναζητά τις κατάλληλες λύσεις, απορρέουσες από τον δικό του χαρακτήρα και το προσωπικό του σύστημα αξιών. Πρόκειται για μια διαρκή αναζήτηση της αλήθειας και ενός θετικού τρόπου ζωής ως ενεργού μέλους της κοινωνίας , μια αναζήτηση που διαρκεί μέχρι το τέλος της ζωής του ανθρώπου.

Βασικά στοιχεία αυτής της προσέγγισης είναι ο ορθολογισμός, η ενσυναίσθηση, η κοινωνική συνείδηση, η κατανόηση των ανθρώπινων αναγκών, η αγάπη για τη ζωή και τον συνάνθρωπο, η υπομονή και η εμπιστοσύνη.

Στο πρωτοτελευταίο κεφάλαιο, από τα συνολικά επτά κεφάλαια του πονήματος, παρουσιάζονται προβληματισμοί που απορρέουν από θρησκευτικές και ιδεολογικές πεποιθήσεις. Οι προβληματισμοί αυτοί αναδύονται μέσα από συζητήσεις που εκτυλίσσονται σε κοινόχρηστους χώρους, όπου απλοί άνθρωποι διατυπώνουν ερωτήματα που ξεκινούν από καθημερινές απορίες και φθάνουν έως θεμελιώδεις υπαρξιακές αναζητήσεις.

Στο τελευταίο κεφάλαιο καταγράφεται μια πραγματική ιστορία, η οποία πραγματεύεται ζητήματα αρχών και αξιών σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο. Παράλληλα, αναδεικνύει τις προτεραιότητες που έθεταν οι απλοί άνθρωποι ενός χωριού σε παλαιότερες εποχές, καθώς και τα κριτήρια με τα οποία ρύθμιζαν τη ζωή τους.

Η ανθρώπινη ζωή εξελίσσεται μέσα από διαδοχικά στάδια, καθένα από τα οποία έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες. Είναι η βρεφική, η παιδική, η εφηβική και η ενήλικη ηλικία, καθεμία με τις ιδιαίτερες ανάγκες και προκλήσεις της. Σε κάθε στάδιο απαιτείται η κατάλληλη φροντίδα, ώστε οι εμπειρίες να καλλιεργούν συναισθηματικά και πνευματικά το άτομο. Κάθε στάδιο αποτελεί το θεμέλιο του επόμενου και, μέσα από αυτή τη διαδοχική πορεία, διαμορφώνεται ο χαρακτήρας του ανθρώπου.

Καθοριστικό ρόλο στη διαδικασία αυτή διαδραματίζουν και οι προσλαμβάνουσες παραστάσεις, οι οποίες επηρεάζουν την ψυχοσωματική ολότητα του ατόμου. Η οικογένεια, ως πρώτος και σημαντικότερος πυρήνας στη ζωή του ανθρώπου, οφείλει να δημιουργεί ένα περιβάλλον γεμάτο δημιουργικές και υγιείς εμπειρίες. Ακολουθεί το σχολείο, με τις πολλές δυνατότητες αλλά και τις μεγάλες ευθύνες που έχει απέναντι στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού. Στη συνέχεια έρχονται οι φορείς της κοινωνίας, όπου και εκεί οι εμπειρίες κάθε είδους οφείλουν να συμβάλλουν στην καλλιέργεια του ατόμου, μέχρι αυτό να ενταχθεί πλήρως στην κοινωνική ζωή. Η διαδικασία αυτή ονομάζεται αγωγή .Η αγωγή θέτει τα θεμέλια της καλλιέργειας του ανθρώπου, επηρεάζοντας θετικά την πορεία του σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Άλλωστε, το «γηράσκω αεί διδασκόμενος» αποτελεί διαχρονική πραγματικότητα.

Η οικογένεια και το σχολείο έχουν τον πρωταρχικό ρόλο στην αγωγή των παιδιών.

Παραθέτουμε ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το πόνημα αυτό: 

«Οφείλουμε να προστατεύσουμε, ως κόρη οφθαλμού, την αυτοεκτίμηση των παιδιών , την καλλιέργεια της αυτογνωσίας και την αγάπη τους για δημιουργία».

«Είμαστε πάντοτε δίπλα στα παιδιά  μας και ποτέ απέναντί τους».

«Τα παιδιά παρά το νεαρό της ηλικίας τους, μπορούν ήδη να διακρίνουν το σωστό από το λάθος».

«Τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν να διεκδικούν».

«Τρεις είναι οι βασικές αρετές που βοηθούν περισσότερο τους γονείς και τους δασκάλους να εξομαλύνουν τις δυσκολίες: η γνήσια αγάπη, η υπομονή και η εμπιστοσύνη».

«Η αγάπη δεν διδάσκεται στα πανεπιστήμια ούτε στα σχολεία. Διδάσκεται στην οικογένεια , στα πρώτα χρόνια της ζωής του ανθρώπου».

«Όταν η αγάπη έχει ριζώσει βαθιά, δεν χάνεται εύκολα».

«Η ανατροφή του παιδιού είναι μια επανάσταση».

«Το σχολείο πρέπει να θέτει τις βάσεις για τη δημιουργική κατάκτηση της γνώσης. Και αυτό θα επιτευχθεί μέσα από την αγωγή».

«Πόσο επικίνδυνες είναι για την ψυχική υγεία και την εξέλιξη των παιδιών οι μεροληπτικές συμπεριφορές των γονέων».

«Όταν οι μαθητές κάνουν λάθη, δεν τους αποπέμπουν οι δάσκαλοι, απεναντίας, τους προσεγγίζουνε με ειλικρίνεια και συμπάθεια».

«Η παιδαγωγική προσφέρει κατευθύνσεις και μας εισάγει στο πνεύμα της σωστής συμπεριφοράς, δεν προσφέρει συνταγές».

«Στο εξάχρονο παιδί η νοημοσύνη εκδηλώνεται σε μεγάλο βαθμό με τη βοήθεια του συναισθήματος».

«Το έργο του δασκάλου δεν περιορίζεται μόνο στη μετάδοση της γνώσης, έχει την ευθύνη να καλλιεργήσει και συναισθηματικά το παιδί».

«Το παιδί πρέπει να συναντά δυσκολίες, γιατί χωρίς τις δυσκολίες δεν μπορεί να γευτεί τη χαρά ούτε να σμιλευτεί ο χαρακτήρας του».

«Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση είναι η σπουδαιότερη σχολική βαθμίδα».

«Ο δάσκαλος εμπνέει και αναδεικνύει τις δυνάμεις των μαθητών του που παραμένουν κρυμμένες. Ο δάσκαλος είναι το ήμισυ της συνολικής πορείας του ανθρώπου στη ζωή του».

«Τα παιδιά δεν δέχονται την αδικία».

«Ο δάσκαλος δεν πρέπει να κάνει διακρίσεις. Οφείλει να διαχέει αγάπη και ενδιαφέρον σε όλους τους μαθητές του και να κατέχει καλά τη διδακτέα ύλη».

«Οι δάσκαλοι των παιδιών μας δεν είναι αντίπαλοί μας».

«Ό,τι χτίζεται στο σχολείο γκρεμίζεται στο σπίτι».

«Η καλή αγωγή του ατόμου διαμορφώνεται σε μικρή ηλικία ,στο οικογενειακό του περιβάλλον, και όλοι, γονείς, δάσκαλοι και γενικά όλοι οι άνθρωποι , φέρουν τα στοιχεία της σε όλη τους τη ζωή. Η οικογένεια διαμορφώνει τον άνθρωπο και η κοινωνία τον επιστήμονα».

«Η αγωγή και, στη συνέχεια, η μάθηση είναι έργο πολύ δύσκολο».

«Εκπαίδευση χωρίς προβλήματα σημαίνει στασιμότητα».

«Αν το «εγώ» γίνει «εμείς», ξεπερνώντας τα λάθη μας, που είναι αναπόφευκτα, θα βελτιωθεί η εκπαίδευση».

«Η εκπαίδευση είναι το δυσκολότερο έργο του ανθρώπου».

«Η αγωγή είναι ένας λαβύρινθος, και όλοι χρειαζόμαστε τον μίτο της Αριάδνης».

«Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ένας μαθητής που δεν αποδίδει στα μαθήματα είναι κατ΄ ανάγκη χαμηλής νοημοσύνης».

«Όταν ένας δάσκαλος προσεγγίζει τους μαθητές με καλοσύνη και γλυκύτητα, εκείνοι νιώθουν ασφάλεια και χαρά».

«Είναι μεγάλο σφάλμα να τιμωρούνται οι μαθητές για τα λάθη τους».

«Τα παιδιά δεν μαθαίνουν με τον φόβο. Χρειάζονται ηρεμία, κατανόηση, αγάπη, υπομονή και εμπιστοσύνη».

«Ο δάσκαλος δεν πρέπει να είναι τυχαίος. Απαιτείται βαθιά και πλατιά σκέψη. Στην ουσία, πρέπει να είναι φιλόσοφος και να έχει την ικανότητα να διεισδύει στην ψυχολογία του παιδιού. Να έχει, δηλαδή, ενσυναίσθηση, ώστε να μπορεί να μπει στη θέση του».

Ένα πολύ καλό βιβλίο για τους γονείς και τους δασκάλους.

Διαβάστε το.


Ο Κωνσταντίνος Γαλάνης γεννήθηκε στο Κάτω Αθαμάνιο Άρτας το 1946. Εκεί τελείωσε το δημοτικό σχολείο. Εισήχθη, κατόπιν εξετάσεων, στο Α΄ Γυμνάσιο Άρτας, όπου φοίτησε τρία χρόνια (Α΄, Β΄ και Γ΄ τάξη). Στη συνέχεια φοίτησε δύο χρόνια (Δ΄ και Ε΄ τάξη) στο Ναυτικό Γυμνάσιο Βροντάδου Χίου. Την τελευταία τάξη (ΣΤ) φοίτησε στο Α΄ Γυμνάσιο Άρτας, από το οποίο αποφοίτησε το 1963. Το ίδιο έτος εισήχθη στη Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία Ιωαννίνων, από την οποία αποφοίτησε το 1965. Τον Απρίλιο του 1966 κατατάχθηκε στον Ελληνικό Στρατό και υπηρέτησε έως τον Ιούλιο του 1968 ως έφεδρος αξιωματικός. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους διορίστηκε δάσκαλος στη Μεσσήνη Μεσσηνίας. Υπηρέτησε σε σχολεία των νομών Μεσσηνίας, Αιτωλοακαρνανίας και Εύβοιας. Ενδιάμεσα υπηρέτησε σε ελληνικά σχολεία του εξωτερικού: έναν χρόνο στην Κινσάσα του Ζαΐρ και τέσσερα χρόνια στη Στουτγάρδη της Γερμανίας. Από το 1998 έως το 2006 υπηρέτησε ως σχολικός σύμβουλος στη Θήβα και στη Χαλκίδα. Κατά το διάστημα αυτό διετέλεσε συντονιστής σχολικών συμβούλων του νομού Εύβοιας και αναπληρωτής προϊστάμενος σχολικών συμβούλων Στερεάς Ελλάδας. Είναι παντρεμένος με την Αμαλία Γαλάνη, επίσης δασκάλα, και απέκτησαν τρεις γιους: τον Λεωνίδα, τον Νεκτάριο και τον Δημήτριο. Μετεκπαιδεύτηκε επί δύο χρόνια στην Ανώτατη Παιδαγωγική Ακαδημία του Ludwigsburg, στη Βάδη-Βυρτεμβέργη της Γερμανίας. Στη συνέχεια πραγματοποίησε διετείς μεταπτυχιακές σπουδές στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με ειδίκευση στην Παιδαγωγική, αποφοιτώντας με βαθμό «Άριστα (10) παμψηφεί». Επίσης φοίτησε δύο χρόνια στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Έχει δημοσιεύσει άρθρα παιδαγωγικού περιεχομένου σε περιοδικά και έντυπα πανελλαδικής εμβέλειας. Ως σχολικός σύμβουλος και αναπληρωτής προϊστάμενος σχολικών συμβούλων συμμετείχε σε δεκάδες επιμορφωτικά σεμινάρια, τόσο ως επιμορφούμενος όσο και ως επιμορφωτής. Έχει εκδώσει τα ακόλουθα βιβλία: Η στάση του εκπαιδευτικού ως προσδιοριστικός παράγοντας των σχέσεών του με τους μαθητές και τους γονείς τους, Εκδόσεις Πουρναρά. Γράμμα στα εγγόνια μου, λογοτεχνική αφήγηση, Εκδόσεις Κύζικος. Η επικοινωνία στην εκπαίδευση, Εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.  

Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια