Χρήστος Ντικμπασάνης: Ημέρα Πρωτομαγιάς | Ποίημα

 


Άνοιξη. Η καρδιά μου ανοίγει διάπλατα ν’ αγκαλιάσει τον κόσμο ολόκληρο. Πρώτη του Μάη και ο ήλιος της ψυχής μου ξυπνάει επάνω από τα λουλούδια και τα όνειρα των ανθρώπων. Ο στεναγμός μου γλυκός και τα μάτια μου ανάλαφρα να κοιτούν τη δροσιά της ημέρας με τα μυρωμένα ρόδα. Μια ατέλειωτη λαχτάρα και μια γαλήνια αγάπη βγαίνουν από τα σωθικά μου και πετούν επάνω από την πανέμορφη Ελλάδα. Πρώτη φορά νιώθω τον έρωτα ως ευωδιά. Πρώτη φορά η ζωή μου γίνεται τραγούδι και η αγωνία της απαλή πνοή που πλανιέται επάνω από χωριά, πόλεις, βουνά, ποτάμια, λίμνες, πεδιάδες, το γαλάζιο ολόφωτο ουρανό και το απόμακρο κατασκότεινο Σύμπαν. Ταξιδεύει επάνω από το πιο ήρεμο, το πιο ωραίο ελληνικό περιβάλλον.

Η ύπαρξή μου ελευθερωμένη από την ομίχλη και το κρύο του μακρύ χειμώνα φτεροκοπά προς τις κορυφογραμμές των ελληνικών βουνών που ενώνονται με το γαλάζιο του ουρανού σε τρελό χορό. Θάλασσες, ακρωτήρια, νησιά, κόλποι. Φεύγω, φεύγω στα βάθη της ελληνικής φύσης! Της φύσης που κάνει τον άνθρωπο όμορφο σωματικά, ψυχικά, πνευματικά. Η ελληνική φύση όσο και αν ταλαιπωρήθηκε από καταστροφές, πυρκαγιές, πολέμους, ποτέ δεν άλλαξε, γιατί έχει μάθει μέσα στα μονοπάτια των αιώνων να κάνει θαύματα. Προσφέρει συνέχεια καρπούς, δίνει πολιτισμό, χαρίζει πρόοδο. Κι έπειτα εγώ από μικρό παιδί έσερνα τα όνειρά μου επάνω στο μυρωδάτο χώμα της μητέρας ελληνικής γης με μεγάλη ζωηρότητα ίσως και αφέλεια. Και ύστερα περίμενα. Περίμενα να φυσήξει δροσερό αεράκι και να πάρει τους πόθους μου μαζί του, μια γύρα επάνω από τους ηλιοφώτιστους ορίζοντες της πατρίδας μου της κατάλευκης και αχνής σαν τα επιτύμβια μάρμαρα που είναι σπαρμένα σε κάθε σημείο του αισθησιακού κορμιού της.

Ελλάδα, πατρίδα, χώρα μου που κυριαρχείς την κάθε σκέψη μου, τον κάθε λογισμό μου, στα χαραγμένα από το χρόνο βράχια και στο αγέρωχο γλαυκοπράσινο των θαλασσών σου θα ξαπλώσω τη σκιά μου αυτήν την ημέρα, την ημέρα της Πρωτομαγιάς.



ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΤΙΚΜΠΑΣΑΝΗΣ
Ποιητής-Συγγραφέας-Μελετητής των Θρησκειών

Φωτογραφία: Sorin Gheorghita