Θάνος Κονδύλης: "Η ζωή μου είναι συχνά η πιο πλούσια πηγή έμπνευσης"

Ο Θάνος Κονδύλης είναι ένας από τους πιο αξιόλογους, πολυγραφότατους και πολυδιαβασμένους συγγραφείς της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας. Βραβευμένος αρκετές φορές για το συγγραφικό του έργο και μεταφρασμένος στο εξωτερικό, υπηρετεί  με την ίδια αγάπη και την ίδια αφοσίωση το μυθιστόρημα, το διήγημα και το δοκίμιο απευθυνόμενος άλλοτε σε ενηλίκους, άλλοτε σε παιδιά και άλλοτε σε έφηβους. Σήμερα έχουμε την χαρά και την τιμή να τον φιλοξενούμε στις Τέχνες με αφορμή το νέο του μυθιστόρημα με τίτλο «Το μυστηριώδες χαμόγελο της Αθηνάς», που κυκλοφορεί από τις αγαπημένες του εκδόσεις «Ψυχογιός». 

Συνέντευξη στη Στέλλα Πετρίδου

Κύριε Κονδύλη, ασχολείστε αποκλειστικά με τη δημιουργική γραφή, καθώς είναι μεγάλη η αγάπη που τρέφετε για το βιβλίο, όπως άλλωστε διαβάζουμε και στο βιογραφικό σας σημείωμα. Τι όμως είναι συγκεκριμένα αυτό που σας ωθεί κάθε φορά στο να εκφράζεστε μέσω της συγγραφής;

Είναι ένας συνδυασμός παραγόντων. Για παράδειγμα η ανάγκη για αφήγηση, η προσωπική έκφραση, η επιθυμία να επικοινωνήσω τι ιδέες μου στους αναγνώστες, η δημιουργία ενός διαφορετικού κόσμου, η προσωπική σύνδεση με το κοινό. Σε κάθε περίπτωση, το γράψιμο είναι μια πολύ προσωπική και βαθιά διαδικασία.   

Η μέχρι τώρα συγγραφική σας πορεία είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Έχετε συγγράψει πάνω από σαράντα βιβλία διαφόρων κατηγοριών, τα οποία άλλα απευθύνονται σε παιδιά, άλλα σε έφηβους και άλλα σε ενήλικες. Επίσης ορισμένα από αυτά έχουν ήδη μεταφραστεί και στο εξωτερικό. Πώς αισθάνεστε που αποτελείτε έναν από τους βραβευμένους, αλλά και πιο αγαπημένους και πολυδιαβασμένους συγγραφείς της χώρας μας;

Μπορώ να πω ότι αισθάνομαι σίγουρα ικανοποίηση και υπερηφάνεια. Η αναγνώριση μέσω βραβείων και η αγάπη του κόσμου αποτελούν μια τεράστια επιβράβευση για τη σκληρή δουλειά μου. Αισθάνομαι ότι το έργο μου εκτιμάται και ότι έχω επιτύχει τον στόχο μου να αγγίξω τους αναγνώστες. Επίσης νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη προς τους αναγνώστες, τους κριτικούς και όλους όσοι με στήριξαν στην πορεία. Η αγάπη του κοινού είναι το μεγαλύτερο δώρο.

Πώς συνδυάζονται οι εξαιρετικές σπουδές σας με τη συγγραφή; Βοηθούν κατά κάποιον τρόπο την προσπάθειά σας να στοιχειοθετήσετε καλύτερα τις ιστορίες σας, κυρίως αυτές που υπηρετούν το ιστορικό μυθιστόρημα και απαιτούν για τον λόγο αυτό περισσότερη μελέτη και γνώση απ’ ότι τα μυθιστορήματα άλλων κατηγοριών;

Οι σπουδές, ανεξάρτητα από το αν είναι στην ιστορία, τη φιλολογία, την κοινωνιολογία ή άλλο επιστημονικό πεδίο, μπορούν να προσφέρουν στον συγγραφέα μια σειρά από εξαιρετικά πλεονεκτήματα που επηρεάζουν άμεσα την ποιότητα της συγγραφής του. Οι ακαδημαϊκές σπουδές διδάσκουν τον τρόπο ο συγγραφέας να αξιολογεί και να συνθέτει την πληροφορία. Αυτή η ικανότητα είναι ανεκτίμητη ειδικά στη συγγραφή ιστορικού μυθιστορήματος, όπου η ακρίβεια των γεγονότων, των εθίμων και της ατμόσφαιρας της εποχής είναι καθοριστική. Ένας συγγραφέας με βαθιά ιστορική γνώση μπορεί να αποφύγει τα λάθη που θα υπονόμευαν την αξιοπιστία της ιστορίας, όπως η χρήση λέξεων, αντικειμένων ή ιδεών που δεν υπήρχαν στην εποχή που περιγράφει. Μια βαθιά κατανόηση της ιστορίας επιτρέπει στον συγγραφέα να επιλέγει τα πιο ενδιαφέροντα και λιγότερο γνωστά γεγονότα, να δημιουργεί χαρακτήρες που ενσαρκώνουν τις αντιφάσεις της.

Ποιο λογοτεχνικό είδος και ποια κατηγορία αυτού σας συναρπάζει περισσότερο, είτε ως απλός αναγνώστης αυτού είτε ως συγγραφέας και γιατί;

Προφανώς το ιστορικό μυθιστόρημα που για μένα είναι ένα άτυπο ταξίδι στον χρόνο. Γράφοντας ένα τέτοιο βιβλίο προσφέρω στον αναγνώστη την ευκαιρία να ταξιδέψει σε διαφορετικές εποχές, να ζήσει στιγμές που σημάδεψαν την ανθρωπότητα και να κατανοήσει πώς σκέφτονταν και δρούσαν οι άνθρωποι σε άλλες συνθήκες. Το ιστορικό μυθιστόρημα είναι μια ιστορία που δείχνει πώς οι μεγάλες αλλαγές επηρεάζουν τις ζωές των απλών ανθρώπων. Μέσα από τους χαρακτήρες, η ιστορία γίνεται πιο προσωπική και συγκινητική. Είναι ένας διασκεδαστικός τρόπος να μάθει κανείς για την ιστορία, τα ήθη, τα έθιμα και τον τρόπο ζωής του παρελθόντος, χωρίς να χρειάζεται να διαβάσει ένα στεγνό ιστορικό βιβλίο.  

Τι μπορεί να αποτελέσει έμπνευση για εσάς συνήθως, ικανή να συμβάλει στη συγγραφή μιας ολόκληρης ιστορίας, ενδιαφέρουσας για το αναγνωστικό κοινό στο οποίο και απευθύνεστε;

Μια ιστορία μπορεί να ξεκινήσει από κάτι τόσο απλό όσο μια εικόνα ή τόσο σύνθετο όσο ένα φιλοσοφικό ερώτημα. Η ζωή μου είναι συχνά η πιο πλούσια πηγή έμπνευσης. Μια παιδική ανάμνηση, ένα έντονο συναισθηματικό γεγονός, μια απώλεια, μια επιτυχία ή ακόμα και μια απλή παρατήρηση της καθημερινότητας μπορούν να αποτελέσουν τη βάση για μια ιστορία. Η προσωπική αλήθεια και η αυθεντικότητα είναι κάτι που ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται και εκτιμά. Ως συγγραφέας είμαι και παρατηρητής. Μια φράση που άκουσα τυχαία σε ένα καφέ, μια εικόνα ενός αγνώστου στον δρόμο, μια ανακοίνωση σε μια εφημερίδα ή η δυναμική μιας ανθρώπινης σχέσης μπορούν να πυροδοτήσουν μια ιδέα.  

Ποιο δικό σας βιβλίο θα συστήνατε να διαβάσουν οπωσδήποτε οι αναγνώστες σας ανεξαρτήτως ηλικίας και αναγνωστικού ενδιαφέροντος και γιατί;

Θα επέλεγα το ιστορικό μυθιστόρημα "Η Δούκισσα της Πλακεντίας". Το βιβλίο αυτό αναφέρεται σε μια πραγματική, συναρπαστική προσωπικότητα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, τη Σοφί ντε Μαρμπουά-Λεμπρέν, γνωστή ως Δούκισσα της Πλακεντίας. Μέσα από την ιστορία της, ο αναγνώστης μαθαίνει για μια ταραχώδη εποχή της Ελλάδας, μετά την Επανάσταση του 1821, αλλά με έναν τρόπο που δεν είναι στεγνός και διδακτικός. Η Δούκισσα είναι ένας πολυδιάστατος χαρακτήρας, γεμάτος πάθος, αποφασιστικότητα, αλλά και αντιφάσεις. Η ζωή της είναι από μόνη της ένα μυθιστόρημα. Πρόκειται για ένα έργο που συνδυάζει την ιστορική ακρίβεια με μια συναρπαστική αφήγηση, καθιστώντας το μια εξαιρετική επιλογή για όποιον θέλει να γνωρίσει τη γραφή μου αλλά και την ελληνική ιστορία μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα.

Το τελευταίο σας βιβλίο κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2025 από τις εκδόσεις «Ψυχογιός». Πρόκειται για μια συναρπαστική περιπέτεια αρχαιοκαπηλίας, όπως διαβάζουμε στο οπισθόφυλλό του, που εκτυλίσσεται στη σημερινή Αθήνα και φέρει τον τίτλο «Το μυστηριώδες χαμόγελο της Αθηνάς». Πείτε μας δυο λόγια για το περιεχόμενό του. Τι συγκεκριμένα θα διαβάσει ο αναγνώστης πιάνοντας το βιβλίο σας στα χέρια του;

Το έργο αυτό συνδυάζει στοιχεία από το ιστορικό μυθιστόρημα και το αστυνομικό μυστήριο. Η ιστορία εκτυλίσσεται στην σύγχρονη  Αθήνα, την εποχή που η πόλη έχει βγει από την οικονομική κρίση. Το κεντρικό θέμα είναι η κλοπή ενός αγάλματος από ένα μουσείο και η προσπάθεια του αστυνόμου Περικλή Πανταζή να το ανακαλύψει. Κεντρική μορφή της ιστορίας είναι μια δυναμική γυναίκα που ερωτεύεται ο αστυνόμος. Αυτή επίσης φαίνεται να προσπαθεί να ανακαλύψει την αλήθεια, αλλά παίζει και έναν σκοτεινό ρόλο στην ιστορία. Το "μυστηριώδες χαμόγελο" του τίτλου συνδέεται άμεσα με την αινιγματική της προσωπικότητα και τον ρόλο της στην εξέλιξη της πλοκής.  

Η ιστορία που αφηγείστε αποτελεί προϊόν φαντασίας και μόνο. Άλλωστε, φροντίζετε να ενημερώσετε το αναγνωστικό σας κοινό ήδη από την αρχή του βιβλίου, στο προλογικό σας σημείωμα. Τι είναι όμως αυτό που καθιστά την ιστορία σας τόσο αληθοφανή και οικεία ώστε να υποθέσει κάποιος ότι όντως τα όσα αναφέρονται σε αυτή θα μπορούσαν να είναι και αληθινά;  

Το μυστικό βρίσκεται στον επιδέξιο συνδυασμό της ιστορικής ακρίβειας με την ανθρώπινη διάσταση των χαρακτήρων. Συγκεκριμένα, τρία βασικά στοιχεία συντελούν σε αυτό: α) η εξονυχιστική έρευνα, β) η ανάμειξη πραγματικών και φανταστικών στοιχείων και γ) η παγκοσμιότητα των ανθρώπινων συναισθημάτων, όπως είναι τα κίνητρα των χαρακτήρων, οι αγωνίες τους, οι έρωτες, οι προδοσίες και η αναζήτηση της δικαιοσύνης είναι διαχρονικά και οικεία. Είναι αυτή η ισορροπία μεταξύ της γνώσης που παρέχει η επιστήμη και της τέχνης που προσφέρει η λογοτεχνία που κάνει ένα έργο τόσο συναρπαστικό και αληθοφανές.

Τελικά μιλάμε για μια απλή περιπέτεια αρχαιοκαπηλίας ή και για ένα άκρως ενδιαφέρον αστυνομικό μυθιστόρημα με πολιτικές προεκτάσεις;

Πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό ερώτημα που αγγίζει την ουσία του βιβλίου. "Το Μυστηριώδες Χαμόγελο της Αθηνάς" δεν είναι μια απλή περιπέτεια αρχαιοκαπηλίας. Αντιθέτως, είναι ένα πολύ πιο σύνθετο έργο που συνδυάζει αστυνομικό μυθιστόρημα και ιστορικό Μυθιστόρημα με τις πολιτικές προεκτάσεις. Συνεπώς, μιλάμε για ένα άκρως ενδιαφέρον αστυνομικό μυθιστόρημα με πολιτικές προεκτάσεις που χρησιμοποιεί το ιστορικό σκηνικό όχι απλώς ως φόντο αλλά ως αναπόσπαστο μέρος της πλοκής. Ο αναγνώστης δε θα βρεθεί μπροστά σε μια απλή ιστορία κλοπής έργων τέχνης, αλλά σε μια περίπλοκη αφήγηση που αναδεικνύει την ανθρώπινη φύση, τις αδυναμίες και τις φιλοδοξίες, μέσα από τον φακό της Ιστορίας.

Το βιβλίο σας απευθύνεται αποκλειστικά σε ενήλικες ή μπορεί να αποτελέσει ανάγνωσμα και για το εφηβικό κοινό; Ποια η προσωπική σας γνώμη ως δημιουργός του βιβλίου αυτού;

"Το Μυστηριώδες Χαμόγελο της Αθηνάς" απευθύνεται καταρχάς, σε ένα ενήλικο κοινό. Ωστόσο, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του το καθιστούν ένα άκρως ενδιαφέρον ανάγνωσμα και για το ώριμο εφηβικό κοινό, για τους εξής λόγους: έχει συναρπαστική πλοκή αλλά και εκπαιδευτική αξία και θέματα που προβληματίζουν. Επομένως, αν και το βιβλίο δεν είναι γραμμένο ειδικά για παιδιά, ο συναρπαστικός συνδυασμός του ιστορικού μυστηρίου με τις διαχρονικές ανθρώπινες αξίες το καθιστούν μια πολύ καλή επιλογή και για το εφηβικό κοινό.

Επιχειρείτε να περάσετε μηνύματα μέσα από την ιστορία που αφηγείστε ή η ιστορία σας προορίζεται καθαρά για ψυχαγωγικό σκοπό; Ποια είναι τα μηνύματα αυτά αν όντως υπάρχουν;

Αν και η ιστορία του βιβλίου "Το Μυστηριώδες Χαμόγελο της Αθηνάς" είναι, πρωταρχικά, ένα αστυνομικό θρίλερ με γρήγορη πλοκή και πολλές ανατροπές, έχει ενσωματώσει μέσα στην αφήγηση αρκετά κοινωνικά και πολιτικά μηνύματα. Η ιστορία δεν έχει μόνο ψυχαγωγικό σκοπό, αλλά επιχειρεί να προβληματίσει τον αναγνώστη πάνω σε σημαντικά ζητήματα. Τα βασικά μηνύματα και θέματα που αναδεικνύονται μέσα από την ιστορία είναι: α) η αρχαιοκαπηλία ως σύγχρονη μάστιγα, β) η πολιτική διαφθορά και η σύγκρουση ιδανικών, γ) η σημασία της πολιτιστικής κληρονομιάς. Η κεντρική ιδέα του βιβλίου περιστρέφεται γύρω από την αξία των μαρμάρων του Παρθενώνα, θέτοντας ερωτήματα για το πώς την αντιμετωπίζουμε και πόσο σημαντική είναι για την εθνική μας ταυτότητα.  

Μιλήστε μας για το εκδοτικό σας σπίτι. Είστε ευχαριστημένος από την εικοσαετή πλέον και άκρως παραγωγική συνεργασία σας με τις εκδόσεις «Ψυχογιός»; Δεδομένου ότι συνεργάζεστε και με άλλους εκδοτικούς οίκους, θεωρείτε τον συγκεκριμένο ως τη «μόνιμη» κατοικία σας, από την οποία θα δούμε και πολλά νέα βιβλία σας στο μέλλον;

Η μακροχρόνια και άκρως παραγωγική συνεργασία ενός συγγραφέα με έναν εκδοτικό οίκο, όπως συμβαίνει στην περίπτωση μου και των εκδόσεων «Ψυχογιός», βασίζεται σε μια σειρά από αμοιβαία οφέλη: εμπιστοσύνη και σταθερότητα, κοινή πορεία και όραμα. Είναι αλήθεια ότι συνεργάζομαι με διαφορετικούς εκδοτικούς οίκους για συγκεκριμένα έργα (π.χ. παιδικά ή ιστορικά βιβλία). Ωστόσο, η σταθερή και κεντρική συνεργασία με τις εκδόσεις Ψυχογιός δείχνει ότι ο συγκεκριμένος οίκος αποτελεί το βασικό "σπίτι" για το κύριο κορμό του έργου μου.

Μια ευχή σας για το μέλλον, είτε το κοντινό είτε και το πιο μακρινό, που θα θέλατε οπωσδήποτε να πραγματοποιηθεί ποια θα μπορούσε να είναι αυτή;

Να μη σταματήσουμε ποτέ να μαθαίνουμε από το παρελθόν. Να διαβάζουμε τις ιστορίες των προγόνων μας όχι μόνο για να γνωρίζουμε ποιοι είμαστε, αλλά και για να κατανοούμε πού πηγαίνουμε. Να καταφέρουμε, μέσα από τις ιστορίες, να δούμε τα λάθη, τους θριάμβους και τις ανθρώπινες αδυναμίες του παρελθόντος, ώστε να χτίσουμε ένα μέλλον γεμάτο σοφία, ανθρωπιά και λιγότερους φόβους.  

Πριν κλείσουμε τη συζήτηση θα ήθελα να μας παραθέσετε ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο σας.

Δεν κουράστηκαν ιδιαίτερα να βρουν άδειο τραπέζι. Άλλωστε, στο μαγαζί δεν υπήρχε παρά ένα ακόμα τραπέζι γεμάτο. Δυο γέροι έπιναν τα καφεδάκια τους και, μόλις είδαν το αμάξι να παρκάρει, κάρφωσαν τα μάτια επάνω στους δυο ταξιδιώτες.

Στο μεταξύ, ήρθε ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού, ένας εξηντάρης με μαλλί λιγδωμένο περισσότερο κι απ’ ό,τι ήταν η ποδιά που φορούσε στη μέση του. Τους καθάρισε τυπικά το τραπέζι και ρώτησε την παραγγελία τους. Εκείνοι ζήτησαν από έναν ελληνικό καφέ σκέτο κι αισθάνθηκαν ιδιαίτερα τυχεροί όταν τους ενημέρωσε ότι μόλις είχαν βγει και οι τυρόπιτες από τον φούρνο. Δε δίστασαν και παρήγγειλαν δυο.

Μετά ο Περικλής πρότεινε στην Κατερίνα, μιας και η υπόθεση γινόταν πιο σοβαρή, να καταγράψουν τη συνομιλία στο κινητό του. Εκείνη δεν είχε αντίρρηση. Στο μεταξύ, κι αφού είπαν διάφορα άσχετα με την υπόθεση, ήρθε η παραγγελία τους. Ο Περικλής πλήρωσε και κατόπιν, αφού σιγουρεύτηκε ότι ήταν σχετικά απομονωμένοι από αδιάκριτα αυτιά, άρχισαν την κατάθεση.

«Λοιπόν, ακούω. Είπες ότι προχτές το απόγευμα ήσουν στην κλειστή αίθουσα τριάντα δύο και περιεργαζόσουν τα αγάλματα. Τότε διαπίστωσες ότι εκείνη η Αθηνά δεν ήταν η αληθινή, αλλά αντίγραφο».

«Ακριβώς», απάντησε η Κατερίνα.

«Κι αυτό το κατάλαβες από την πείρα που έχεις με τα αγάλματα ως αρχαιολόγος;»

«Βέβαια. Έχω δει εκατοντάδες αγάλματα κι έχω μελετήσει ενδελεχώς αρκετές δεκάδες. Στη διατριβή μου, που είναι για την αρχαία ελληνική γλυπτική, περιλαμβάνω πάνω από εκατό αγάλματα. Όπως καταλαβαίνεις…»

«Η πείρα σου μάλλον είναι υπεραρκετή».

«Και όχι μόνο», είπε η Κατερίνα και ήπιε λίγο καφέ. «Το συγκεκριμένο άγαλμα, κατά τη γνώμη μου, είναι από τα πιο όμορφα. Θα σου πω κάποια γενικά γι’ αυτή τη μαρμάρινη πλάκα. Όπως ήδη ανέφερα, έχει λίγο πολύ μισό μέτρο ύψος και περίπου τριάντα πόντους πλάτος. Επάνω σε αυτήν εικονίζεται μια όρθια Αθηνά που στηρίζεται στο δόρυ της με το αριστερό χέρι της. Η μύτη του δόρατος ακουμπάει στη γη, ακριβώς δίπλα από έναν μικρό ορθογώνιο κίονα που της φτάνει περίπου μέχρι τη μέση. Λένε ότι αυτός ο κίονας είχε επάνω γράμματα που ήταν χαραγμένα από τους ταμίες του ναού της Αθηνάς…»

«Έννοιες του Παρθενώνα;»

«Ακριβώς, γιατί βρέθηκε κοντά στον ναό, επάνω στην Ακρόπολη. Άλλοι λένε ότι όλη γενικά η πλάκα με την Αθηνά ήταν τοποθετημένη σε μνήμα ή τουλάχιστον προοριζόταν για μνήμα, γι’ αυτό αποκαλείται επίσης και Μελαγχολική Αθηνά. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι, επειδή η Αθηνά είναι σκυμμένη επάνω σε αυτόν τον μικρό ογκόλιθο, απλώς κάτι σκέφτεται με ένα ίσως αινιγματικό και μυστηριώδες χαμόγελο».

«Εξού και η Σκεπτόμενη Αθηνά», είπε ο Περικλής.

«Μη με ρωτήσεις ποιο είναι το σωστό… δεν ξέρω», είπε η Κατερίνα χαμογελώντας. «Σε γενικές πάντως γραμμές, χρονολογείται από τους αρχαιολόγους γύρω στο 460 π.Χ.»

«Ωραία όλα αυτά και μπράβο σου που τα ξέρεις. Αλλά πώς αντιλήφθηκες και έκρινες ότι το άγαλμα είναι πλαστό;»

«Για να το καταλάβεις αυτό πρέπει να έχεις πείρα. Εγώ που υπηρετούσα τόσο πολλές ώρες εκεί μέσα και το είχα δει τόσες και τόσες φορές, πρόσεξα ότι ήταν κάπως διαφορετικό. Κατ’ αρχάς μού φάνηκε εξόφθαλμα αλλαγμένο. Ήταν τόσο κακοφτιαγμένο, που ο τεχνίτης είχε προσθέσει μάλιστα και λίγο χρώμα, περίπου όπως αυτό που είχε διατηρηθεί στο πρωτότυπο. Αλλά στο καινούριο η ποιότητα του χρώματος ήταν αρκετά πιο έντονη από το πρωτότυπο, όπου το χρώμα ήταν πολύ ξεθωριασμένο, σχεδόν αδιόρατο», είπε η Κατερίνα.

«Και τι άλλα στοιχεία είδες επάνω στο άγαλμα;»

«Η Αθηνά στο πρωτότυπο έχει χάσει ένα από τα δάχτυλα του δεξιού της χεριού, ενώ στο καινούριο τα έχει όλα. Επίσης κάποια από τα σπασίματα, πολύ μικρά είναι αλήθεια, στο καινούριο αντίγραφο λείπουν. Αυτό το τσέκαρα κι από μια φωτογραφία που υπάρχει σ’ έναν οδηγό-βιβλίο του μουσείου. Και, το κυριότερο, η μύτη του δόρατος ακουμπάει στο έδαφος, ενώ στο καινούριο δεν υπάρχει πουθενά αυτή η μύτη. Λοιπόν, εγώ όλα αυτά τα ήξερα με λεπτομέρειες. Μάλιστα θυμάμαι ότι όταν πρωτοδιορίστηκα στο μουσείο ήμουν πολύ χαρούμενη γιατί όλο το υλικό που εξετάζω για το διδακτορικό το είχα στα χέρια μου».

«Άρα μου λες ότι είσαι απόλυτα πεπεισμένη πως η υπάρχουσα Αθηνά μέσα στην αίθουσά σου είναι σίγουρα αντίγραφο».

«Κι ότι η πραγματική Αθηνά για κάποιον περίεργο λόγο χάθηκε», συμπλήρωσε η Κατερίνα.

«Μάλιστα», είπε ο Περικλής κι έξυσε το πιγούνι του προβληματισμένος, ενώ παράλληλα τα μάτια του είχαν καρφωθεί μέσα στα δικά της. «Μετά;»

«Άρχισα να σκέφτομαι τι να κάνω. Είπα ότι καλό θα ήταν ν’ ακολουθήσω την ιεραρχία και να μην κάνω σπασμωδικές κινήσεις».

«Σωστή σκέψη. Λοιπόν;»

«Το πρώτο που έκανα ήταν να βρω την πρώτη περιφερόμενη αρχαιολόγο του μουσείου. Πράγματι, της εξέφρασα με καλό και ήρεμο τρόπο τις σκέψεις μου για το γεγονός».

Κύριε Κονδύλη, σας ευχαριστώ πολύ για την όμορφη συζήτηση και σας εύχομαι καλή και όμορφη δημιουργική συνέχεια στο συγγραφικό σας έργο. Καλοτάξιδο το νέο σας βιβλίο! Να πολυδιαβαστεί, να αγαπηθεί και να εμπνεύσει!

Βιογραφικό:

Ο ΘΑΝΟΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε αρχαιολογία και ιστορία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το 2006 αναγορεύτηκε διδάκτωρ Ιστορίας στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Μιλάει αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά. Το 1996 και το 2002 τιμήθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων για το συγγραφικό του έργο σχετικά με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Το 2015 το Πανεπιστήμιο Αθηνών τού απένειμε βραβείο για τη διδακτορική διατριβή του σχετικά με το μεσαιωνικό Ναύπλιο. Αυτό που τον διακρίνει είναι κυρίως η αγάπη του για την ελληνική οικογένεια, τα παιδιά, την ελληνορθόδοξη παιδεία και το βιβλίο. Στη διάρκεια της συγγραφικής του καριέρας έχει συνεργαστεί με τους πιο αξιόλογους ελληνικούς εκδοτικούς οίκους. Έχει συγγράψει με επιτυχία περισσότερα από σαράντα βιβλία, όπως μυθιστορήματα για ενηλίκους, παιδιά και εφήβους, συλλογές διηγημάτων, ιστορικά έργα και δοκίμια. Μερικά εξ αυτών έχουν ήδη μεταφραστεί και στο εξωτερικό. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν επίσης τα μυθιστορήματά του για παιδιά 1821. ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΣΤΙΚΟ, το οποίο τιμήθηκε με Έπαινο Συγγραφής από τα Βραβεία Ορθόδοξου Χριστιανικού Παιδικού και Εφηβικού Βιβλίου 2021, και 1922. ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ.