Είδαμε την παράσταση «Μονόκλινο σε μπουάτ» στο θέατρο Αλκμήνη

 

«Μονόκλινο σε μπουάτ» ένα κοινωνικό έργο για κάθε γυναίκα στο Θέατρο Αλκμήνη

Γράφει η Πολυξένη Ζαρκαδούλα

Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Μονόκλινο σε μπουάτ» στο Θέατρο Αλκμήνη, μια παράσταση βασισμένη στο βιβλίο της συγγραφέως, Όλγας Στέφου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις AGRAFINA, και σε σκηνοθεσία της Άννας Χατζησοφιά. Πρόκειται για ένα έργο κοινωνικού περιεχομένου με γλυκόπικρο χιούμορ.

Δεν είναι τυχαία η επιλογή των τριών γυναικών στους ρόλους, καθώς πρόκειται για ένα έργο με έντονα τα στοιχεία του γυναικείου φύλου, κάποια στιγμή οι πρωταγωνίστριες γράφουν συνθήματα σε πίνακες, όπως: «Καμία μόνη», και κάποια από αυτές υπαγορεύει τα ονόματα των γυναικών που χάθηκαν από το χέρι άνδρα, είτε αυτός ήταν σύντροφος, σχέση ή σύζυγος. Τρεις γυναίκες, που δεν μαθαίνουμε αν υποδύονται την ίδια ηρωίδα σε διαφορετικές χρονικές περιόδους της ζωής της ή όχι, αν έχουν κάποια σχέση μεταξύ τους ή όχι, μιλάνε για τις απογοητεύσεις, τις λύπες, τα τραύματα και τις πληγές της ηρωίδας του βιβλίου. Έρωτας και πίκρες, σωματικές και ψυχικές ασθένειες, σωματική και λεκτική κακοποίηση είναι κάποια από τα θέματα που απασχολούν το έργο κι όλα αυτά διατηρώντας το ύφος της πρωταγωνίστριας του βιβλίου, η οποία τα αντιμετωπίζει με δόσεις χιούμορ και αυτοσαρκασμού.

Οι τρεις ηρωίδες ντυμένες σε λευκά φορέματα μέσα σε ένα μαύρο σκηνικό ενώνονται μεταξύ τους με μια κόκκινη κορδέλα, που στάζει πόνο κι αίμα. Δένουν κόμπους οι δύο όσο η τρίτη μιλάει σε εξομολογητικό τόνο για τη ζωή της. Και οι τρεις πρωταγωνίστριες, Ιφιγένεια Καραμήτρου, Τζίνη Παπαδοπούλου και Ελένη Φίλιππα αντιμετώπισαν το έργο της Όλγας Στέφου με την απαιτούμενη προσοχή και σεβασμό διατηρώντας αλώβητο το ύφος και τον χαρακτήρα του. Θυμούνται κι αναλογίζονται για να αυτοπροσδιοριστούν και να φτάσουν τη διαδρομή τους στο σήμερα. Η αίσθηση που μας άφησαν είναι πως ακόμα και για πράγματα, συναισθήματα και σκέψεις που έχει μετανιώσει η ηρωίδα του βιβλίου, γνωρίζει πολύ καλά πως όλα αυτά είναι η διαδρομή της, το δικό της ταξίδι κι όλα αυτά που την έφεραν σήμερα εδώ και πραγμάτωσαν αυτό που είναι τώρα. Το έργο αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής σαν ένα ταξίδι αυτοπραγμάτωσης κι αυτοανακάλυψης διατηρώντας την ψυχραιμία για όσα τυχαίνουν στη ζωή σαν ένα σκαλί, που πρέπει να το ανέβει ο άνθρωπος, για να φτάσει στον σκοπό του.

Ως προς το σκηνοθετικό κομμάτι η Άννα Χατζησοφιά επέλεξε μια μαύρη σκηνή για να έρχεται σε αντιδιαστολή με τα λευκά φορέματα (Λαμπρινή Καρδαρά) των ηρωίδων. Οι ηρωίδες βρίσκονται μέσα σε κουτιά σαν κάδρα ώστε να οριοθετείται η μία από την άλλη ενώ συγχρόνως ένωνονται με μια κόκκινη κορδέλα, στην οποία φτιάχνουν κόμπους, όπως και η ζωή που τους έχει φέρει θηλιές. Κάθε φορά που μιλάει η μία από αυτές βγαίνει από το πλαίσιό της, το κάδρο, και προχωράει μπροστά στη σκηνή, προς το τέλος βλέπουμε όλες μαζί να βρίσκονται στη σκηνή και να μιλάνε για τη ζωή τους, σαν ένα ταξίδι απολογισμού σε τόνο εξομολογητικό για τα πεπραγμένα τους. Η σκηνή ακολουθεί ένα μοτίβο γεμάτο αντιθέσεις, σαν τη ζωή της ηρωίδας. Αγάπη-κακοποίηση, ζωή-αρρώστιες έτσι και το μαύρο σκηνικό έρχεται σε αντίθεση με τη λευκή αμφίεση των πρωταγωνιστριών. Η μουσική (Σταύρος Καρτάκης) ζεσταίνει και δίνει μεγαλύτερο βάθος στο σκηνικό ακολουθώντας την ψυχική ένταση των πρωταγωνιστριών. Άκρως υποβλητική παίζει έναν ρόλο κατευναστικό μα και λειτουργεί ως ένα ησυχαστήριο για τις πρωταγωνίστριες και για τον θεατή.

Το «Μονόκλινο σε μπουάτ» παρακινεί την κάθε γυναίκα να ανοίξει την ψυχή της και να δει το μέσα της. Να ανοίξει την αγκαλιά της και να σκύψει πάνω από τους δαίμονές της, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται.