Σπουδάσατε Μαθηματικά
και Υποκριτική στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Πώς μπήκε καθένας από αυτούς τους
δύο τομείς στη ζωή σας;
Καταρχάς και τα δύο ήταν σημαντικά. Όσον αφορά στη δραματική σχολή ήθελα από πάντα να γίνω ηθοποιός αλλά μου ήταν και πολύ καθοριστικό να σπουδάσω κάτι. Ήμουν των θετικών επιστημών, μου άρεσαν όμως και τα φιλολογικά. Ωστόσο προτίμησα να πάω στις θετικές επιστήμες. Έδωσα εξετάσεις, μπήκα στο πανεπιστήμιο, σπούδασα μαθηματικά. Ήταν πάρα πολύ ωραία εμπειρία. Τα μαθηματικά είναι σουρεαλιστικά, δεν είναι αυτό που λέμε 1+1=2. Η μαθηματική σκέψη σε πάει αλλού.
Μεγαλώσατε σε ένα
αυστηρό οικογενειακό περιβάλλον. Σας επηρέασε αυτό καθόλου στη ζωή σας, κι αν
ναι, με ποιον τρόπο;
Με επηρέασε όταν ήμουν μικρή μέχρι που έγινα φοιτήτρια. Ήμουν πολύ περιορισμένη, δεν μπορούσα να βγαίνω έξω μόνη και γενικά υπήρχε ένας έλεγχος. Μεγαλώνοντας όμως συνειδητοποίησα ότι από κάτω υπήρχε ένα υπόβαθρο, το οποίο μου έδωσε γερές βάσεις και θεμέλια σε επίπεδο διαμόρφωσης χαρακτήρα. Κατάλαβα ότι χρειάζεται κόπος για να μελετήσεις, χρειάζεται κόπος για να καταφέρεις κάτι κι όλα αυτά, νομίζω ότι, μου έκαναν πάρα πολύ καλό.
Είστε ένας άνθρωπος
βαθιά συναισθηματικός. Πώς καταφέρνετε να ισορροπείτε τον έρωτα και την
καριέρα;
Δε νομίζω ότι τα ισορρόπησα ποτέ, για να πω την αλήθεια.
Μικρότερη έδινα μεγαλύτερη σημασία στα συναισθηματικά βλακωδώς. Μπορεί για
παράδειγμα να αρνιόμουνα μια δουλειά, γιατί εκείνη την εποχή έπρεπε να φύγω από
την Αθήνα κι εγώ δεν ήθελα. Δεν τα ισορρόπησα αυτά, όταν ήμουνα μικρή, κι ακόμα
δεν ξέρω αν τα έχω ισορροπήσει, για να πω την αλήθεια. Αν και δε βρέθηκα ποτέ
σε δίλημμα για να μπορέσω να καταλάβω τελικά αν τα έχω ισορροπήσει, ευτυχώς
δηλαδή.
Έχετε δηλώσει πως μετά τον θάνατο του συζύγου σας φοβάστε λιγότερο τον θάνατο. Πώς το εξηγείτε αυτό;
Δεν μπορώ να σου το εξηγήσω αυτό. Πραγματικά είναι ένα πράγμα που έγινε από μόνο του αλλά νομίζω ότι έχει να κάνει με την πληρότητα που έχω στη ζωή μου. Αυτό που σκεφτόμουνα είναι εντάξει, γνώρισα κι έζησα με έναν άνθρωπο που ήταν ο σύντροφός μου, ο ιδανικός για ‘μένα, έζησα μαζί του πάρα πολύ ευτυχισμένα χρόνια, κατάλαβα τι είναι αυτό που λένε βαθιά αγάπη και συντροφικότητα. Επομένως, αφού το έχω ζήσει, είμαι καλυμμένη. Το συνειδητοποίησα έτσι ξαφνικά.
Γίνατε πολύ γνωστή μέσα από τον ρόλο της Έλλης Ρούσσου στη σειρά «Κωνσταντίνου και Ελένης». Τι γνώμη έχετε για τα reunion που κάνουν οι σειρές στην τηλεόραση; Εσείς θα μετείχατε σε κάτι ανάλογο και γιατί;
Εννοείται, με πολύ μεγάλη χαρά, γιατί καταρχάς είναι ένα σήριαλ εμβληματικό πια και δεύτερον είμαι σίγουρη πως θα περνάγαμε πολύ καλά, ο Χάρης και η Άννα θα έγραφαν εξαιρετικά κείμενα, αν αποφάσιζαν να το κάνουν. Είναι από αυτά που λες: «Μακάρι να μου τύχουν να τα κάνω».
Μπορείτε να μας πείτε
κάποιους καλλιτέχνες που θαυμάζετε και θα επιθυμούσατε να συνεργαστείτε;
Όχι, δε θα ήθελα να σας πω, γιατί θα αδικούσα κάποιους άλλους. Γενικά προτιμάω να μην εκφέρω γνώμη δημόσια για διάφορους συναδέλφους μου. Δεν μου αρέσει.
Ένα άνοιγμα στο
εξωτερικό ήταν ποτέ στα σχέδιά σας και γιατί;
Όταν βγήκα εγώ ήταν πολύ δύσκολο. Πριν από πολλά χρόνια που βγήκα στο επάγγελμα, δεν ήταν εύκολο να γίνει αυτό, ήταν σχεδόν αδύνατον, και το άνοιγμα στο εξωτερικό τι σημαίνει; Τώρα πια έχεις τη δυνατότητα για παραγωγές, είναι πιο εύκολη η επικοινωνία με το διαδίκτυο. Το αν θα κάνεις καριέρα στο εξωτερικό, δεν έχει να κάνει με το αν είσαι καλός ή όχι μόνο. Καταρχάς πρέπει να ξέρεις άψογα τη γλώσσα του τόπου που θα πας αλλιώς δε θα μπορείς να παίξεις και θα είναι πολύ περιορισμένο το ρεπερτόριό σου. Στο θέατρο, φαντάζομαι, θα είναι σχεδόν αδύνατον να παίξεις, εάν δεν ξέρεις άψογα τη γλώσσα και σε οτιδήποτε κινηματογραφικό ή τηλεοπτικό θα σου δώσουν να παίξεις τον ρόλο κάποιου ξένου για να μπορείς να μιλάς με μια περίεργη προφορά. Δεν είναι εύκολο, ελάχιστοι συνάδελφοι το έχουν καταφέρει αυτό και είναι συνάδελφοι που ξέρουν τη γλώσσα του τόπου στον οποίο πάνε σχεδόν σαν μητρική τους.
Ένας ρόλος τον οποίο
έχετε υποδυθεί κι έχετε συνδεθεί μαζί του και για ποιον λόγο;
Όχι, δεν υπάρχει συγκεκριμένος ρόλος με τον οποίο να έχω συνδεθεί ιδιαίτερα. Έχω παίξει ευτυχώς στο θέατρο πάρα πολύ ωραία πράγματα αλλά δεν μπορώ να σου ξεχωρίσω κάποιον.
Αυτό το διάστημα σάς συναντάμε στην παράσταση «Μονόκλινο σε μπουάτ» στο θέατρο Αλκμήνη. Θα μπορούσατε να μοιραστείτε δυο λόγια για την ηρωίδα σας μαζί μας;
Βεβαίως. Το «Μονόκλινο σε μπουάτ» είναι ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο της Όλγας Στέφου. Πρόκειται για έναν γυναικείο μονόλογο. Η ηρωίδα του είναι μια γυναίκα που έχει περάσει μια κακοποιητική συμπεριφορά από τον σύντροφό της σε πάρα πολύ νεαρή ηλικία και λίγο αργότερα διαγνώστηκε με σκλήρυνση κατά της πλάκας κι αυτό της έφερε κατάθλιψη. Στην ουσία είναι η ιστορία αυτής της γυναίκας. Εμείς στο έργο παίζουμε τρεις γυναίκες, αυτή την ιστορία τη διηγούνται τρεις γυναίκες σε διαφορετική ηλικία. Μια μικρή, μια λίγο μεγαλύτερη και μια πιο ώριμη. Αυτές οι τρεις γυναίκες μπορεί να είναι η ίδια γυναίκα σε διαφορετική φάση της ζωής της, μπορεί να είναι διαφορετικές γυναίκες που δεν έχουν σχέση μεταξύ τους. Μπορεί να είναι οτιδήποτε θέλει ο θεατής να φανταστεί. Στην ουσία αφηγούμαστε την ίδια ιστορία τρεις διαφορετικές γυναίκες. Επιπλέον όλο αυτό το πράγμα το βαρύ έχει πάρα πολύ χιούμορ, έχει μια ελαφράδα, γιατί στην ουσία νικάς τα σκοτάδια σου με το χιούμορ και μπορείς να προχωρήσεις μπροστά, ακόμα κι αν σου έχουν συμβεί πάρα πολύ δυσάρεστα πράγματα. Είναι η δύναμη της γυναίκας, γιατί στην ουσία η γυναίκα είναι αυτή που είναι από τη φύση της πλασμένη να αντέχει όσα μπορεί να της φέρει η ζωή. Δεν είναι τυχαίο που η γυναίκα γεννάει.
Η παράσταση αυτή, όπως
είπατε κι εσείς, καταπιάνεται με πολύ σοβαρά ζητήματα: κακοποίηση, σωματικές
και ψυχικές αρρώστιες. Πείτε μας δυο λόγια για το πώς έγινε η συνεργασία σας με
την κ. Όλγα Στέφου και την κ. Άννα Χατζησοφιά, που είναι η συγγραφέας του
βιβλίου και η σκηνοθέτιδα αντίστοιχα;
Λοιπόν, εγώ με την Άννα Χατζησοφιά είμαστε πολύ φίλες και πριν από δύο χρόνια την είχε καλέσει η Όλγα Στέφου που παρουσίαζε το βιβλίο της, «Μονόκλινο σε μπουάτ», και με είχε καλέσει κι εμένα. Μου είπε η Άννα αν ήθελα να πάμε σε μια παρουσίαση βιβλίου και πήγαμε. Όταν άρχισαν να μιλάνε για το βιβλίο και να διαβάζουν κάποια αποσπάσματα, γυρνάμε η μία στην άλλη και είπαμε πως αυτό είναι γραμμένο εντελώς θεατρικά, μήπως να το κάνουμε; Κι έτσι μπήκαμε στη διαδικασία να κάνουμε αυτό το βιβλίο, γιατί έχει και πολύ ενδιαφέρον, είναι ένα κείμενο πάρα πολύ σύγχρονο και δυνατό. Όταν η Όλγα το έγραψε ήταν 28 χρονών κι είχε όλη τη δύναμη κι όλη την ορμή της ηλικίας της, έχοντας ζήσει όλα αυτά να τα ξεπεράσει.
Γιατί πιστεύετε πως
στη σύγχρονη κοινωνία υπάρχει πολλή βία κι ειδικά από νέες ηλικίες;
Νομίζω ότι έχει να κάνει πάρα πολύ με το διαδίκτυο και με την τηλεόραση. Από πάρα πολύ μικρά βλέπουν κι έχουν εθιστεί στη βία, ακόμα και στα video games κι από την άλλη οι σημερινοί γονείς δεν το έχουν συνειδητοποιήσει. Εγώ θυμάμαι όταν ήμασταν μικροί και έγραφε ακατάλληλο για ανηλίκους, δεν υπήρχε περίπτωση οι γονείς μου να με πάνε. Η φαντασία και το πραγματικό στο παιδικό μυαλό είναι ανακατεμένα και δεν μπορούν να τα ξεχωρίσουν.
Όλοι οι άνθρωποι
έχουμε τα τραύματα και τις πληγές μας. Εσείς πώς διαχειρίζεστε όσα σας έχουν
πικράνει;
Δεν ξέρω αν τα έχω διαχειριστεί καλά αλλά όταν στεναχωριέμαι, κλαίω, από την άλλη όμως είναι πολύ δυνατό μέσα μου το ένστικτο της επιβίωσης, το ότι θέλω να κάνω πράγματα σε οποιοδήποτε επίπεδο. Είμαι αισιόδοξος άνθρωπος, θέλω να ζήσω τη ζωή μου, θέλω να εξακολουθώ να παίζω στο θέατρο, θέλω να πάω ταξίδια. Όλα αυτά σε κάνουν να αναρρώνεις όσο βαθύ και να είναι το τραύμα. Τουλάχιστον αυτό ισχύει σ’ εμένα.
Τι θα συμβουλεύατε
έναν νέο άνθρωπο που θα ήθελε να ασχοληθεί με την υποκριτική;
Δε μου αρέσει να δίνω συμβουλές, γιατί τα θέλω του κάθε παιδιού είναι διαφορετικά και είναι σεβαστά. Ωστόσο αυτό που θα έλεγα σίγουρα είναι να έχει αντοχή, να μελετάει, να μελετάει πολύ, όχι μόνο θεατρικά αλλά γενικώς στη ζωή του. Να βλέπει θέατρο, σινεμά κι όλα αυτά θα τον βοηθήσουν, όπως και να έχει γερό στομάχι και να μην ζηλεύει. Η ζήλεια σε τρώει.
Αν είχατε ένα τζίνι, ποιες τρεις ευχές θα κάνατε;
Να κάνω ταξίδια στα μέρη που δεν έχω πάει ακόμα, να έχει καλά τους γύρω μου και να παίξω κι άλλους καλούς ρόλους στο θέατρο.
Κάποια από τα άμεσα σχέδιά σας;
Κοιτάξτε, τώρα τον Φεβρουάριο θα παίξω σε μία άλλη παράσταση, με τίτλο «Το δέντρο των Τροπικών» του Γιούκιο Μισίμα. Είναι η γιαπωνέζικη Ηλέκτρα, αυτός είναι ο δεύτερος τίτλος του έργου, πρόκειται για την ιστορία μιας γιαπωνέζικης οικογένειας βασισμένη στον μύθο της Ηλέκτρας. Είναι ένα εξαιρετικό έργο, το οποίο θα σκηνοθετήσει ο Νίκος Χατζηπαππάς και θα ανέβει στο θέατρο Μεταξουργείο στις 19 Φεβρουαρίου κι αυτό το είχε ξανανεβάσει ο Νίκος Χατζηπαππάς το 1992 κι είχα παίξει την κόρη της οικογένειας τότε ενώ τώρα θα παίξω τη μητέρα.
0 Σχόλια