Είδαμε την παράσταση «Χάσαμε τη θεία, στοπ» του Γιώργου Διαλεγμένου στο θέατρο ΦΙΛΙΠ

 

Παρακολουθήσαμε την παράσταση “Χάσαμε τη θεία, στοπ” στο θέατρο ΦΙΛΙΠ

Γράφει η Πολυξένη Ζαρκαδούλα  

Πρόκειται για τη γνωστή κωμωδία από τον συγγραφέα, Γιώργο Διαλεγμένο, σε σκηνοθεσία του Χρήστου Τριπόδη σε παραγωγή της εταιρείας θεατρικών παραγωγών Μέθεξις.

Παρακολουθήσαμε τη ζωή ενός ζευγαριού της Αθήνας του 1950 σε μια φτωχογειτονιά στο Γκάζι. Το ζευγάρι αυτό είναι ο Θανάσης και η Ουρανία, τους ρόλους ερμηνεύουν ο Ορέστης Τζιόβας και η Αντριάνα Ανδρέοβιτς, που τα βγάζει πέρα δύσκολα οικονομικά, αναγκάζονται να ζούνε με δανεικά και να κρύβονται, για να μην τους τα γυρέψουν. Ο Θανάσης πότε δουλεύει και πότε όχι ενώ η Ουρανία φροντίζει το νοικοκυριό και προκειμένου να διαγράφουν οι οφειλέτες τους τα χρέη εκείνη αναγκάζεται να κοιμάται μαζί τους. Με πονηριά κι αθέμιτους και θεμιτούς τρόπος τα βγάζουν πέρα. Ωστόσο η Ουρανία έχει και μια θεία ετοιμοθάνατη που τη φροντίζουν και την προσέχουν με σκοπό να την κληρονομήσουν. Όλα ανατρέπονται όταν πάνω σε έναν καβγά η θεία, από λάθος του Θανάση, αφήνει την τελευταία της πνοή. Εκεί σε αυτό το σημείο αρχίζουν και τα ευτράπελα της ιστορίας.

Θέματα τα οποία διαπραγματεύεται η παράσταση είναι τα εξής: φτώχεια και γκρίνια, κακοποιητικές σχέσεις. Όλα αυτά μέσα από μια γλυκόπικρη, μαύρη κωμωδία, που με καυστικότητα και χιούμορ, μας δίνει το ηθογραφικό πλαίσιο της Αθήνας του 1950. Το σενάριο διατηρήθηκε αυτούσιο, όπως το ξέρουμε στον ελληνικό κινηματογράφο, διατηρώντας την αίσθηση του παλιού. Οι διάλογοι μεταξύ των ηρώων σκιαγραφούν τις προσωπικότητές τους: άνθρωποι λαϊκοί, της διπλανής πόρτας, βιοπαλαιστές. Ωστόσο μέσα από τους διαλόγους διακρίνουμε την περιπαικτική διάθεση για τις ανθρώπινες σχέσεις της εποχής όπως και για την οικονομική κατάσταση των ανθρώπων τότε. Ο διαχρονικός χαρακτήρας του έργου κάνει τον θεατή να μην νιώθει και τόσο μακριά την εποχή αυτή από το σήμερα. Βλέποντας το σκηνικό μάς ήρθε στον νου η Αθήνα του 1950 με όλα τα παράδοξα που φέρει μαζί της η εποχή αυτή. Οι πρωταγωνιστές της παράστασης, Ορέστης Τζιόβας και Αντριάνα Ανδρέοβιτς, αποδεικνύονται εξαιρετικοί στην ερμηνεία τους εφόσον μας μεταφέρουν με χιούμορ και καυτηριασμό τις προσωπικότητες των χαρακτήρων που υποδύονται τόσο φυσικά και με αμεσότητα προσδίδοντας αληθοφάνεια στο έργο. Άμεσοι και φυσικοί και κινησιολογικά ωστόσο ερμηνεύουν με τον απαραίτητο σεβασμό στους ήρωές τους χωρίς να φτάνουν σε ακρότητες και να ευτελίζουν το κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο υποτίθεται πως ζουν και δρουν. Από την άλλη οι υπόλοιποι ήρωες του έργου, όπως είναι: η Τζόυς Ευείδη, η Νατάσα Κοτσοβού και η Τζένη Διαγούπη, αν και σε δεύτερους ρόλους ωστόσο καταφέρνουν να διατηρούν το ενδιαφέρον αμείωτο και να εξελίσσουν την πλοκή στο έργο με τη δράση τους. Κωμικοί χαρακτήρες πλαισιώνουν ενεργά την παράσταση και δίνουν τη χιουμοριστική νότα σε μαύρες στιγμές. Ο Γιώργος Σουξές, ο Βαλεντίνο Βαλάσης και ο Βασίλης Γιαννέλος αναδεικνύουν τα μελανά σημεία χαρακτήρων της εποχής και προάγουν τη δράση στο έργο. Φυσικοί και με τον απαραίτητο δυναμισμό στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων ερμηνευτικά.

Εν τέλει, πρόκειται για μια γλυκόπικρη παράσταση που περνάει κοινωνικά μηνύματα κάτω από το χαλάκι κάνοντας τον θεατή να νιώσει πως το περικλείει εντός του πλαισίου του και να νιώσει οικεία ως ένα μέλος μιας ευρύτερης οικογένειας συμπάσχοντας με τους ήρωες του έργου, καθώς τα γεγονότα που διαδραματίζονται θα μπορούσαν να συμβούν και σε εκείνον.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση και κρατήσεις θέσεων: εδώ