Βιβλιοκριτική: "Το δικό μου παιδί!" του Γιώργου Γουλτίδη

Το δικό μου παιδί!

Συγγραφέας: Γιώργος Γουλτίδης

Ημερομηνία έκδοσης: 11/2023

ISBN: 978-618-210-156-8

Σελίδες: 58

Εκδόσεις: Ελκυστής

Γράφει η Στέλλα Πετρίδου

Πώς αντιδρά κανείς όταν μαθαίνει ότι είναι υιοθετημένος; Μόνο όσοι έχουν εμπλακεί σε μια τέτοια επώδυνη συνθήκη είναι σε θέση να δώσουν ξεκάθαρη απάντηση στο θέμα αυτό, το αρκετά ιδιαίτερο και σοβαρό, που κρύβει μέσα του πολλές σκοτεινές αλήθειες και φυσικά αμέτρητες στιγμές απόγνωσης και δακρύων.

Ο συγγραφέας Γιώργος Γουλτίδης, στο βιβλίο του με τίτλο «Το δικό μου παιδί», που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2023 από τις εκδόσεις «Ελκυστής», παρουσιάζει μια ιστορία υιοθεσίας και μάλιστα πέρα για πέρα αληθινή. Για την ακρίβεια, παρουσιάζει τη δική του ιστορία, επιχειρώντας με τον τρόπο αυτό να μοιραστεί με το αναγνωστικό του κοινό σκέψεις, εμπειρίες και συναισθήματα που βίωσε ο ίδιος από πολύ μικρή ηλικία, όταν έμαθε από τη θετή του μητέρα ότι είναι υιοθετημένος.

Ο συγγραφέας παρουσιάζει την ιστορία του με κεντρικό ήρωα τον Γιώργο, χωρίς ωστόσο να είναι απόλυτα ξεκάθαρος ότι πρόκειται για τον ίδιο. Το συμπέρασμα, βέβαια, προκύπτει στη συνέχεια, καθώς ο συγγραφέας σε καμία περίπτωση δεν έχει πρόθεση να κρυφτεί.

Η ζωή του, θα διαβάσει ο αναγνώστης, ανατρέπεται από τη μια στιγμή στην άλλη, όταν μαθαίνει την αλήθεια του στα ξαφνικά. Ο φόβος της απόρριψης του ανθρώπου που μέχρι τότε θεωρούσε πραγματική του μητέρα φωλιάζει μέσα του επικίνδυνα ως απρόσκλητος εχθρός που αποφάσισε ερήμην του να ταράξει τα γαλήνια νερά της ζωής του διεκδικώντας μια κυρίαρχη θέση στο μυαλό και την ψυχή του.

Η ήρεμη στάση της θετής του μητέρας, ωστόσο, η διατήρηση της αγάπης της και η τρυφερότητά της, ακόμα και μετά την αποκάλυψη της αλήθειας του, είναι εντυπωσιακές, αφού καταφέρνουν να νικήσουν με ευκολία κάθε υπόνοια αμφισβήτησης που πάλευε από την πρώτη στιγμή να φωλιάσει εντός του συντρίβοντάς τον. Τίποτα δε φαίνεται πια να ταράζει τις ισορροπίες της καθημερινότητάς του μέχρι τη στιγμή που μία ακόμα ενόχληση από το σκοτεινό παρελθόν, είκοσι επτά χρόνια αργότερα, θα προκαλέσει και πάλι τον φόβο της απόρριψης, αυτή τη φορά όμως στο μυαλό και την ψυχή της θετής του μητέρας. Τι θα γίνει αν το παιδί της απαρνηθεί την αγάπη του για εκείνη δίνοντας χώρο στη βιολογική του μητέρα, που επιθυμεί διακαώς να το συναντήσει από κοντά και να του δικαιολογηθεί για την απόφασή της να το παραδώσει σε ορφανοτροφείο;

Η νουβέλα του Γιώργου Γουλτίδη είναι γραμμένη με την πένα της καρδιάς του. Ο συγγραφέας δεν εστιάζει τόσο στην τεχνική του λόγου ή στην ωραιοποίηση των λέξεων που χρησιμοποιεί για να προκαλέσει εντύπωση. Δεν αποσκοπεί στη συγγραφή ενός έργου υψηλής αισθητικής, με όμορφη δομή και πλοκή, με άρτια σκιαγραφημένους χαρακτήρες, με εξεζητημένες περιγραφές και νοηματικές προεκτάσεις. Δεν επιθυμεί να εντυπωσιάσει ούτε να προκαλέσει τον θαυμασμό του αναγνώστη. Άλλωστε, και ο ίδιος ο αναγνώστης θα διαπιστώσει τη φυσική, αυθόρμητη πολλές φορές και λιτή αποτύπωση της αλήθειας του συγγραφέα ήδη από την αρχή της αφήγησης του έργου του ως μια απόπειρα από μέρους του εξωτερίκευσης όλων όσων κατακλύζουν την ψυχή του και διεκδικούν απεγνωσμένα το μοίρασμα, την εσωτερική γαλήνη και ηρεμία του, την απελευθέρωσή του. Απόδειξη το γεγονός ότι η ολιγοσέλιδη ιστορία της ζωής του δε χωρίζεται σε κεφάλαια ούτε ενότητες. Η αυθόρμητη εξομολόγησή του δεν τίθεται σε καλούπια, δεν κεφαλαιοποιείται, δε δεσμεύεται. Κι αυτός είναι ο ιδιαίτερος τρόπος του συγγραφέα που σφραγίζει το προσωπικό του ύφος, το αυθόρμητο, ανεπιτήδευτο και άκρως αληθινό, και το καθιστά αυτόματα στα μάτια του αναγνώστη μοναδικό και ξεχωριστό.

Το μήνυμα που περνάει η ιστορία του είναι σαφές. Η μητρική αγάπη δεν προϋποθέτει δεσμούς αίματος. Είναι αληθινή μόνο όταν είναι αγνή, ανιδιοτελής και δοτική. Πολλές φορές αμφισβητείται, πολεμάται και απειλείται, όμως ακόμα και τότε, έχει τη δύναμη να αποδεικνύει την ανωτερότητά της και να στέκεται αλώβητη, παρούσα και παντοτινή ως ξάγρυπνη φύλακας άγγελος των ψυχών που την έχουν ανάγκη.

Περισσότερα για το βιβλίο: εδώ