Σήμερα οι Τέχνες φιλοξενούν τον συγγραφέα Τριαντάφυλλο Ε. Λυσιμάχου. Με αφορμή την επανέκδοση του βιβλίου του με τίτλο «Ακροατές σύζυγοι» που κυκλοφόρησε ξανά, μετά από δώδεκα χρόνια, από τις εκδόσεις «Βακχικόν», συνομιλούμε μαζί του με σκοπό να τον γνωρίσουμε καλύτερα. Ας δούμε τι έχει να μας πει στη συνέντευξη που ακολουθεί.
Συνέντευξη στη Στέλλα Πετρίδου
Κύριε Λυσιμάχου, πώς ένας άνθρωπος που δραστηριοποιείται εδώ και πενήντα χρόνια στον χρηματοοικονομικό τομέα, που έχει σπουδάσει θετικές επιστήμες, που έχει διδάξει στο ΕΜΠ και στην ΑΣΟΕΕ δείχνει αγάπη για τη λογοτεχνία και μάλιστα γράφει;
Η επαγγελματική, επιστημονική και κοινωνική μου δράση, προκαλούν συγκρούσεις-εσωτερικές και εξωτερικές- δοκιμασίες, επιτεύξεις, νίκες και ήττες που δημιουργούν την ανάγκη να εξωτερικεύω εκείνον τον εαυτό που υφίσταται αυτές τις επιρροές ώστε να ισορροπώ ανάμεσα στο χθες, το σήμερα και το αύριο της ζωής μου. Η γραφή με βοηθάει να πλάσω ήρωες που πάσχουν μαζί μου και εμπλέκονται σε καταστάσεις που θεωρώ ότι είναι αληθινές γιατί περιέχουν αποστάγματα του δικού μου σύνθετου βίου και οδηγούν τελικά σε λύσεις που ικανοποιούν τόσο εμένα όσο-ελπίζω- και τον αναγνώστη.
Μιλήστε μας περισσότερο για εσάς και τις συγγραφικές σας ανησυχίες. Ποιος είναι ο συγγραφέας Τριαντάφυλλος Λυσιμάχου που γνωρίσαμε για πρώτη φορά το 2013 και που τώρα, έπειτα από δώδεκα χρόνια, επιστρέφει ξανά στον χώρο του βιβλίου;
Η γραφή για εμένα, είναι η ανάγκη να εκφράσω την πραγματικότητα γύρω μου και συγχρόνως τον εσωτερικό μου κόσμο, τον εαυτό μου. Για το σκοπό αυτόν επιστρατεύω τη φαντασία, τις μνήμες, τις γνώσεις μου. Ανοίγω ένα παράθυρο στη δημιουργικότητά μου, προσπαθώ να είμαι επινοητικός και εφευρετικός. Από το παράθυρο αυτό διακρίνω μερικές φορές τον μελλοντικό μου αναγνώστη και αυτό μου μεταφέρει ένα αίσθημα ευθύνης.
Η αποχή σας από τα γράμματα όλο αυτό το διάστημα σημαίνει και την αποχή σας από τη συγγραφική σας δραστηριότητα; Ή άλλοι υπήρξαν οι παράγοντες που επέβαλαν αυτό το πολύ μεγάλο ομολογουμένως διάστημα εκδοτικής παύσης;
Δε σταμάτησα να γράφω την δεκαετία που πέρασε παρά το γεγονός ότι η ζωή μου άλλαξε σημαντικά –προς το δημιουργικότερο– κοινωνικά, οικογενειακά και επαγγελματικά. Έγραφα διηγήματα ή νουβέλες για να συγκρατήσω τα αποστάγματα των εμπειριών μου.
Από τις δεκάδες των διηγημάτων αυτών επέλεξα τα 52, χωρισμένα σε πέντε ενότητες. Πρόκειται για μυθοπλασίες εμπνευσμένες από πραγματικά γεγονότα. Ο τίτλος του βιβλίου είναι «Σπασμένες Μνήμες» και κυκλοφόρησε αυτές τις ημέρες από τις Εκδόσεις Βακχικόν.
Πόσο πολύ ή λίγο επηρέασε και επηρεάζει η επαγγελματική σας ζωή τη συγγραφική; Οι σπουδές και οι γνώσεις σας, οι εμπειρίες και οι επαγγελματικές σας συναναστροφές, τα βιώματά σας στον επαγγελματικό σας χώρο με δυο λόγια, αποτυπώνονται με κάποιον τρόπο στα συγγράμματα σας;
Θα έλεγα ότι η γραφή είναι η ίδια η ζωή μου, πλασμένη σε ένα μείγμα μύθου και πραγματικότητας, εμπλουτισμένο με όλα τα σχετικά καρυκεύματα που βοηθούν στην αφομοίωση της γνώσης, των ιδεών και των αισθημάτων που φιλοδοξώ να μεταφέρω στον αναγνώστη. Φυσικά οι εντάσεις που έχω βιώσει βοηθούν τον συγγραφικό μου σκοπό, προτιμώ όμως, με τη γραφή, να αναζητώ την πραγματικότητα και την αλήθεια παρά να την επινοώ.
Η επαγγελματική, επιστημονική και κοινωνική μου δράση, προκαλούν συγκρούσεις-εσωτερικές και εξωτερικές- δοκιμασίες, επιτεύξεις, νίκες και ήττες που δημιουργούν την ανάγκη να εξωτερικεύω εκείνον τον εαυτό που υφίσταται αυτές τις επιρροές ώστε να ισορροπώ ανάμεσα στο χθες, το σήμερα και το αύριο της ζωής μου. Η γραφή με βοηθάει να πλάσω ήρωες που πάσχουν μαζί μου και εμπλέκονται σε καταστάσεις που θεωρώ ότι είναι αληθινές γιατί περιέχουν αποστάγματα του δικού μου σύνθετου βίου και οδηγούν τελικά σε λύσεις που ικανοποιούν τόσο εμένα όσο-ελπίζω- και τον αναγνώστη.
Μιλήστε μας περισσότερο για εσάς και τις συγγραφικές σας ανησυχίες. Ποιος είναι ο συγγραφέας Τριαντάφυλλος Λυσιμάχου που γνωρίσαμε για πρώτη φορά το 2013 και που τώρα, έπειτα από δώδεκα χρόνια, επιστρέφει ξανά στον χώρο του βιβλίου;
Η γραφή για εμένα, είναι η ανάγκη να εκφράσω την πραγματικότητα γύρω μου και συγχρόνως τον εσωτερικό μου κόσμο, τον εαυτό μου. Για το σκοπό αυτόν επιστρατεύω τη φαντασία, τις μνήμες, τις γνώσεις μου. Ανοίγω ένα παράθυρο στη δημιουργικότητά μου, προσπαθώ να είμαι επινοητικός και εφευρετικός. Από το παράθυρο αυτό διακρίνω μερικές φορές τον μελλοντικό μου αναγνώστη και αυτό μου μεταφέρει ένα αίσθημα ευθύνης.
Η αποχή σας από τα γράμματα όλο αυτό το διάστημα σημαίνει και την αποχή σας από τη συγγραφική σας δραστηριότητα; Ή άλλοι υπήρξαν οι παράγοντες που επέβαλαν αυτό το πολύ μεγάλο ομολογουμένως διάστημα εκδοτικής παύσης;
Δε σταμάτησα να γράφω την δεκαετία που πέρασε παρά το γεγονός ότι η ζωή μου άλλαξε σημαντικά –προς το δημιουργικότερο– κοινωνικά, οικογενειακά και επαγγελματικά. Έγραφα διηγήματα ή νουβέλες για να συγκρατήσω τα αποστάγματα των εμπειριών μου.
Από τις δεκάδες των διηγημάτων αυτών επέλεξα τα 52, χωρισμένα σε πέντε ενότητες. Πρόκειται για μυθοπλασίες εμπνευσμένες από πραγματικά γεγονότα. Ο τίτλος του βιβλίου είναι «Σπασμένες Μνήμες» και κυκλοφόρησε αυτές τις ημέρες από τις Εκδόσεις Βακχικόν.
Πόσο πολύ ή λίγο επηρέασε και επηρεάζει η επαγγελματική σας ζωή τη συγγραφική; Οι σπουδές και οι γνώσεις σας, οι εμπειρίες και οι επαγγελματικές σας συναναστροφές, τα βιώματά σας στον επαγγελματικό σας χώρο με δυο λόγια, αποτυπώνονται με κάποιον τρόπο στα συγγράμματα σας;
Θα έλεγα ότι η γραφή είναι η ίδια η ζωή μου, πλασμένη σε ένα μείγμα μύθου και πραγματικότητας, εμπλουτισμένο με όλα τα σχετικά καρυκεύματα που βοηθούν στην αφομοίωση της γνώσης, των ιδεών και των αισθημάτων που φιλοδοξώ να μεταφέρω στον αναγνώστη. Φυσικά οι εντάσεις που έχω βιώσει βοηθούν τον συγγραφικό μου σκοπό, προτιμώ όμως, με τη γραφή, να αναζητώ την πραγματικότητα και την αλήθεια παρά να την επινοώ.
Ποια η φιλοδοξία σας ως συγγραφέας; Τι επιδιώκετε να καταφέρετε γράφοντας και δημοσιεύοντας το έργο σας;
Η Συγγραφή είναι ένα ταξίδι αυτογνωσίας και προσφοράς που με προτρέπει να εισχωρήσω στα κρυμμένα τοπία των χαρακτήρων που επιθυμώ να πλάσω. Δεν μπορώ όμως ούτε μία αράδα να γράψω αν δεν εκτοξευθώ πρώτα, στο Σύμπαν της γλώσσας, να αναμετρηθώ με τις λέξεις. Μέσα στην αγνότητα και τη σιωπή αυτού του σύμπαντος προκαλούμαι για μία εσωτερική κάθαρση αναζητώντας την αλήθεια για τον εαυτό μου και τον Κόσμο. Επιθυμώ έτσι να βοηθήσω και να προκαλέσω το ενδιαφέρον εκείνου του αναγνώστη που επιλέγει να βαδίσει σε έναν παρόμοιο δρόμο αναζήτησης.
Η κριτική του αναγνωστικού κοινού θέλοντας και μη επηρεάζει τον δημιουργό είτε θετικά είτε αρνητικά. Πολλές φορές τον αγχώνει επίσης, τον ακινητοποιεί ή αντίθετα τον ενθαρρύνει να γράψει περισσότερο και να εκτεθεί επομένως περισσότερο. Εσάς πώς επέδρασε η κριτική στη ζωή σας από το 2013; Πώς επιδρά ακόμα και σήμερα, ιδιαίτερα από τον Αύγουστο του 2025 που κυκλοφόρησε εκ νέου το πρώτο σας βιβλίο;
Η Συγγραφή είναι εσωτερική υπόθεση για εμένα. Όπως εξήγησα και πιο πάνω προσπαθώ με τη γραφή να εξωτερικεύσω τις εσωτερικές μου ανησυχίες για τον Κόσμο και τον εαυτό μου και να προβάλλω μέσω των ηρώων μου, κάποιες πεποιθήσεις που θεωρώ ότι θα ήταν χρήσιμες για εκείνους που επιδιώκουν να αναμετρηθούν με τις αξίες της Ζωής.
Η κριτική –θετική ή αρνητική– δεν επιδιώκει κατά κανόνα να «κρίνει» τον Συγγραφέα αλλά το έργο του, χρησιμοποιώντας και τεχνικούς χαρακτηρισμούς όπως, ευχάριστο, αισιόδοξο, σύγχρονο, καλογραμμένο για να σταθώ μόνο στα θετικά επίθετα. Προσωπικά αυτού του είδους οι κριτικές είτε θετικές είτε αρνητικές δεν μου προσφέρουν κάποια νέα γνώση ή προτροπή εφόσον ο δικός μου συγγραφικός εαυτός επιδιώκει να μετουσιώνει μέσω των λέξεων τις προσωπικές εμπειρίες σε ιδέες και όχι απαραίτητα σε εικόνες ή συγκινήσεις. Θα έλεγα λοιπόν ότι προς το παρόν τουλάχιστον, ακούω τις κριτικές αλλά δεν επιδρούν στην γραφή μου.
Το πρώτο σας βιβλίο, όπως αναφέραμε, κυκλοφόρησε μετά από δώδεκα χρόνια από τις εκδόσεις «Βακχικόν». Πρόκειται για το μυθιστόρημά σας με τίτλο «Ακροατές σύζυγοι». Η πρώτη του έκδοση πραγματοποιήθηκε το 2013 από δεν επιδιώκει συνήθως εκδόσεις «Μεταίχμιο». Γιατί νιώσατε την ανάγκη να προχωρήσετε ξανά στην έκδοσή του, γιατί τώρα συγκεκριμένα και γιατί επιλέξατε έναν νέο εκδοτικό οίκο αυτή τη φορά για να το πράξετε;
Πρακτικοί οι λόγοι. Το βιβλίο είχε εξαντληθεί εντελώς ενώ υπήρχε ζήτηση και εξαιτίας της προβολής του έργου μου στον επαγγελματικό και κοινωνικό τομέα την τελευταία τετραετία… Στο μεταξύ είχα ολοκληρώσει και την συγγραφή του νέου βιβλίου των Διηγημάτων και είχα αποφασίσει να το παραδώσω για έκδοση στο Βακχικόν για το οποίο είχα διαπιστώσει την αγάπη και την φροντίδα που έδειχναν για τα βιβλία και τους Συγγραφείς. Έτσι αποφάσισα να συνεργαστώ με την ομάδα του Βακχικόν τόσο για την επανέκδοση (οι πωλήσεις εξελίσσονται ήδη ικανοποιητικά) όσο και για την έκδοση του νέου μου βιβλίου διηγημάτων «Σπασμένες Μνήμες».
Πείτε μας δυο λόγια για το περιεχόμενο της ιστορίας που αφηγείστε. Τι ακριβώς πραγματεύεται, ποιοι οι κεντρικοί του ήρωες και πώς ακριβώς εμπλέκονται και πρωταγωνιστούν σ’ αυτήν;
Στο μυθιστόρημα μου προσπάθησα να μεταφέρω μέσω της πλοκής, στους βασικούς ήρωες –τον Παύλο και την Νεφέλη– κάποιους από τους δικούς μου ρυθμούς δράσης, σκέψης, εξέλιξης αλλά όχι συμπεριφοράς. Οι ήρωες μου, όπως και εγώ, φαίνεται να έχουν επιλέξει ελεύθερα τους ρυθμούς αυτούς και τον τρόπο ζωής που χαρακτηρίζουν την κοινωνική και επαγγελματική τους ζωή χωρίς να υποχρεώνονται σε ανεπιθύμητους συμβιβασμούς. Διεκδικούν συνεχώς την προσωπική τους ελευθερία, ισορροπώντας ανάμεσα στις πολύ απαιτητικές επαγγελματικές και κοινωνικο-οικογενειακές υποχρεώσεις τους. Φαίνεται ότι το καταφέρνουν τελικά με μικρές απώλειες, «με πυξίδα τις φιλοσοφικές και ιδεολογικές τους αναζητήσεις» και φυσικά τον διάλογο.
Η ιστορία του βιβλίου σας εστιάζει στο μεγάλο πρόβλημα των ημερών μας, την έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας των ανθρώπων μεταξύ τους. Πώς αυτό το πρόβλημα γίνεται ορατό στο ζευγάρι που πρωταγωνιστεί στην ιστορία σας και πώς τελικά επιλέγεται από μέρους τους ο διάλογος για να σώσει την κρίση που είναι πλέον ορατή γύρω του και απειλεί το παρόν και το μέλλον του;
Στη σημερινή εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, οι πληροφορίες παράγονται και αναπαράγονται σαν όπλα μαζικής καταστροφής με σκοπό δηλαδή να πλήξουν κάποιο στόχο ή να παράξουν ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα προς όφελος κάποιας ομάδας ή ατόμου. Ο διάλογος όχι μόνο δεν θεωρείται σαν μηχανισμός ενδυνάμωσης της πληροφορίας αλλά αντίθετα θεωρείται ότι συμβάλλει στο να την ξεστρατίζει από το στόχο της. Η πληροφορία είτε αληθινή είτε ψευδής (fake), αξιολογείται ισότιμα στη σφαίρα του Διαδικτύου σαν ένα αξιόγραφο που οι μηχανισμοί της Αγοράς μπορούν να το εκτοξεύσουν έστω προς στιγμή ή να το κατακρημνίσουν εξασφαλίζοντας σημαντικά κέρδη σε βάρος των ανυποψίαστων και τελικά χαμένων αποδεκτών. Ο διάλογος, με την ιδιότητα του να αναλύει, να εμβαθύνει, να συγκρίνει τις πληροφορίες και με δεδομένο σκοπό να αποκαλύπτει την πραγματικότητα-την αλήθεια, αποτελεί στην σημερινή εποχή μία σταθερή αξία, ένα αγαθό, που οφείλουμε να διατηρήσουμε, να προστατεύσουμε και να χρησιμοποιούμε σε όλες μας τις σχέσεις- κοινωνικές, οικογενειακές, επαγγελματικές, πολιτισμικές. Έτσι μόνο θα αναδειχθούν και θα επικρατήσουν οι δυνάμεις της αλληλεγγύης , της κατανόησης, της δημιουργίας και της αγάπης μεταξύ των ανθρώπων.
Πρακτικοί οι λόγοι. Το βιβλίο είχε εξαντληθεί εντελώς ενώ υπήρχε ζήτηση και εξαιτίας της προβολής του έργου μου στον επαγγελματικό και κοινωνικό τομέα την τελευταία τετραετία… Στο μεταξύ είχα ολοκληρώσει και την συγγραφή του νέου βιβλίου των Διηγημάτων και είχα αποφασίσει να το παραδώσω για έκδοση στο Βακχικόν για το οποίο είχα διαπιστώσει την αγάπη και την φροντίδα που έδειχναν για τα βιβλία και τους Συγγραφείς. Έτσι αποφάσισα να συνεργαστώ με την ομάδα του Βακχικόν τόσο για την επανέκδοση (οι πωλήσεις εξελίσσονται ήδη ικανοποιητικά) όσο και για την έκδοση του νέου μου βιβλίου διηγημάτων «Σπασμένες Μνήμες».
Πείτε μας δυο λόγια για το περιεχόμενο της ιστορίας που αφηγείστε. Τι ακριβώς πραγματεύεται, ποιοι οι κεντρικοί του ήρωες και πώς ακριβώς εμπλέκονται και πρωταγωνιστούν σ’ αυτήν;
Στο μυθιστόρημα μου προσπάθησα να μεταφέρω μέσω της πλοκής, στους βασικούς ήρωες –τον Παύλο και την Νεφέλη– κάποιους από τους δικούς μου ρυθμούς δράσης, σκέψης, εξέλιξης αλλά όχι συμπεριφοράς. Οι ήρωες μου, όπως και εγώ, φαίνεται να έχουν επιλέξει ελεύθερα τους ρυθμούς αυτούς και τον τρόπο ζωής που χαρακτηρίζουν την κοινωνική και επαγγελματική τους ζωή χωρίς να υποχρεώνονται σε ανεπιθύμητους συμβιβασμούς. Διεκδικούν συνεχώς την προσωπική τους ελευθερία, ισορροπώντας ανάμεσα στις πολύ απαιτητικές επαγγελματικές και κοινωνικο-οικογενειακές υποχρεώσεις τους. Φαίνεται ότι το καταφέρνουν τελικά με μικρές απώλειες, «με πυξίδα τις φιλοσοφικές και ιδεολογικές τους αναζητήσεις» και φυσικά τον διάλογο.
Η ιστορία του βιβλίου σας εστιάζει στο μεγάλο πρόβλημα των ημερών μας, την έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας των ανθρώπων μεταξύ τους. Πώς αυτό το πρόβλημα γίνεται ορατό στο ζευγάρι που πρωταγωνιστεί στην ιστορία σας και πώς τελικά επιλέγεται από μέρους τους ο διάλογος για να σώσει την κρίση που είναι πλέον ορατή γύρω του και απειλεί το παρόν και το μέλλον του;
Στη σημερινή εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, οι πληροφορίες παράγονται και αναπαράγονται σαν όπλα μαζικής καταστροφής με σκοπό δηλαδή να πλήξουν κάποιο στόχο ή να παράξουν ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα προς όφελος κάποιας ομάδας ή ατόμου. Ο διάλογος όχι μόνο δεν θεωρείται σαν μηχανισμός ενδυνάμωσης της πληροφορίας αλλά αντίθετα θεωρείται ότι συμβάλλει στο να την ξεστρατίζει από το στόχο της. Η πληροφορία είτε αληθινή είτε ψευδής (fake), αξιολογείται ισότιμα στη σφαίρα του Διαδικτύου σαν ένα αξιόγραφο που οι μηχανισμοί της Αγοράς μπορούν να το εκτοξεύσουν έστω προς στιγμή ή να το κατακρημνίσουν εξασφαλίζοντας σημαντικά κέρδη σε βάρος των ανυποψίαστων και τελικά χαμένων αποδεκτών. Ο διάλογος, με την ιδιότητα του να αναλύει, να εμβαθύνει, να συγκρίνει τις πληροφορίες και με δεδομένο σκοπό να αποκαλύπτει την πραγματικότητα-την αλήθεια, αποτελεί στην σημερινή εποχή μία σταθερή αξία, ένα αγαθό, που οφείλουμε να διατηρήσουμε, να προστατεύσουμε και να χρησιμοποιούμε σε όλες μας τις σχέσεις- κοινωνικές, οικογενειακές, επαγγελματικές, πολιτισμικές. Έτσι μόνο θα αναδειχθούν και θα επικρατήσουν οι δυνάμεις της αλληλεγγύης , της κατανόησης, της δημιουργίας και της αγάπης μεταξύ των ανθρώπων.
Έχει άραγε ακόμη ο σύγχρονος άνθρωπος το δικαίωμα σε έναν ισορροπημένο βίο; Αυτό το ερώτημα τίθεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου σας ως τροφή για σκέψη και προβληματισμό. Ποια είναι η δική σας απάντηση και ποια η απάντηση του βιβλίου σας;
Η απάντηση μου –όπως απορρέει και από το βιβλίο– είναι σαφώς θετική, αρκεί ο άνθρωπος να αναγνωρίσει την ύπαρξη μέσα του ενός σταθερού Εαυτού, σαν το σύνολο όλων των αξιών, των ευθυνών, των θετικών εμπειριών και σκέψεων που έχει συσσωρεύσει στη ζωή του. Θα μπορεί να διακρίνει έτσι στη δράση, την αλήθεια από τη πλάνη για να κάνει τις σωστές επιλογές… και φυσικά να είναι καλός Ακροατής ιδιαίτερα αν είναι και ο/η σύζυγος…
Ποια άλλα μηνύματα περνάει το βιβλίο σας και πώς γίνονται αντιληπτά στον αναγνώστη;
Στην εποχή μας, των μεγάλων αλλαγών και αμφισβητήσεων, υπάρχουν σταθερές αξίες όπως οι συζυγικές, οι οικογενειακές και οι ευρύτερα κοινωνικές σχέσεις, που βάλλονται μεν από τα πυρά της αβεβαιότητας, της επιθυμίας, της πλεονεξίας του ανταγωνισμού, περικλείουν όμως δυνάμεις ανανεωτικές και αποκαλυπτικές για την ζωή που οδηγούν σε νέες ατραπούς έρευνας και επίτευξης
Μιλήστε μας για τη συνεργασία σας με τις εκδόσεις «Βακχικόν». Πώς νιώθετε που αποτελείτε πλέον μέλος μιας νέας εκδοτικής οικογένειας;
Η ομάδα των εκδόσεων Βακχικόν διακρίνεται για την συνεχή επικοινωνία και ενθάρρυνση των Συγγραφέων σε όλα τα στάδια του εκδοτικού έργου και την παροχή πολύτιμων συμβουλών σχετικά με την βελτίωση των κειμένων. Επιπλέον προσφέρει σημαντικές δυνατότητες προβολής των βιβλίων και των Συγγραφέων μέσω του διαδικτύου και στοχευμένων συνεντεύξεων και παρουσιάσεων.
Γράφετε κάτι αυτή την περίοδο; Σχεδιάζετε τα επόμενα συγγραφικά σας βήματα ή είναι πολύ νωρίς ακόμα;
Όπως έχω αναφέρει πιο πάνω, κυκλοφόρησε ήδη αυτές τις ημέρες από τις Εκδόσεις Βακχικόν το δεύτερο βιβλίο μου –Σπασμένες Μνήμες– μία συλλογή 52 διηγημάτων χωρισμένων σε 5 ενότητες πολλά εκ των οποίων είναι «μυθοπλασίες εμπνευσμένες από αληθινές ιστορίες»
Πείτε μας μια ευχή σας για το παρόν και το μέλλον που θα θέλατε οπωσδήποτε να πραγματοποιηθεί.
Να παραμείνω σταθερά, εγώ και οι συνάνθρωποι μου, πάνω στην ατραπό της έρευνας των ιδεών, της αμφισβήτησης των καθιερωμένων πρακτικών, του αγώνα για την επίτευξη αλληλεγγύης, δικαιοσύνης, συμπόνοιας μεταξύ των ανθρώπων και των εθνών.
Πριν κλείσουμε τη συζήτηση θα ήθελα να μας παραθέσετε ένα απόσπασμα από το βιβλίο σας.
ΙΔΙΌΜΟΡΦΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΈΣ
Ο Παύλος είχε μαντέψει ότι εκείνη την ημέρα που η Νεφέλη του ζήτησε να χωρίσουν «για κάποιο διάστημα», το έλεγε –χωρίς να θέλει να το δείξει– με μία ασταθή βεβαιότητα που την αδυνάτιζε ακόμα περισσότερο η επίκληση του χρόνου ως αόρατου ρυθμιστή. Είχε μαντέψει επίσης ότι η Νεφέλη δεν προσδοκούσε από τη συνάντηση εκείνη «να διαχωριστούν» ξαφνικά τα νερά της Ερυθράς Θάλασσας και σαν περιούσιος λαός να περάσουν τις ζωές τους στεγνές και αποστραγγισμένες στην απέναντι όχθη της εξομάλυνσης. Δεν επιδίωκε να προκαλέσει κύματα ενοχών και εξομολογήσεων με εκατέρωθεν απαγγελίες κατηγοριών για ενδεχόμενα λάθη ή παραλείψεις που εύκολα ξεσπάνε στις αμμουδιές της ύποπτης μεταμέλειας, προκαλώντας αφρούς υποκριτικής συγγνώμης. Ήταν φανερό ότι απαιτούσε από τον εαυτό της να οριοθετήσει την αναπόφευκτη εκείνη νέα τροχιά που όφειλε να βάλει τη ζωή της. Έδειχνε σαν να το χρωστούσε στον εαυτό της και ίσως στα άλλα μέλη της οικογένειας, και φυσικά σ’ εκείνον. Κυρίως όμως στον εαυτό της. Ο Παύλος καταλάβαινε ότι η Νεφέλη δεν είχε αυταπάτες……
Κύριε Λυσιμάχου, σας ευχαριστώ θερμά για τη συζήτησή μας. Καλή και δημιουργική συνέχεια στη ζωή σας και καλή πλεύση στο νέο σας βιβλίο!
Η απάντηση μου –όπως απορρέει και από το βιβλίο– είναι σαφώς θετική, αρκεί ο άνθρωπος να αναγνωρίσει την ύπαρξη μέσα του ενός σταθερού Εαυτού, σαν το σύνολο όλων των αξιών, των ευθυνών, των θετικών εμπειριών και σκέψεων που έχει συσσωρεύσει στη ζωή του. Θα μπορεί να διακρίνει έτσι στη δράση, την αλήθεια από τη πλάνη για να κάνει τις σωστές επιλογές… και φυσικά να είναι καλός Ακροατής ιδιαίτερα αν είναι και ο/η σύζυγος…
Ποια άλλα μηνύματα περνάει το βιβλίο σας και πώς γίνονται αντιληπτά στον αναγνώστη;
Στην εποχή μας, των μεγάλων αλλαγών και αμφισβητήσεων, υπάρχουν σταθερές αξίες όπως οι συζυγικές, οι οικογενειακές και οι ευρύτερα κοινωνικές σχέσεις, που βάλλονται μεν από τα πυρά της αβεβαιότητας, της επιθυμίας, της πλεονεξίας του ανταγωνισμού, περικλείουν όμως δυνάμεις ανανεωτικές και αποκαλυπτικές για την ζωή που οδηγούν σε νέες ατραπούς έρευνας και επίτευξης
Μιλήστε μας για τη συνεργασία σας με τις εκδόσεις «Βακχικόν». Πώς νιώθετε που αποτελείτε πλέον μέλος μιας νέας εκδοτικής οικογένειας;
Η ομάδα των εκδόσεων Βακχικόν διακρίνεται για την συνεχή επικοινωνία και ενθάρρυνση των Συγγραφέων σε όλα τα στάδια του εκδοτικού έργου και την παροχή πολύτιμων συμβουλών σχετικά με την βελτίωση των κειμένων. Επιπλέον προσφέρει σημαντικές δυνατότητες προβολής των βιβλίων και των Συγγραφέων μέσω του διαδικτύου και στοχευμένων συνεντεύξεων και παρουσιάσεων.
Γράφετε κάτι αυτή την περίοδο; Σχεδιάζετε τα επόμενα συγγραφικά σας βήματα ή είναι πολύ νωρίς ακόμα;
Όπως έχω αναφέρει πιο πάνω, κυκλοφόρησε ήδη αυτές τις ημέρες από τις Εκδόσεις Βακχικόν το δεύτερο βιβλίο μου –Σπασμένες Μνήμες– μία συλλογή 52 διηγημάτων χωρισμένων σε 5 ενότητες πολλά εκ των οποίων είναι «μυθοπλασίες εμπνευσμένες από αληθινές ιστορίες»
Πείτε μας μια ευχή σας για το παρόν και το μέλλον που θα θέλατε οπωσδήποτε να πραγματοποιηθεί.
Να παραμείνω σταθερά, εγώ και οι συνάνθρωποι μου, πάνω στην ατραπό της έρευνας των ιδεών, της αμφισβήτησης των καθιερωμένων πρακτικών, του αγώνα για την επίτευξη αλληλεγγύης, δικαιοσύνης, συμπόνοιας μεταξύ των ανθρώπων και των εθνών.
Πριν κλείσουμε τη συζήτηση θα ήθελα να μας παραθέσετε ένα απόσπασμα από το βιβλίο σας.
ΙΔΙΌΜΟΡΦΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΈΣ
Ο Παύλος είχε μαντέψει ότι εκείνη την ημέρα που η Νεφέλη του ζήτησε να χωρίσουν «για κάποιο διάστημα», το έλεγε –χωρίς να θέλει να το δείξει– με μία ασταθή βεβαιότητα που την αδυνάτιζε ακόμα περισσότερο η επίκληση του χρόνου ως αόρατου ρυθμιστή. Είχε μαντέψει επίσης ότι η Νεφέλη δεν προσδοκούσε από τη συνάντηση εκείνη «να διαχωριστούν» ξαφνικά τα νερά της Ερυθράς Θάλασσας και σαν περιούσιος λαός να περάσουν τις ζωές τους στεγνές και αποστραγγισμένες στην απέναντι όχθη της εξομάλυνσης. Δεν επιδίωκε να προκαλέσει κύματα ενοχών και εξομολογήσεων με εκατέρωθεν απαγγελίες κατηγοριών για ενδεχόμενα λάθη ή παραλείψεις που εύκολα ξεσπάνε στις αμμουδιές της ύποπτης μεταμέλειας, προκαλώντας αφρούς υποκριτικής συγγνώμης. Ήταν φανερό ότι απαιτούσε από τον εαυτό της να οριοθετήσει την αναπόφευκτη εκείνη νέα τροχιά που όφειλε να βάλει τη ζωή της. Έδειχνε σαν να το χρωστούσε στον εαυτό της και ίσως στα άλλα μέλη της οικογένειας, και φυσικά σ’ εκείνον. Κυρίως όμως στον εαυτό της. Ο Παύλος καταλάβαινε ότι η Νεφέλη δεν είχε αυταπάτες……
Κύριε Λυσιμάχου, σας ευχαριστώ θερμά για τη συζήτησή μας. Καλή και δημιουργική συνέχεια στη ζωή σας και καλή πλεύση στο νέο σας βιβλίο!
Βιογραφικό:
Ο
Τριαντάφυλλος Ε. Λυσιμάχου δραστηριοποιείται τα τελευταία πενήντα
χρόνια στον χρηματοοικονομικό τομέα και κυρίως στον χώρο των τραπεζικών -
ασφαλιστικών εργασιών. Έχει σπουδάσει Μαθηματικά, Πληροφορική, και
Επιχειρησιακή Έρευνα, στην Αθήνα, το Παρίσι και το Λονδίνο, ενώ έχει
διδάξει στο ΕΜΠ και στην ΑΣΟΕΕ.
Το
πρώτο του μυθιστόρημα, Ακροατές σύζυγοι, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις
Μεταίχμιο το 2013 και επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν.
0 Σχόλια