Είδαμε την παράσταση «Τα 21 τρίλεπτα» στο Θέατρο Αλκμήνη

Γράφει η Χρυσούλα Ζαφειράκη

Υπάρχουν βραδιές που δεν ζητούν φωνές, αλλά ανάσα. Που δεν θέλουν χειροκρότημα δυνατό, αλλά εκείνο το εσωτερικό «ευχαριστώ» που λες σχεδόν ψιθυριστά.

«Τα 21 τρίλεπτα» δεν είναι απλώς μια παράσταση· είναι μια μικρή τελετουργία συμφιλίωσης με τον χρόνο. Είκοσι μία στάσεις μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο – σαν να ανοίγεις κρυφά τα συρτάρια μιας ημέρας και να ανακαλύπτεις τι έκρυβε μέσα της: ποίηση που πονά και χαϊδεύει μαζί, λέξεις της Γώγου που στέκονται όρθιες στο ημίφως, ήχοι γυμνοί, σχεδόν σωματικοί.

Ο Δημήτρης Αϊβαλιώτης και η Μαρία Βούλγαρη δεν ερμηνεύουν απλώς· καταθέτουν. Με τις κιθάρες και τις φωνές τους υφαίνουν μια ατμόσφαιρα οικεία, σχεδόν εξομολογητική. Κι ύστερα έρχονται τα τραγούδια – εκείνα τα γνώριμα, που δεν χρειάζονται πρόβα, γιατί τα ξέρει ήδη η καρδιά. Σιγοτραγουδήσαμε χωρίς να το καταλάβουμε, σαν να μοιραζόμασταν ένα μυστικό με τη σκηνή. Οι φωνές τους καθαρές, ζεστές, ανθρώπινες. Τίποτα περιττό. Μόνο αλήθεια.

Μετά από μια μέρα γεμάτη ένταση, ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν: ένα ταξίδι χωρίς βαλίτσες, μόνο με ψυχή.

Κάθε Πέμπτη στο Θέατρο Αλκμήνη, ο χρόνος σταματά για 63 λεπτά. Και, παραδόξως, τότε είναι που κυλά πιο ουσιαστικά.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση και κρατήσεις θέσεων: εδώ