Παρακολουθήσαμε τη θεατρική παράσταση «Ο κατά φαντασίαν ασθενής», του Μολιέρου, στο Κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού «ΘΥΜΕΛΗ-ΕΛΛΗ ΒΟΖΙΚΙΑΔΟΥ»

Γράφει η Πολυξένη Ζαρκαδούλα 

   

Παρακολουθήσαμε τη θεατρική παράσταση «Ο κατά φαντασίαν ασθενής», την κλασική κωμωδία του Μολιέρου, στο Κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού «ΘΥΜΕΛΗ-ΕΛΛΗ ΒΟΖΙΚΙΑΔΟΥ». Πρόκειται για ένα από τα πιο αναγνωρισμένα έργα του Μολιέρου σε σκηνοθεσία της Λόρνας Κούτση (σε σκηνοθετική γραμμή Έλλης Βοζικιάδου) και μετάφραση του Ιωάννη Πολέμη.

Το έργο διαδραματίζεται στη Γαλλία του 17ου αι. σε κάποιο καρναβάλι. Ο κατά φαντασίαν ασθενής, Αργκάν, δεν μπορεί να ησυχάσει παρά μόνο με εξετάσεις, φάρμακα και τους γιατρούς και φαρμακοποιούς του κοντά. Αυτό το οσμίζονται διάφοροι επιτήδειοι που τον κρατούν συνεχώς προσκολλημένο στις αρρώστιες, τον πείθουν πως είναι βαριά άρρωστος για να θησαυρίζουν εκείνοι. Ανάμεσα σε αυτούς είναι και η δεύτερη σύζυγός του, που για λόγους οικονομικούς, πείθει να φτιάξει τη διαθήκη του και να την αφήσει κληρονόμους αποκληρώνοντας όλους του άλλους συγγενείς του. 

Ένα από τα σχέδια του Αργκάν είναι να παντρέψει την κόρη του, Ανζελίκ, με τον γιο ενός γιατρού γνωστού του, για να παίρνει τζάμπα ιατρικές συνταγές. Ωστόσο η κόρη του, Ανζελίκ, και η πιστή υπηρέτριά τους, Τουανέττα, έχουν άλλα σχέδια. Μ’ ένα κόλπο που θα σκαρφιστεί η Τουανέττα θα τον αναγκάσει να έρθει αντιμέτωπος με την αλήθεια, που δεν μπορεί να δει όλον αυτόν τον καιρό. Μια αλήθεια που θα τον κάνει να δει ποιος πραγματικά τον αγαπά και ποιος όχι αλλά και που θα τον κάνει να απεκδυθεί τους δαίμονές του.

Η παράσταση ακολουθεί το σενάριο του Μολιέρου εμπλουτισμένο με πολλά στοιχεία κωμικά και σε μια γλώσσα σύγχρονη κι ελληνική. Οι ηθοποιοί διακωμωδούν τους χαρακτήρες που υποδύονται και μέσα από την αμεσότητα και μεταδοτικότητά τους μεταγγίζουν στο κοινό, που τους παρακολουθεί, απίστευτο γέλιο. Οι μορφασμοί, οι χειρονομίες και πολλές φορές ο αυθορμητισμός και η ερμηνευτική τους δεινότητα χαρίζει απίστευτες στιγμές γέλιου στο κοινό. Ο καθένας ερμηνευτής βάζει το δικό του λιθαράκι στο χτίσιμο της προσωπικότητας του ρόλου του και αφήνει τον ήρωά του να μιλήσει μέσα από τη δική του ερμηνεία. Σε πολλά σημεία βλέπουμε οι ηθοποιοί να έχουν βάλει στοιχεία μέσα από τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα κάνοντας το κοινό να ανταποκριθεί και να κατανοήσει βαθύτερα την κωμικότητα του έργου. 

Η σκηνοθεσία του έργου μαζί με τα σκηνικά και τα κοστούμια (Έλσα Βώκου) μεταφέρει τον θεατή αυτόματα στην εποχή εκείνη. Το σκηνικό, πλούσιο και γλαφυρό, προσδίδει αληθοφάνεια στο σενάριο και ενισχύει το σενάριο του έργου. Πλούσια και βαριά έπιπλα αποπνέουν την παλαιότητα κα το ξύλινο υλικό τους δίνει τη ζέση που χρειάζεται το κοινό. Παράλληλα τα κοστούμια και οι περούκες χρησιμοποιούνται ως εργαλεία απεικόνισης της οικονομικής και κοινωνικής θέσης των ηρώων και προκαλούν άφθονο γέλιο με την εκκεντρικότητα που έχουν. Οι μουσικές (Διονύσης Κούτσης) που χρησιμοποιούνται στο έργο μάς μεταφέρουν το κωμικό στοιχείο και διαχωρίζουν τις σκηνές ανάμεσα στις πράξεις. Άλλοτε εύθυμες νότες κι άλλοτε ρομαντικές εναποθέτουν τον θεατή στην ανάλογη συναισθηματική κατάσταση.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση και κρατήσεις θέσεων: εδώ