Πέτρος Τσαπαλιάρης: "Ο εγκλεισμός στην εποχή μας είναι ο κόσμος των σόσιαλ"

Σήμερα οι Τέχνες φιλοξενούν τον εξαιρετικό ηθοποιό Πέτρο Τσαπαλιάρη. Αφορμή της συνέντευξης που ακολουθεί αποτελεί η νέα παράσταση στην οποία συμπρωταγωνιστεί μαζί με τον επίσης εξαιρετικό ηθοποιό Βύρων Κολάση, με τίτλο «ΠΤΕΡΥΓΑ Α' - ΚΕΛΙ 71» του Βασίλη Τσιράκη, που τελεί υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Σταύρου Παρχαρίδη. Η παράσταση παρουσιάζεται στο Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ ήδη από το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου και θα συνεχίσει να παρουσιάζεται κάθε Σαββατοκύριακο, μέχρι και τις 5 Απριλίου.

Όπως διαβάζουμε στο δελτίο τύπου του έργου, πρόκειται για ένα κοινωνικό-πολιτικό δράμα που πραγματεύεται την πραγματική έννοια της ελευθερίας και της ισότητας, ανεξαρτήτως εθνικοτήτων και οικονομικών και κοινωνικών ταυτοτήτων. Το θέμα του έργου είναι αρκετά δυνατό από μόνο του, ενώ η παράσταση στο σύνολό της αποτελεί μια γερή γροθιά στο στομάχι για όσους θελήσουν να την παρακολουθήσουν. Βαθιά ανθρώπινη και καθηλωτική καθώς είναι, τοποθετημένη σε ένα παράδοξο σκηνικό πλαίσιο, το παγερό περιβάλλον της φυλακής συγκεκριμένα, επιχειρεί να εστιάσει στις εκφράσεις του ασυνείδητου και του ονείρου, καθώς αυτές απομακρύνονται αισθητά από τη λογική και τις παράταιρες συνθήκες στις οποίες η υπόθεσή του εκτυλίσσεται.

Η ιστορία του έργου έχει περιληπτικά ως εξής: Σε ένα κελί της φυλακής, στην Πτέρυγα Α' και το Κελί 71 συγκεκριμένα, δύο άγνωστοι και εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους άνθρωποι, ο ένας Έλληνας γιάπης (ο Βύρων Κολάσης),  καταδικασμένος για φόνο και ισοβίτης, και ο άλλος μετανάστης (ο Πέτρος Τσαπαλιάρης), νεόφερτος, καθώς έχει παραδεχτεί ότι διέπραξε φόνο, θα αναγκαστούν να συνυπάρξουν για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους χαρακτήρες καθώς είναι, με διαφορετικές κουλτούρες εντός τους κουβαλώντας, θα οδηγηθούν πολύ γρήγορα σε σύγκρουση, η οποία και θα προκύψει μέσα στα στενά πλαίσια αυτού του αποστειρωμένου περιβάλλοντος, δηλαδή της φυλακής. Θα αναγκαστούν, ωστόσο, να αντιμετωπίσουν ο ένας τον άλλον και να δώσουν μια τελεσίδικη απάντηση στον εαυτό τους για το τι σημαίνει τελικά ελευθερία.

Συνέντευξη στη Στέλλα Πετρίδου 

Κύριε Τσαπαλιάρη, τη φετινή θεατρική χρονιά συμπρωταγωνιστείτε με τον ηθοποιό Βύρωνα Κολάση στο κοινωνικό-πολιτικό δράμα με τίτλο «ΠΤΕΡΥΓΑ Α' - ΚΕΛΙ 71» του Βασίλη Τσιράκη, που παρουσιάζεται στο Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ ήδη από το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου και που θα συνεχίσει να παρουσιάζεται κάθε Σαββατοκύριακο μέχρι και τις 5 Απριλίου. Μιλήστε μας για την υπόθεση του έργου με δυο λόγια. Ποιο θέμα πραγματεύεται η παράσταση αυτή και ποιος είναι ο δικός σας ρόλος;

Στο έργο μέσα πραγματεύονται πολλές άξιες. Αυτές που εντοπίζω εγώ και θεωρώ βασικές, είναι αυτές που αφορούν στην ελευθερία του ανθρώπου, στην αξιοπρέπεια και την ανοχή. Ανοχή προσωπική για τον δικό του απώτερο σκοπό. Ο χαρακτήρας που καλούμαι να ζωντανέψω είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος χάνοντας τα πάντα στον τόπο του, αναζητά σε «προσφιλές» χώρες στον κόσμο τούτο, μια καλύτερη, αξιοπρεπή ζωή. Τα πράγματα, τελικά, δεν καταλήγουν όπως πιστεύει και χάνεται μέσα στην πίστη του, υπομένοντας δεινά και καταστάσεις που τον οδηγούν στο κελί. 

Καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης τίθενται θέματα στους θεατές που σχετίζονται με την έννοια της ελευθερία και της ασφάλεια; Εύλογα τους γεννάται το ερώτημα τι είναι τελικά η ελευθερία. Δώστε μας τη δική σας απάντηση. Τι σημαίνει ελευθερία για εσάς; 

Ελευθερία είναι να κάνεις ό,τι αγαπάς, να πηγαίνεις όπου θες και να ονειρεύεσαι ό,τι θες, αρκεί να μην καταπατάς το όρια της ελευθερίας του άλλου. 

Η ελευθερία έχει όρια, δηλαδή, κατά τη γνώμη σας; Αν όντως έχει όρια και ως έννοια αλλά και ως πράξη, ποια είναι αυτά; Πού αρχίζουν τα όρια της ελευθερίας και πού θεωρείτε ότι πρέπει τελικά να σταματούν; 

Αυτό που προανέφερα. Αρχίζουν και τελειώνουν εκεί που δεν παραβιάζεις την ελευθερία του άλλου.

Ο εγκλεισμός, τον οποίο στην παράσταση καλείστε να βιώσετε ως κατάδικος, είναι η φυλάκιση και το κελί σας, το οποίο και μοιράζεστε με κάποιον άλλον συγκρατούμενό σας. Θεωρείτε, όμως, ότι ο εγκλεισμός δεν είναι μόνο αυτό που εσείς παρουσιάζετε, αλλά μια γενικότερη έννοια που στην εποχή μας μπορεί να τον βιώσει ο οποιοσδήποτε και με οιονδήποτε τρόπο; Ποιος είναι ο εγκλεισμός του ανθρώπου στον έξω κόσμο στη σημερινή εποχή; 

Ναι, ο εγκλεισμός στην εποχή μας είναι ο κόσμος των σόσιαλ. Εξαρτιόμαστε και πράττουμε με γνώμονα αυτούς που δείχνουν το «ιδανικό» στο διαδίκτυο ή κρίνουν από απόσταση χωρίς να έχουν «δει». Και αυτό, γιατί η ελεύθερη βούληση πλέον έχει φυλακιστεί, αφού η ίδια η καθημερινότητα μάς οδηγεί στο να ζούμε για να δουλεύουμε. Μονόδρομος σήμερα είναι να πέσουμε στην αδυναμία του νου και να μπούμε στη φυλακή του διαδικτύου εκούσια. Έπειτα, ο εγκλεισμός είναι δεδομένος. Δε χρειάζεσαι κελί για να το νιώσεις. 

Κατά την γνώμη σας, υπάρχει τελικά στην εποχή μας ισότητα σε κοινωνικό – πολιτικό πλαίσιο; 

Πιστεύω πως όχι, όπως ορίζει η εποχή μας. Μπορεί, όμως, να μην είναι τόσο εμφανές όπως παλιά. Κάπου η άχνη έχει καλύψει το καμένο κουραμπιέ, αλλά και πάλι η αμορφωσιά με την έννοια μιας ολοκληρωμένης μορφής, όπως ορίζει η ετυμολογία της λέξης και με την ανάλογη καλλιέργεια, έχει πάει σε πολύ χειρότερο στάδιο, σε σχέση με το παρελθόν όπου οι συνθήκες ζωής κοινωνικά και πολιτικά ήταν πιο σκληρές και άγριες. 

Σε ένα αποστειρωμένο και άκρως δύσκολο περιβάλλον, όπως αυτό της φυλακής, πώς βιώνετε μέσα από την παράσταση στην οποία συμμετέχετε τη συμβίωση με έναν άνθρωπο άγνωστο, με τελείως διαφορετική mentalité; Πώς αντιδράτε; 

Η ανάγκη της προσαρμοστικότητας που κατέχει το ανθρώπινο είδος είναι τόσο ισχυρή, που, ακόμα και σε τέτοιες συνθήκες, πάντα θα βρεθεί ο τρόπος να δημιουργηθεί το οικείο. Έτσι, παίρνοντας αφορμές και από τον άλλο τρόφιμο σιγά- σιγά προσπαθώ να νιώσω το περιβάλλον προσφιλές. Η πίστη εδώ λειτουργεί ως βάλσαμο και υπομένει στην αρχή με απραξία αυτά που απειλούν τη διαύγεια του νου και τις όποιες άσχημες προθέσεις προς το μέρος μου. Αργότερα, όμως, η υπομονή γίνεται επιμονή και βρίσκοντας την όποια αφορμή για ελευθερία, και μεταφορικά και κυριολεκτικά, ανοίγω πανιά.