Είδαμε τη θεατρική παράσταση «Ταπ Άουτ», του Ανδρέα Φλουράκη, στο θέατρο Μικρό Γκλόρια

Γράφει η Πολυξένη Ζαρκαδούλα 

   

Παρακολουθήσαμε τη θεατρική παράσταση «Ταπ Άουτ» στο θέατρο Μικρό Γκλόρια. Πρόκειται για ένα Physical Theater, μια τεχνική στην οποία χρησιμοποιείται το σώμα ως μέσον και όχι ο προφορικός λόγος τόσο. Είναι κάτι πολύ δύσκολο καθώς την ίδια ώρα που πρέπει να μιλάει ο πρωταγωνιστής πρέπει να κινείται παράλληλα. Στη συγκεκριμένη παράσταση έχουμε ως πρωταγωνιστή έναν παλαιστή, τον οποίο υποδύεται ο Τάσος Κρόκος σε κείμενο Ανδρέα Φλουράκη και σκηνοθεσία Θανάση Ισιδώρου. Το έργο θίγει διάφορα κοινωνικά θέματα, όπως είναι: η επιβίωση και ταξικά θέματα.

Αφορά σε έναν μονόλογο του Τάσου Κρόκου, ο οποίος καταφέρνει να συγχρονίσει τον λόγο του με το σώμα. Κίνηση και ομιλία σε απόλυτη συγχρονία μεταξύ τους μας δίνει το λεγόμενο Ταπ Άουτ που στη γλώσσα της πάλης έχει δύο ερμηνείες, και είναι οι εξής: α) η στιγμή που ο άνθρωπος που παλεύει λέει πως δεν μπορεί να συνεχίσει και β) η στιγμή που φωνάζει από τον πόνο. Το Ταπ Άουτ χρησιμοποιείται αλληγορικά ως το χαστούκι στην κοινωνία, στον φαιδρό άνθρωπο, στον άπληστο, στον αχόρταγο, σε ένα ολόκληρο κλειστό σύστημα. Ο μαχητής, ο πολεμιστής φαίνεται στο ρινγκ, στην αρένα, στο πεδίο της μάχης απογυμνωμένος από φτιασίδια, από όλα αυτά που του παρέχουν οι άλλοι, μόνος του με τις δικές του δυνάμεις, αναμετριέται με τον αντίπαλο και ως ίσος απέναντι σε ίσο, χωρίς εφόδια-όπλα. Τα μόνα όπλα που έχει ο καθένας στην αρένα της ζωής είναι το σώμα και το μυαλό του.

Το έργο μπορεί να ερμηνευθεί αλληγορικά ως η πάλη του ανθρώπου για επιβίωση, να συνεχίσει τον δικό του δύσκολο αγώνα, αφού δεν διαθέτει εφόδια, όπως είναι: τα χρήματα ή οι πλάτες κάποιου και θα πρέπει να στηριχθεί στις δικές του δυνάμεις. Το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί ο Ανδρέας Φλουράκης στο κείμενό του είναι σκληρό, γιατί θέλει να δείξει το δύσκολο των συνθηκών επιβίωσης στη σύγχρονη κοινωνία. Ο Τάσος Κρόκος μάς φέρνει πλήρως την εικόνα του ανθρώπου που μάχεται ενάντια σε όλους: στην κοινωνία αλλά και στο περιβάλλον του. Η δυσκολία να φέρει εις πέρας σώμα και ομιλία, κίνηση και λόγο μάς κατέπληξε ευχάριστα. Η αγριάδα και το σκληρό πρόσωπο σε συνδυασμό με ένα επίσης σκληρό λεξιλόγιο μάς μεταφέρει στο ρινγκ. Υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Θανάση Ισιδώρου το ρινγκ από το πεδίο της πάλης μάς μεταφέρει νοητικά στο ρινγκ της ζωής, της επιβίωσης και της κοινωνίας.

Εν κατακλείδι η συγκεκριμένη παράσταση είναι ένας τόπος συνάντησης της ζωής και των πολεμικών τεχνών. Το σκληρό λεξιλόγιο με τη σκληρή σκηνική παρουσία ενδείκνυται για δυνατούς λύτες και σίγουρα όχι για παιδιά. Είναι δύσκολο να την παρακολουθήσει οποιοσδήποτε αλλά είναι εξίσου ενδιαφέρουσα.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση και κρατήσεις θέσεων: εδώ