Είδαμε την παράσταση «Αρτζεντίνα», του Σταύρου Δάλκου, στον Τεχνοχώρο Φάμπρικα

 

Γράφει η Πολυξένη Ζαρκαδούλα 

Παρακολουθήσαμε τη νατουραλιστική παράσταση «Αρτζεντίνα», του Σταύρου Δάλκου, στον Τεχνοχώρο Φάμπρικα. Πρόκειται για μια διαφορετική παράσταση, μιας και ο χώρος των θεατών από τους ηθοποιούς δεν διαχωρίζεται αντιθέτως είναι ενιαίος. Ο Τεχνοχώρος Φάμπρικα, όπως τον ξέρουμε, γίνεται η σκηνή στην οποία παίζουν οι ηθοποιοί.

Ο Παντελής, ο ιδιοκτήτης του μπαρ, και ο παιδικός του φίλος, ο Αποστόλης, συναντιούνται στο μπαρ και θυμούνται στιγμές τους, γελάνε, κλαίνε, τσακώνονται. Ο Αποστόλης έχει μπλέξει με τον τζόγο και τον κυνηγάνε οι τοκογλύφοι για χρέη. Η μόνη του ελπίδα είναι ο παιδικός του φίλος, ο Παντελής. Ο Παντελής όμως έχει τη δική του οικογένεια και τα χρέη του Αποστόλη είναι πολλά. Η παράσταση βασίζεται στο ίδιο το μπαρ και στους δύο ηθοποιούς, οι οποίοι παίζουν μπροστά και δίπλα στο κοινό χωρίς ωστόσο να αλληλοεπιδρούν μαζί του. Η φιλία τους έχει περάσει από 40 κύματα. Βλέπουμε τους δύο φίλους σε μια αναδρομή στο παρελθόν στην προσπάθειά τους να γεφυρώσουν το χάσμα μεταξύ τους αλλά και να σώσουν ένα μέλλον που προβλέπεται δυσοίωνο. Το έργο έχει κύριο μέλημά του τη φιλία των δύο ανδρών άλλα και θέματα που απασχολούν το κοινό, όπως είναι οι εξαρτήσεις και οι συνέπειές τους.

Η Αρτζεντίνα συμβολίζει το παλιό και το νέο, τη φυλακή και την ελευθερία. Είναι ο τόπος συνάντησης των δύο ηρώων, ένας χώρος που για άλλους είναι η διασκέδαση και για άλλους το καταφύγιο. Σημείο αναφοράς είναι η Αρτζεντίνα από την οποία εκκινούν οι δύο ήρωες και μας διηγούνται τις ζωές τους. Όσον αφορά στο σεναριογραφικό κομμάτι (Σταύρος Δάλκος) το έργο μέσα του εγκιβωτίζει διάφορες ερμηνείες αντικρουόμενες μεταξύ τους. Η ροή του διαλόγου ρέει αβίαστα χωρίς να κουράζει λεπτό τον θεατή τουναντίον η πλοκή της υπόθεσης οξύνει την περιέργεια του κοινού. Ο διάλογος δεν κάνει σε κανένα σημείο καμπή διότι φορτίζει με την απαραίτητη δοσολογία συναισθηματικά τον θεατή, μιας και πρόκειται για μια κοινωνική κωμωδία. Σε άλλα σημεία κάνει τον θεατή να συλλογιστεί και σε άλλα χαρίζει στιγμές γέλιου. Σκηνοθετικά (Έφη Σισμανίδου) ο ίδιος ο Τεχνοχώρος Φάμπρικα μετατρέπεται στη σκηνή του έργου που οι δύο ηθοποιοί ξεδιπλώνουν εντελώς φυσικά τις ερμηνείες τους και μπροστά στα ανύποπτα μάτια του κοινού ξετυλίγουν το κουβάρι της ιστορίας. Ο Παντελής, τον οποίο υποδύεται ο Στέφανος Λώλος, και ο Αποστόλης, τον οποίο υποδύεται ο Χρήστος Ντόβας, έρχονται αντιμέτωποι μεταξύ τους την ίδια ώρα που όσα έχουν περάσει μαζί οι παιδικοί φίλοι τους ενώνουν. Είναι τόσο φυσικοί ερμηνευτικά που το κοινό αρχικά δεν αντιλαμβάνεται τους δύο πρωταγωνιστές.

Εν κατακλείδι αυτό που αξίζει να αναφέρουμε είναι πως η παράσταση χαρίζει τροφή για σκέψη μέσα από τις στιγμές γέλιου που προσφέρει ωστόσο θα πρέπει κανείς να λάβει υπόψη του το ανάρμοστο λεξιλόγιο δεν ενδείκνυται για όλη την οικογένεια.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση και κρατήσεις θέσεων: εδώ