Είδαμε την παράσταση «Παραλήρημα για δύο», ένα έργο του Ευγένιου Ιονέσκο, στη Σκηνή Brecht-2510. Πρόκειται για μια παράσταση αλληγορική, ένα θέατρο του παραλόγου. Έξω από το σπίτι του ζευγαριού γίνεται πόλεμος και το ζευγάρι μέσα δίνει τη δική του μάχη ενάντια στην καθημερινότητα, στην αποξένωση και στη ρουτίνα. Το κοινωνικό αδιέξοδο μεταφέρεται στο ζευγάρι και γίνεται συναισθηματικό. Το υπό κατάρρευση σκηνικό καθρεπτίζει το συναισθηματικό κενό και αδιέξοδο των σύγχρονων ζευγαριών. Ο πόλεμος παίρνει διαστάσεις μεγαλύτερες όταν πρόκειται για πόλεμο ιδεών κι αξιών. Το τέλος του πολέμου ωστόσο, όπως θα δούμε, δεν σηματοδοτεί το τέλος στο συναισθηματικό κενό. Εκεί η ρωγμή φαίνεται μεγαλύτερη ειδικά όταν έρχεται η ειρήνη.
Ένα έργο που στο επίκεντρό του έχει τον έρωτα και τις ανθρώπινες σχέσεις. Δύο άνθρωποι ενώ έξω γίνεται πόλεμος εκείνοι παλεύουν με τους ίδιους τους τους εαυτούς και μεταξύ τους. Η φθορά έχει έρθει και ο έρωτας έχει χαθεί. Όλα φθείρονται μέσα κι έξω κι ενώ μια τόσο τραγική κατάσταση, όπως είναι ο πόλεμος, αντί να τους φέρει κοντά εκεί λίγο λίγο απομακρύνονται και περισσότερο. Από το πιο μικρό μέχρι και το πιο μεγάλο είναι λόγος για καβγάς. Οι ανθρώπινες σχέσεις διαβρώνονται με τον χρόνο, η καθημερινότητα δίνει τη θέση της στον έρωτα και η ανία παίρνει τα ηνία. Αν και το έργο είναι γραμμένο δεκαετίες πριν ωστόσο είναι εμφανής η διαχρονικότητα των νοημάτων που περνάει και η συνακόλουθη αντιστοιχία του με τις σημερινές ανθρώπινες σχέσεις: συναισθηματική αποξένωση κι ύστερα ακολουθεί η αποξένωση.
Ο Γιώργος Ζώης και η Μαρκέλλα Αργυροπούλου υποδύονται το ζευγάρι αυτό. Στη μία άκρη ο ένας και στην άλλη άκρη η άλλη ανάμεσά τους ένα μεγάλο αθέατο ρήγμα, όπως και έξω από το σπίτι που βομβαρδίζεται. Ερμηνευτικά οι δύο ηθοποιοί είναι τόσο κοντά όσο μακριά δείχνουν στο κοινό. Το δίπολο κυριαρχεί στο έργο: άνδρας-γυναίκα, λάθος-σωστό, μέσα-έξω, το μόνο κοινό σημείο αναφοράς είναι ο πόλεμος, εσωτερικός κι εξωτερικός, που τους απειλεί. Οι δύο ερμηνευτές δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους και μας πείθουν. Υπάρχουν στιγμές που ο διάλογος μεταξύ τους ξεφεύγει, όπως και στο έργο του Ευγένιου Ιονέσκο. Και οι δύο ερμηνευτές κράτησαν το ερμηνευτικό επίπεδο σε ένα μέτρο χωρίς υπερβολές και μελοδραματισμούς. Ο πόλεμος ήταν η διέξοδος και το άλλοθι στον εσωτερικό πόλεμο, όταν εκείνος σταμάτησε, φάνηκε η αδιαφορία και το ψύχος που υπήρχε και πριν. Η ειρωνεία έδινε τη θέση στην τραγικότητα και η απειλή στην έλλειψη συναισθήματος. Σκηνοθετικά (Μαρκέλλα Αργυροπούλου) η παράσταση προσδίδει βάρος στην ερμηνεία δίνοντας το απαραίτητο υπόβαθρο στα νοήματα που θέλει να περάσει ο συγγραφέας του έργου. Η σκηνή είναι το σπίτι, το κουκούλι του ζευγαριού ωστόσο αυτό το κουκούλι δεν δίνει ζεστασιά και θαλπωρή είναι ετοιμόρροπο, όπως και η σχέση του ζευγαριού. Αναλογικά η σκηνοθεσία ακολουθεί το σενάριο και εναρμονίζεται με την εσωτερικότητα των δύο ηρώων, το υπό κατάρρευση κτίριο ακολουθεί τη συναισθηματική αποξένωση και εσωτερική αποδόμηση.
Εν κατακλείδι ενδείκνυται για τον θεατή που του αρέσει το θέατρο του παραλόγου, που του αρέσει να συνδέει νοήματα και καταστάσεις, που επιθυμεί να κάνει συνειρμούς και αρέσκεται στα φιλοσοφικά νοήματα. Ένα έργο για δυνατούς λύτες που ακονίζει τη σκέψη και τον νου.
Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση και κρατήσεις θέσεων: εδώ
.jpg)
0 Σχόλια