Παρακολουθήσαμε το μιούζικαλ «Evelyn Evelyn» στο θέατρο 104. Πρόκειται για ένα μιούζικαλ τόσο με κωμικά όσο και με συγκινησιακά στοιχεία και κοινωνικές αναφορές. Το διάσημο μουσικό άλμπουμ των Αμάντα Πάλμερ & Τζέισον Γουέμπλει γίνεται, για πρώτη φορά, θεατρική παράσταση σε μετάφραση και διασκευή της Τζούλι Τσόλκα και σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη. Σκοπός του έργου είναι να καταδείξει τις ανισότητες, την κακοποίηση, την ανεντιμότητα του ανθρώπου και την εγκατάλειψη.
.jpg)
Η παράσταση αφορά στη ζωή δύο σιαμαίων αδερφών, Evelyn και Evelyn. Οι δύο αδερφές μοιράζονται τρία πόδια, δύο χέρια, τρεις πνεύμονες, δύο καρδιές, δύο μυαλά και ένα μόνο νεφρό. Βλέπουμε τη ζωή τους, μαθαίνουμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους και τον τρόπο που τους φέρονται οι άλλοι. Οι δύο αδερφές στα διάβα της ζωής τους έρχονται αντιμέτωπες με την αδιαφορία, στην καλύτερη περίπτωση, την αισχροκέρδεια, την ανεντιμότητα, την απληστία και με τις κοινωνικές ανισότητες στη χειρότερη περίπτωση. Πώς άραγε μπορεί το μαύρο να συνυπάρχει με το χρώμα; Πώς μπορεί η λύπη και η χαρά να εσωκλείονται σε έναν άνθρωπο;
Στη διάρκεια της παράστασης το κοινό συλλογίζεται κι έρχεται αντιμέτωπο τόσο με τον ίδιο του τον εαυτό όσο και με την κοινωνία, μιας και σήμερα στην εποχή μας τα κοινωνικά μηνύματα, που περνάει η παράσταση, είναι διαχρονικά. Η ευαισθησία με την οποία τα αντιμετωπίζει και τα ακουμπά η Τζούλι Τσόλκα είναι εμφανής. Με χειρουργική ακρίβεια διαφαίνεται ότι το έργο αγγίζει τις ευαίσθητες χορδές του κοινού, κάνοντας τόσο χρήση των σωστά συγκινησιακών λέξεων αλλά και στοιχείων κωμωδίας. Τα κωμικά στοιχεία έχουν σκοπό να ελαφρύνουν τις εντάσεις στα ενδιάμεσα των σκηνών και να αγαλλιάσουν το κοινό από τον ψυχικό φόρτο. Σε αυτό συμπαραστάτες είναι οι ίδιοι οι ερμηνευτές (Ειρήνη Αγγελοπούλου, Ραφαέλ Αριστοτέλους, Φιλίππα Κουτούπα, Τζούλι Τσόλκα) που φωτίζουν διαφορετικά σημεία της προσωπικότητας των ηρώων τους με τη χρήση μορφασμών, την αλλαγή της φωνής τους καθώς και κινησιολογικά. Ωστόσο να σημειώσουμε πως οι ίδιοι οι ηθοποιοί, σε εξαίρεση των Τζούλι Τσόλκα και Φιλίππα Κουτούπα) παίζουν συγχρόνως διαφορετικούς ρόλους και φωτίζουν προσωπικότητες μεταδίδοντας σε διαδοχικές στιγμές γέλιο και δάκρυ. Η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη, μέσα από τις σκηνοθετικές της οδηγίες, καταφέρνει να χρησιμοποιήσει κάθε πόντο της σκηνής και με ευρηματικό τρόπο να την αναδείξει σε σημαντικό εργαλείο στην εξέλιξη και πλοκή του σεναρίου. Ευφάνταστη η ιδέα αντικείμενα, που αναδεικνύουν τα πρόσωπα της ιστορίας, να αιωρούνται από αλυσίδες. Αξίζει να σημειώσουμε πως, όπως όλο το σενάριο και η ερμηνεία των ηθοποιών έτσι και, η σκηνή εγκιβωτίζει αντιθέσεις, όπως είναι: το μαύρο χρώμα γύρω γύρω και τα πολύχρωμα αντικείμενα και κοστούμια που χρησιμοποιούνται. Άκρως ευρηματική η χρήση της κόκκινης κορδέλας που κρατάει ενωμένες τις δυο σιαμαίες και η διττή ερμηνεία της χρήσης του χρώματος του κόκκινου, που δηλώνει την αγάπη μα και το αίμα και τον πόνο. Τα κοστούμια (Μαρία Φιλίππου) είναι δηλωτικά των ρόλων των ηθοποιών και βοηθούν στην καλύτερη κατανόηση του κοινού. Θερμά συγχαρητήρια αξίζουν σε όλο το καστ της παραγωγής, μιας και η δουλειά τους είναι άρτια και άκρως μελετημένη. Στη σκηνή υπάρχει και ζωντανή μουσική (στα πλήκτρα ο Μάριος Καραμπότης, στο τσέλο ο Αλέξανδρος Κασαρτζής και στα πνευστά ο Γιώργος Δούσος) που δίνουν ρυθμό και μελωδία στο έργο.
Εν τέλει πρόκειται για μια παράσταση με άκρως συγκινητικά και κωμικά στοιχεία. Σκοπό έχει να νουθετήσει και να σωφρονίσει μέσα από την εξιστόρηση της ζωής των δύο σιαμαίων αδερφών. Φρόνιμο είναι την παράσταση να μην τη δούνε παιδιά, καθώς περιλαμβάνει υβριστικό περιεχόμενο και σκηνές βίας.
Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση και κρατήσεις θέσεων: εδώ
.jpg)
0 Σχόλια