Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Toxic», του Γιώργου Αγγελίδη, στο θέατρο Αργώ

 

Γράφει η Πολυξένη Ζαρκαδούλα 

   

Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Toxic» στο θέατρο Αργώ. Πρόκειται για ένα έργο αρκετά σύγχρονο και μείζονος σημασίας, καθώς διαπραγματεύεται τις σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα την εποχή του κορονοϊού. Θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε ψυχολογικό θρίλερ λόγω της υπαινικτικής και σκοτεινής ατμόσφαιρας που διαχέεται. Κύρια θέματα, που θίγονται, είναι οι χειριστικές και εξαρτητικές σχέσεις. Πού σταματά η ελευθερία και πού ξεκινά ο έλεγχος; Υπήρχαν στιγμές που κι εμείς οι ίδιοι νιώσαμε παγιδευμένοι σε παιχνίδια του μυαλού παρακολουθώντας τη συγκεκριμένη παράσταση.

Μέσα από έναν προτζέκτορα παρακολουθήσαμε τη σχέση ενός παντρεμένου ζευγαριού στο διάβα του χρόνου. Δύο άνθρωποι που ασχολούνταν με τις τέχνες και μέσα στη σχέση τους βλέπαμε να νικάει ο ανταγωνισμός και ο ένας να τρώει τη σάρκα του άλλου διψασμένοι για δόξα και εξουσία. Στην αρχή νομίζαμε πως μόνο ο άνδρας, τον οποίο υποδυόταν ο Κώστας Φραγκολιάς, ήταν ο χειριστικός ωστόσο στην πορεία της παράστασης βλέπαμε πως και η γυναίκα, την οποία υποδυόταν η Νατάσα Παπαδάκη, ήταν εξίσου ανταγωνιστική και χειριστική με τον σύζυγό της, ένας αγώνας επιβίωσης έβγαινε στην επιφάνεια με τους δύο δρομείς να κόβουν το νήμα μαζί. Το σενάριο, το οποίο είναι γραμμένο από τον Γιώργο Αγγελίδη, μας εισήγαγε στα σκοτεινά σημεία της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης και σε συνδυασμό με την ερμηνεία των δύο ηθοποιών και τη σκηνοθεσία, την οποία έχει ο Κωνσταντίνος Λέπουρης, μαγνήτισε το μάτι και το αφτί του θεατή, όξυνε την περιέργειά του και έβαζε σε εγρήγορση τον νου του. 

Η σκηνοθεσία, λιτή κι άκρως σκοτεινή, μετέφερε το μαύρο της προσωπικότητας των ηθοποιών και μας οδηγούσε στο σκοτεινό υποσυνείδητο του ανθρώπου. Στην πορεία του έργου ο θεατής έκανε μια καταβύθιση στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής, καθώς η πλοκή ξετυλιγόταν σταδιακά χωρίς να χάνει λεπτό τη δύναμη του στο κοινό. Οι διάλογοι ήταν τόσο κατατοπιστικοί όσο και αινιγματικοί προκειμένου να κρατήσουν σε ισορροπία ανάμεσα στην εξιστόρηση γεγονότων και στη μυστηριακή ατμόσφαιρα. Μια φράση που μας ιντρίγκαρε και μας έκανε να αναλογιστούμε ήταν η εξής: «Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, αλλάζει μόνο το σκηνικό». Οι δυο ηθοποιοί, ακολουθώντας πιστά το σενάριο και την υποβλητική ατμόσφαιρα του έργου, ακόνισαν και τις δικές μας πληγές, μας μετέφεραν σκέψεις και αισθήματα και μας μεταβίβασαν όλη την ένταση που είχαν πάνω στη σκηνή.

Εν κατακλείδι πρόκειται για μια παράσταση άκρως υποβλητική και ψυχολογική, που εγκιβωτίζει μέσα της πολλά σκοτεινά σημεία και υπήρχαν πολλές στιγμές, που νιώσαμε να κάνει παιχνίδια του μυαλού μαζί μας. Αν επιθυμείτε τροφή για σκέψη τη συστήνουμε ανεπιφύλακτα.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση και κρατήσεις θέσεων: εδώ