Η Δέσποινα Χαριάτη γεννήθηκε στην Αθήνα Σεπτέμβριο μήνα και μεγάλωσε σε μία οικογένεια με πολλή αγάπη, έχοντας επιρροές από τον παλιό Ελληνικό κινηματογράφο. Από μικρή είχε πολύ ενέργεια, που την διοχέτευε στον χορό και στο διάβασμα. Στην πορεία και τελειώνοντας το σχολείο, φοίτησε στο αμερικανικό κολλέγιο south eastern college, έχοντας ως major την αγγλική φιλολογία και minor τον χορό, καθώς επίσης φοίτησε στην κρατική σχολή Isidora Duncan στην Αθήνα, κέντρο μελέτης χορού στον Βύρωνα.
Εργάστηκε ως χορεύτρια σε τηλεοπτικές εκπομπές και show, ξεκινώντας από το "ciao antenna", μια από τις πρώτες και μεγαλύτερες εκπομπές ψυχαγωγίας με παρουσιάστρια την Ρούλα Κορομηλά και τις "Καλώς τους", "πρωινός καφές", καθώς και πολλές άλλες. Στην πορεία όμως, ως ανήσυχο πνεύμα, στράφηκε σε σπουδές υποκριτικής, ξεκινώντας από τη σχολή "Ίασμος" του Βασίλη Διαμαντόπουλου, όπου παρέμεινε 2,5 χρόνια, και αργότερα παρακολούθησε τη σχολή Μαίρη Βογιατζή Τράγκα, παίρνοντας το πτυχίο από το Υπουργείο Πολιτισμού. Ξεκίνησε σε σήριαλ, όπως τα κλείσε τα μάτια, αν υπήρχες θα σε χώριζα, έρωτας, για την Άννα, κόκκινο δωμάτιο, τρίτος νόμος, δικαίωση, όρκος σιωπής, Αρχελάου 5, έρωτας φυγάς, ήλιος, γυναίκα χωρίς όνομα, καλά θα πάει και αυτό, the Durrell 's, Texran, Kabul, the House of David και πολλά άλλα. Συνεργάστηκε με μια πλειάδα εξαιρετικών σκηνοθετών, όπως οι Κώστας Κωστόπουλος, Μανουσάκης, Βασίλης Θωμόπουλος, Ρήγας, Ευγενία Οικονόμου, Βίκυ Μανώλη, Κοκκινόπουλος, Σωτήρης Τσαφούλιας, Κώστας Αναγνωστόπουλος, Δημήτρης Αρβανίτης, Γιάννης Οικονομίδης, Χριστόφορος Παπακαλιάτης, Παντελής Καλατζής, Δημήτρης Πιατάς, Τάσος Μπουλμέτης, Κατερίνα Ευαγγελάτου. Στο θέατρο έπαιξε στις παραστάσεις Ηλέκτρα του Σοφοκλή, ο γλάρος του Τσέχωφ, οι Δούλες του Ζαν Ζενέ, το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα, η Παναγία των Παρισίων, Peter pan, τα Χριστούγεννα του Σκρουτζ, η Σταχομαζόχτρα, ο ευτυχισμένος πρίγκιπας, το ασχημόπαπο, Oliver twist, τα κόκκινα φανάρια. Επίσης συνεργάζεται με την Εθνική λυρική σκηνή εδώ και 17 χρόνια. Στον κινηματογράφο έχει συνεργαστεί με τον Σωτήρη Τσαφούλια "έτερος εγώ", Δημήτρη Πιατά "πανδημία", "το μικρό ψάρι" Γιάννης Οικονομίδης, "Νοτιάς" Τάσος Μπουλμέτης, "κούκλα" Αντώνης Μανδράνης, "Μαριονέτες "Παντελής Καλατζής, "Πέμπτη και 12" όπως επίσης στις αμερικανικές παραγωγές "Οδύσσεια" Christopher Nolan, "The sacrifice" Romaine Gavras, "Man o god" Yelena Popovic, "the carpenter son" Lotyfy Nathan. Έχει βραβευτεί από την international action art (Act through act) για την παράσταση οι Δούλες του zan zene.
Φέτος τη βρίσκουμε στα "Κόκκινα φανάρια" σε σκηνοθεσία Βασίλη Πλατάκη, στο θέατρο σκηνή Μπρεχτ, στον ρόλο της Μυρσίνης.
Συνέντευξη στη Πολυξένη Ζαρκαδούλα
Πώς μπήκε σε εσάς το μικρόβιο της υποκριτικής;
Το μικρόβιο της υποκριτικής μπήκε από μικρούλα, όταν ασχολήθηκα για πρώτη φορά με τον χορό. Ήθελα να επεκταθεί ο τρόπος έκφρασης και επικοινωνίας με τον κόσμο, να συνδυαστεί η κίνησή μου με το σώμα μου, μαζί με τον λόγο και το συναίσθημα. Να γίνει διάλογος δηλαδή, πρόταση, κείμενο και να προκύψουν συναισθήματα.
Πώς θα σας περιγράφατε με τρεις λέξεις;
Με τρεις λέξεις, είμαι πολύ διορατική, ευαίσθητη και ταυτόχρονα πολύ σκληρή ως άνθρωπος.
Τι σημαίνει για εσάς η υποκριτική;
Υποκριτική για μένα σημαίνει επικοινωνία με το κοινό, μεταφορά συναισθημάτων προς αυτό, βελτίωση του εαυτού μου, σωματική και ψυχικής φύσεως, θεραπείας και αποστράγγισης από την καθημερινότητα και τα προβλήματά της, αλλά και λειτούργημα, που προσφέρει στο ευρύ κοινό, γι' αυτό και πρέπει να πληρώνεται κάποιος που την υπηρετεί. Έίναι ένα επάγγελμα που θεραπεύει την ψυχή και την καρδιά των ανθρώπων, χωρίς να είναι εμφανή τα αποτελέσματα εκ πρώτης όψεως.
Έχετε ασχοληθεί πολύ με το θέατρο, ωστόσο σας βλέπουμε και στην τηλεόραση. Τι προτιμάτε από τα δύο και γιατί;
Ναι, είναι αλήθεια, έχω ασχοληθεί αρκετά, όπως και με τον κινηματογράφο. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κανένα. Το καθένα έχει τη δική του χάρη, λίγο διαφορετική προσέγγιση ως προς το παίξιμο, αλλά και τα τρία μου αρέσουν εξίσου, με μια έμφαση το θέατρο, γιατί εκεί έχεις την άμεση επαφή με το κοινό, νιώθεις την ώρα που είσαι πάνω στην σκηνή, την ενέργεια του κόσμου.
Ποιες είναι οι επιρροές σας στο θέατρο;
Σίγουρα οι επιρροές μου είναι από τον χορό, διαβάζω, μαθαίνω λόγια, βάζω συναισθήματα, όταν χρησιμοποιώ το σώμα μου, την κίνησή μου, τη μουσική, τον χορό, το περπάτημά μου, και όταν λέμε χορό στο θέατρο δεν εννοούμε κάποια ωραία κίνηση, χορογραφία, αλλά ένα περπάτημα, ένα στήσιμο σε μια καρέκλα, μια ακινησία, όλα αυτά βασίζονται στον χορό, είναι χορός. Επίσης, έχω επιρροές από την μέθοδο Στανισλάβσκι, που βασίζεται στην αλήθεια του παιξίματος, με το να ανακαλεί ο ηθοποιός κάποια βιώματα του παρελθόντος, για να σφραγίσει την αλήθεια του στο παίξιμό του, την αληθινή καθαρή κίνηση στο σώμα του, σε συνδυασμό με τα λόγια του, φέρνοντας την αλήθεια και όχι το ψεύτικο.
Αυτή την περίοδο σάς συναντάμε στο έργο «Κόκκινα φανάρια» στη Σκηνή του Brecht. Πείτε μας δυο λόγια για την παράσταση και τον ρόλο σας.
Ναι, βρίσκομαι στα κόκκινα φανάρια, σε σκηνοθεσία Βασίλη Πλατάκη, με έναν πολυπληθή θίασο, εξαιρετικοί συνάδελφοι όλοι, πού κατά πάσα πιθανότητα θα συνεχιστεί και του χρόνου. Έχω τον ρόλο της Μυρσίνης, που στην ταινία υποδύθηκε η κυρία Ανουσάκη, ένας ρόλος που αγαπώ πολύ, λόγω της ποικιλομορφίας του, των συναισθηματικών πτυχών που έχει και με μαεστρία κατάφερε ο σκηνοθέτης μου να με οδηγήσει στο να βγάλω στην επιφάνεια της σκηνής τις αλήθειες του.
Για ποιον λόγο να επιλέξει κάποιος να παρακολουθήσει τη συγκεκριμένη παράσταση;
Η συγκεκριμένη παράσταση, εκτός του ότι είναι μία μεταφορά στο θέατρο της βραβευμένη ταινίας του ελληνικού κινηματογράφου, με θρύλους ηθοποιούς, περνά πάρα πολλά μηνύματα, και σε προβληματίζει για θέματα που αφορούν την κοινωνία μας, και είναι διαχρονικά.
Η παράσταση «Κόκκινα φανάρια» θίγει σημαντικά κοινωνικά θέματα, όπως είναι η σεξουαλική κακοποίηση, η αισχροκέρδεια, η ανεντιμότητα. Με ποιους τρόπους πιστεύετε πως το θέατρο μπορεί να διαπαιδαγωγήσει τον θεατή;
Το θέατρο, μέσα από την αλήθεια των ηθοποιών, αρχίζει να λειτουργεί σαν μια φωνή που μιλά εκείνη την ώρα στο αυτί, στην καρδιά, και στην ψυχή του θεατή, κάνοντας τον να προβληματιστεί, να σκεφτεί, να κλάψει, να μετανιώσει, να αισθανθεί. Λειτουργεί ως αρωγός για την βελτίωση της ψυχής του ανθρώπου, άλλωστε το λέει και η λέξη, διαπαιδαγώγηση. Οι τέχνες γενικά είναι το φάρμακο της ψυχής μας και είναι απαραίτητες.
Πώς μπορεί σήμερα ένας νέος να ασχοληθεί με την υποκριτική και να διαπρέψει σε αυτόν τον χώρο;
Για να ασχοληθεί, για εμένα ο πιο σωστός και έντιμος τρόπος είναι να το σπουδάσει, να πάρει εφόδια πρώτα για εκείνον και μετά για το κοινό και τους συναδέλφους, γιατί σήμερα παρατηρείται και το φαινόμενο να λέει κάποιος, έχει γνωστό τον τάδε σκηνοθέτη, παραγωγό και να μπαίνει στον χώρο έτσι, κάτι που κατά την γνώμη μου δεν είναι σωστό και έντιμο. Σωστή εκπαίδευση και κατάρτιση γιατί δεν είναι μόνο τα φώτα και η λάμψη το θέατρο, είναι κάτι πιο βαθύ, στιβαρό και πολύπλοκο.
Τι ονειρεύεστε για το μέλλον;
Υγεία, ειρήνη στον κόσμο, τους δικούς μου ανθρώπους στο πλάι, και πολύ ενέργεια για να αντιμετωπίζει κανείς τις δύσκολες καταστάσεις.
0 Σχόλια