Βιβλιοκριτική: "Ψάχνοντας ανθρώπους" της Μαρίας Σταυροπούλου

Ψάχνοντας ανθρώπους
Συγγραφέας: Μαρία Σταυροπούλου
Ημερομηνία έκδοσης: 01/2026
ISBN: 978-618-231-299-5
Σελίδες: 88
Επανέκδοση: "Εκδόσεις Λυκόφως", 2015, 2018

Εκδόσεις: Βακχικόν

Γράφει ο Κώστας Τραχανάς

Η πόλις

Εἶπες ˚ «Θὰ πάγω σ' ἄλλη γῆ, θὰ πάγω σ' ἄλλη θάλασσα.

Μιὰ πόλις ἄλλη θὰ βρεθεῖ καλλίτερη ἀπ' αὐτή.

Κάθε προσπάθειά μου μιὰ καταδίκη εἶναι γραφτῆ ˚

κ' εἲν' ἡ καρδιά μου -σὰν νεκρός- θαμένη.

Ὁ νοῦς μου ὡς πότε μὲς στὸν μαρασμὸν αὐτὸν θὰ μένει.

Ὅπου τὸ μάτι μου γυρίσω, ὅπου κι ἂν δῶ

ἐρείπια μαῦρα τῆς ζωῆς μου βλέπω ἐδῶ,

ποῦ τόσα χρόνια πέρασα καὶ ρήμαξα καὶ χάλασα.»

Καινούργιους τόπους δὲν θὰ βρεῖς, δὲν θάβρεις ἄλλες θάλασσες.

Ἡ πόλις θὰ σὲ ἀκολουθεῖ. Στοὺς δρόμους θὰ γυρνᾷς

τοὺς ἴδιους. Καὶ στὲς γειτονιὲς τὲς ἴδιες θὰ γερνᾷς ˚

καὶ μὲς στὰ ἴδια σπίτια αὐτὰ θ' ἀσπρίζεις.

Πάντα στὴν πόλι αὐτὴ θὰ φθάνεις. Γιὰ τὰ ἀλλοῦ -μὴ ἐλπίζεις-

δὲν ἔχει πλοῖο γιὰ σέ, δὲν ἔχει ὁδό.

Ἔτσι ποῦ τὴ ζωή σου ρήμαξες ἐδῶ

στὴν κώχη τούτη τὴν μικρή, σ' ὅλην τὴν γῆ τὴν χάλασες. Κ.Καβάφης

Το βιβλίο αυτό περιέχει ένα εσωτερικό μονόλογο με 36 σκηνές-κεφάλαια πάνω σε υπαρξιακές ανησυχίες.

Η κραυγή μα και η σιωπή ενός ανθρώπου που δεν του ταιριάζει η κοινωνία στην οποία ζει και αποφασίζει να κλειστεί στο κουτί-σπίτι του. Σκοπός του είναι να καταφέρει, μέσα από εσωτερικές μάχες, μέσω της ενδοσκόπησης , να βρει τον εαυτό του. Έρχεται αντιμέτωπος με τους φόβους του, τα απωθημένα του, τους δαίμονές του, τα σκοτάδια του, τα πρέπει της κοινωνίας.

…Ξεκινάς το δικό σου ταξίδι στον δρόμο της σιωπής, της ευθύνης απέναντι στον εαυτό σου. Κακόμοιρο ανθρωπάκι, σε θωρώ και φοβάμαι. Πώς; Πώς θα το κάνεις εσύ αυτό; Σ΄ το επιτρέπουν, άραγε; Δέσμιος επιθυμιών, σκέψεων, φιλοδοξιών και όλων αυτών που σου έμαθε η κοινωνία στην οποία ζούσες.

Σηκώνεσαι και κάνεις κύκλους μέσα στο δωμάτιο. Κύκλους γύρω από τον εαυτό σου, σαν τα σκυλιά που κυνηγάνε την ουρά τους.

Ξέχασες ποιος είσαι. Ξέχασες την καταγωγή σου. Και πίστεψες ότι ήσουν ευτυχισμένος. Ευτυχισμένος; Ουτοπία, εντέλει.

Μα που χάθηκε η ποιότητα της ζωής μας; Κάπου, σε κάποια χαραμάδα της ψυχής μας θα παραφυλάει, δεν μπορεί.

Ζούσες σε έναν βούρκο. Βάλτωσαν τα συναισθήματά σου και η ιδιαιτερότητά σου .Ε, και τότε επαναστάτησες. Ε, και τώρα είσαι μόνος, προσπαθώντας να διακρίνεις μέσα από τον συρφετό των συναισθημάτων σου τι θέλεις.

Ναι, κάποιοι άνθρωποι είναι αναιδείς. Εισβάλλουν στη ζωή μας με το έτσι θέλω και προσπαθούν να μας αλλάξουν. Σε αυτή την περίπτωση, αλλαγή σημαίνει ευνουχισμός της προσωπικότητάς μας. Ακόμα και οι ίδιοι μας οι γονείς, μας επιβάλλουν τα δικά τους θέλω. Προσπαθούν μέσα από εμάς να πετύχουν ό,τι δεν κατάφεραν οι ίδιοι, αδιαφορώντας για το τι θέλουμε πραγματικά για τη ζωή μας. Λες και είμαστε πνευματικά ανάπηροι.

Ταξίδευες μακριά. Ταξίδια με ηχηρά χρώματα και χρωματιστούς ήχους…Αγαπούσες τα ταξίδια, γενικά. Βασικά, τα αγαπημένα σου ήταν τα ταξίδια που έκανες με το μυαλό.

Άλλο είναι το «φύγε» και άλλο η «φυγή». Τι κι αν έχουν κοινή ρίζα; Και με την οικογένειά σου κοινή ρίζα έχεις, αλλά… Είναι σημαντικό το φευγιό σου να πηγάζει από την ανάγκη της φυγής και όχι από όσα σου επιβάλλουν. Από όλα αυτά τα απαίσια «πρέπει» και «μη».

Επιλογή η μοναξιά;

Πάντα ήσουν ο εαυτός σου. Το σκέφθηκες ώρες πολλές, ίσως και χρόνια, αλλά άκρη δεν βγήκε. Όχι, όχι, δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Είσαι εσύ, όχι άλλος. Δεν μπορείς να γίνεις βορά του κάθε αρπακτικού. Δεν μπορείς, τέλος. Άρα;

Ψάχνοντας τον εαυτό σου θα βρεις παρέα. Δεν νοείται να έχεις επιλέξει τη μοναξιά και να νιώθεις μοναξιά. Κάτι δεν πάει καλά. Μάλλον έχεις λάθος παρέα.

Ζωή είναι αυτή ή βασανιστήριο; Πνίγεσαι από τις αναμνήσεις. Αναμνήσεις ή θάλαμος αερίων; Όπως και να έχει, αυτή είναι η ζωή σου. Φτιάχ΄ την ή ζήσε την όπως σου έλαχε. Μία φορά είναι σε τούτο τον κόσμο. Για μετά, βλέπου, με.

Ως πότε θα ζεις με τις φαντασιώσεις σου; Ως πότε θα κινείσαι αιωρούμενος στη σκέψη σου; Μάθε επιτέλους από την ωμή πραγματικότητα.

Η ζωή κάνει κύκλους. Ό,τι δίνεις, παίρνεις. Ένιωθες ότι ήσουν μέσα σ΄ έναν κύκλο που όλο στένευε και, πολλές φορές, γινόταν θηλιά στον λαιμό σου. Έκανες, όμως, προσπάθειες να ξεφύγεις απ΄ αυτόν.

Ο θάνατος. Τι είναι, τελικά, ο θάνατος; Κάθαρση; Δεν έχεις ιδέα. Ή μήπως απλώς τελειώνει ο χρόνος μας; Δεν έχεις ιδέα. Ή απλώς πρόκειται για άρνηση της ζωής ; Δεν έχεις ιδέα. Ή … Δεν έχεις ιδέα. Οπότε, ασ΄ το καλύτερα, μην παιδεύεσαι… Τόσοι ζωντανοί-νεκροί γύρω σου που το έχεις συνηθίσει. Τι είναι χειρότερο, τελικά; Η νεκρή ζωή τους ή ο επερχόμενος θάνατός τους; Δεν έχεις ιδέα. Ξεχνούν να ζουν οι άνθρωποι και παραπονιούνται που μεγαλώνουν. Ζωή χωρίς ζωή είναι ο θάνατος, τελικά.

Οι τοίχοι του κουτιού σου ήταν λευκοί ,σαν τα σύννεφα. Έλλειπε ο ουρανός, όμως. Δεν πειράζει, αρκούν τα σύννεφα για αρχή. Δεν έκανες καν τον κόπο να πας μέχρι το παράθυρο να δεις τον ουρανό. Δεν πειράζει, αρκούν τα σύννεφα.

Ένα από τα άυπνα βράδια στο κουτί σου ένιωσες έντονα την αίσθηση του φόβου. Δεν μπορούσες να προσδιορίσεις το γιατί φοβόσουν. Απλά, φοβόσουν. Τι; Κατέληξες ότι φοβόσουν τον εαυτό σου.

Σημασία έχει να παραμένουμε σταθεροί στις αξίες μας και να μην σκύβουμε το κεφάλι.

Αλλάζουν οι άνθρωποι καθώς μεγαλώνουν. Ξεχνούν οι άνθρωποι. Βολεύονται. Καταντούν μαριονέτες της εκάστοτε εποχής. Φερέφωνα του συστήματος.

Ξέρεις πολύ καλά πόσο απέχει η λογική από την τρέλα. Πόσο; Καθόλου. Αποτελεί μια εύθραυστη ισορροπία, μια λεπτή κλωστή.

Το να ξεκινάει η μέρα με άσχημη διάθεση και θλίψη ήταν σύνηθες τον τελευταίο καιρό. Σε γύρισε πίσω, στην εποχή που πήρες την ηρωική απόφαση να βρεις τον εαυτό σου.

Ένα σπίτι που κατέληξε φυλακή. Ένα σπίτι που κουβαλούσε άσχημες αναμνήσεις. Ώρες ώρες, το μισούσες. Τώρα που αποφάσισες να απομονωθείς αυτό το σπίτι έγινε κουτί.

Οι λύπες κάνουν τους φίλους. Η αμοιβαιότητα των συναισθημάτων. Απαιτεί κόπο όλο αυτό, αλλά αξίζει η προσπάθεια με κάποιους ανθρώπους. Ψάξε τους, λοιπόν.

Θα βγω και πάλι έξω .Τέλος ο εγκλεισμός μου. Είμαι έτοιμος πια να αντιμετωπίσω τα πάντα. Ναι, ήσουν. Έμαθες πολλά, δυνάμωσες. Ξέρεις πλέον πώς να ψάχνεις ανθρώπους, πώς να αποφεύγεις τους κενούς ανθρώπους και πως να διαχειρίζεσαι καταστάσεις. Θεραπεύτηκες; Θα δείξει η πορεία. Γιατί; Τι είχες;

Εγώ σε αφήνω κάπου εδώ να αναλάβεις τις ευθύνες σου. Το συναπάντημά μας έφτασε στο τέλος του. Καλό ταξίδι, φιλαράκο, στη χώρα των αληθινών ζωντανών ανθρώπων…

Ένας εσωτερικός μονόλογος για όλα αυτά που, κάποιες φορές, δεν τολμάμε να ομολογήσουμε και να συζητήσουμε ούτε με τον ίδιο μας τον εαυτό…

Μια πραγματικά υπέροχη Νουβέλα, που σου ζεσταίνει την ψυχή.

Η Μαρία Σταυροπούλου γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε κοινωνική λειτουργός. Είναι ένας άνθρωπος που ήρθε τυχαία σ’ αυτόν τον κόσμο, κάνοντας φασαρία. Από πολύ μικρή αφουγκραζόταν τους ανθρώπους. Αγαπούσε το σκοτάδι της ψυχής τους και τους βοηθούσε. Έψαχνε, ψάχνει και θα ψάχνει Ανθρώπους. Πιστοί σύντροφοι της ζωής της ήταν πάντα ένα μολύβι και ένα χαρτί. Πιστεύει ότι η ομορφιά κρύβεται μέσα μας και πως μόνο εμείς μπορούμε να σώσουμε τον εαυτό μας, αρκεί να το θέλουμε.

Από το 2016 έως το 2018 αρθρογραφούσε για το Νόστιμον Ήμαρ. Έχει γράψει το μυθιστόρημα–ψυχογράφημα Η Πολυθρόνα – Θύμα ή θύτης; (εκδόσεις Λυκόφως 2018, εκδόσεις Βακχικόν 2026) και την ποιητική συλλογή παρΑνοϊκός δολοφόνος λέξεων (εκδόσεις Βακχικόν 2023). Η νουβέλα–εσωτερικός μονόλογος ψάχνοντας ανθρώπους εκδόθηκε το 2015 από τις εκδόσεις Λυκόφως και επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν.