Βιβλιοκριτική: "Μαθήματα μουσικής" του Μάριου Σταυρόπουλου

Μαθήματα μουσικής

Συγγραφέας: Μάριος Σταυρόπουλος

Ημερομηνία έκδοσης: 12/2025

ISBN: 978-618-5963-04-0

Σελίδες: 46

Εκδόσεις Μετρονόμος

Γράφει η Στέλλα Πετρίδου

Με την έκδοση του πρώτου του βιβλίου τον Δεκέμβριο του 2025 ο Μάριος Σταυρόπουλος κάνει και επίσημα πλέον το λογοτεχνικό του ντεμπούτο. Το πρωτόλειο έργο του είναι ένα σύντομο τρυφερό αφήγημα, που φέρει τον τίτλο «Μαθήματα μουσικής» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Μετρονόμος».

Κεντρικός ήρωας του βιβλίου του είναι ο Μικρός, ένα παιδί, πιο συγκεκριμένα, που επιχειρεί να γνωρίσει τον κόσμο που τον περιβάλει, αλλά και την ίδια την αξία και τη σημασία της ζωής μέσα από τα εντατικά μαθήματα πιάνου που κάνει, τα οποία αποτελούν το αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς του. Οι δυσκολίες που συναντά στη μουσική και στην άψογη εκτέλεση των κομματιών που προβάρει ταυτίζονται με τις δυσκολίες της ίδιας της ζωής και των προβλημάτων που γεννιούνται μέσα από αυτή, αλλά και με τον αδιάκοπο αγώνα του ανθρώπου για την αντιμετώπισή τους.

Ο Μικρός είναι ένα παιδί που δουλεύει σκληρά καθώς μεγαλώνει, μεταβαίνοντας αργά και σταθερά, με επιμονή και υπομονή, με εργατικότητα και πειθαρχία όλα τα στάδια της προσωπικής του διαδρομής, ξεκινώντας από την παιδική του ηλικία μέχρι και την ενηλικίωσή του. Τα μαθήματα μουσικής, ωστόσο, θα διαπιστώσει ο αναγνώστης, δεν είναι μια συνηθισμένη ιστορία μυθοπλασίας ενός νέου που επιχειρεί να πετύχει στις εξετάσεις του. Ο συγγραφέας δε γράφει αποκλειστικά με στόχο να ψυχαγωγήσει τον αναγνώστη του. Η ιστορία του, παρότι σύντομη και φαινομενικά απλή, είναι μια ιστορία μαθητείας. Είναι μια ιστορία με πληθώρα σημαντικών νοημάτων που αναβλύζουν σε όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης, μια ιστορία που διδάσκει με έξυπνο τρόπο τη σημασία της προσωπικής ευθύνης για τη διεκδίκηση της ίδιας της ζωής.

Με δυο λόγια, η ιστορία του βιβλίου κάνει λόγο για τον αδιάκοπο αγώνα ενός παιδιού να μάθει πιάνο και να πετύχει στις εξετάσεις του. Ο συγγραφέας, ωστόσο, εστιάζει στη σημασία της επανάληψης, της αυστηρής μελέτης και της κατανόησης, αλλά και της ψυχής που πρέπει να δώσει εκείνος που προσπαθεί κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης. Η ενσυναίσθηση, η αγάπη και η αφοσίωση στον σκοπό για τον οποίο δουλεύει σκληρά αποτελούν τα πολύτιμα εργαλεία που εξασφαλίζουν τελικά την επιτυχία, επομένως και την ηθική του ανταμοιβή. Ο Μικρός, έχοντας ως δάσκαλό του τον παππού του, μαθαίνει να πειθαρχεί δίχως να δυσανασχετεί, να αντιλαμβάνεται μέσω της επανάληψης τη διαφορά της κάθε προσπάθειας, αλλά και της μεγάλης αξίας της για την ολοκλήρωση του στόχου του, που στην προκειμένη περίπτωση είναι η επιτυχία στις εξετάσεις πιάνου.

Παράλληλα, κατά τη διάρκεια της χρόνιας προετοιμασίας του Μικρού, παρεμβάλλονται σκηνές από την καθημερινότητά του, αποσπασματικές εμπειρίες ζωής, φιλίες, έρωτες, εσωτερικές σκέψεις και επιθυμίες, ανησυχίες, εξορμήσεις στην εξοχή και όμορφες στιγμές ανεμελιάς, αλλά και μια συνειδητή στροφή στον εσωτερικό εαυτό και την ουσία του ως απαραίτητη προϋπόθεση για την επίτευξη της ενηλικίωσής του, που σηματοδοτείται στο βιβλίο με την πρώτη μεγάλη αποτυχία του. Κι ενώ η αποτυχημένη προσπάθεια του Μικρού απογοητεύει τον αναγνώστη και δικαιολογημένα τον θλίβει στο σημείο αυτό, δεν επιλέχθηκε τυχαία από τον συγγραφέα. Άλλωστε, ο αναγνώστης γρήγορα θα αντιληφθεί ότι το άσχημο αποτέλεσμα των εξετάσεων δεν κόβει τα φτερά της ελπίδας του Μικρού, αντίθετα τα δυναμώνει ακόμα περισσότερο. Κι αυτό, γιατί τον βοηθά να αντιληφθεί εις βάθος ότι η αποτυχία στη ζωή του καθενός είναι μέρος της επιτυχίας του. Τίποτα δεν κερδίζεται με την πρώτη προσπάθεια και τίποτα δεν τελειώνει με την πρώτη αποτυχία.

Πράγματι, ο Μικρός αντιλαμβάνεται την αποτυχία του ως δώρο, αφού μόνο έτσι κατανοεί ότι συνεχίζει ο άνθρωπος την προσπάθειά του, με περισσότερο ορμή δηλαδή και περισσότερο πείσμα και εργατικότητα. Η ενηλικίωσή του έχει ήδη συντελεστεί, αφού έχει ήδη αισθανθεί τη σημαντικότητα της επανάληψης, της επιμονής και της προσπάθειας για τη διεκδίκηση των ονείρων.

«Ο μόνος λόγος που πέφτουμε σε αυτήν τη ζωή είναι για να σηκωθούμε ξανά»

Η γραφή του Μάριου Σταυρόπουλου είναι απλή και ανεπιτήδευτη, καθημερινή, αποσπασματική και αρκετά λακωνική. Ο συγγραφέας καταφέρνει με τρόπο έξυπνο, πρωτότυπο και άμεσο να εννοήσει πολλά περισσότερα απ’ όσα γράφει, να δημιουργήσει εικόνες φανταστικές εκεί που οι λέξεις επιτηδευμένα απουσιάζουν. Κι έτσι, πετυχαίνει στην πρωτόλεια κιόλας προσπάθειά του να αφήσει το δικό του ξεχωριστό συγγραφικό αποτύπωμα στην σύγχρονη ελληνική πεζογραφία. Το ιδιαίτερο αφήγημά του, που στην κυριολεξία διαβάζεται απνευστί, συστήνεται ανεπιφύλακτα.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο: εδώ