Βιβλιοκριτική: "Ο μικροραμφούλης" της Λέιρε Μπιλμπάο

Ο μικροραμφούλης
Συγγραφέας: Leire Bilbao
Μετάφραση: Τίνα Τερζιώτη
Εικονογράφηση: Maite Mutuberria
Ημερομηνία έκδοσης: 12/2025
ISBN: 978-618-231-289-6
Σελίδες: 38

Εκδόσεις: Βακχικόν

Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Τι υπέροχο βιβλίο θα σας παρουσιάσω σήμερα, δεν βάζει ο νους σας!

Όταν ήρθε στα χέρια μου το βιβλίο ο μικροραμφούλης, δεν σας κρύβω πως είχα πολύ μπερδευτεί. Στο εξώφυλλο του πρωταγωνιστούσε το κεφάλι ενός τεράστιου ιπποπόταμου και πάνω του υπήρχε ένα μικρό κόκκινο πουλάκι. Πέρασε από το μυαλό μου η ιδέα ότι επειδή ο ιπποπόταμος δεν έχει ράμφος αλλά το πουλάκι έχει, ότι ο τίτλος του βιβλίου αναφερόταν στο πουλάκι και την ιστορία του, μα και πάλι, δεν ήμουν σίγουρη… Ήταν τόσο τεράστιος ο ιπποπόταμος και τόσο μικρό το πουλάκι που δεν μπορούσα να δεχτώ ότι πρωταγωνιστής δεν ήταν ο πρώτος…

Τι λέτε;

Σωστός ο συλλογισμός μου;

Μη βιάζεστε να βγάλετε συμπεράσματα…

Χωρίς λοιπόν να χάσω άλλο χρόνο, άνοιξα το βιβλίο και άρχισα να το διαβάζω.

Μια φορά και έναν καιρό, κάπου μακριά από εδώ ίσως και όχι, υπήρχε ένα πουλάκι, το οποίο διέθετε μικρό ράμφος και για αυτό λοιπόν ονομάστηκε μικροραμφούλης. Το παράξενο όμως της ιστορίας μας, δεν είναι αυτό, είναι ότι αυτό το τόσο δα πουλάκι δεν ζούσε πάνω σε ένα δέντρο, δεν πετούσε από κλαδί σε κλαδί, παρά το σπίτι του ήταν το σώμα ενός ιπποπόταμου.

Ναι, καλά διαβάσατε! Το πουλάκι, ο μικροραμφούλης κατοικούσε πάνω στη ράχη του ιπποπόταμου, έκανε τις βόλτες του, έβρισκε το φαγητό του και όπου πήγαινε ο ιπποπόταμος, ταξίδευε και εκείνο μαζί του.

Αντιλαμβάνεστε ότι, είχε δει πάρα πολλά από εκεί ψηλά, είχε ταξιδέψει πολύ και για να ευχαριστήσει τον ιπποπόταμο γιατί όπως καταλαβαίνετε ένιωθε ευγνωμοσύνη, έτρωγε ότι παράσιτα αναπτύσσονταν επάνω στο μεγάλο αυτό ζώο. Να ξέρετε, αυτό ήταν πολύ καλό για τον ιπποπόταμο!

Όμως, όπως σίγουρα αντιληφθήκατε, γιατί είστε έξυπνοι, το πουλάκι όπως και όλα τα πουλάκια του κόσμου είχε σαν χαρακτηριστικό του να κελαηδάει, ενώ ο ιπποπόταμος όπως και όλοι οι ιπποπόταμοι του κόσμου είχε σαν χαρακτηριστικό του να βρυχάται.

Δυστυχώς, αλλά το πουλάκι της ιστορίας μας ακούγοντας συνέχεια το βρυχηθμό και τα γρυλίσματα του ιπποπόταμου, είχε μάθει και εκείνο να γρυλλίσει και να βρυχάται!

Ναι, μη γελάτε, αλήθεια σας λέω! Ο μικροραμφούλης διέφερε από όλα τα άλλα πουλάκια, ήταν θα έλεγα αρκετά διαφορετικός, γιατί δεν ήξερε να κελαηδάει, αλλά να γρυλίζει…

Λέτε αυτό να είναι πρόβλημα; Ας μην προτρέχω. Ας συνεχίζω να σας παρουσιάζω τα όσα διάβασα και είμαι βέβαιη πως όλα θα τα αποσαφηνίσουμε.

Κάποια στιγμή, ο ιπποπόταμος συναντήθηκε με άλλα τεράστια ζώα του είδους του, άκουσαν το πουλάκι να γρυλίζει και άρχισαν να το περιγελούν! Όπως αντιλαμβάνεστε η σχέση των δύο φίλων άρχισε να ταρακουνιέται. Το πουλάκι της ιστορίας μας ήταν θλιμμένο, έκλεισε το ράμφος του και δεν γρύλισε ποτέ ξανά και όταν κάποια στιγμή ήρθε στα αυτιά του μια ωραία μελωδία, ένα τιτίβισμα, ένα όμορφο και μελωδικό κελάηδημα, το πουλάκι θέλησε να το ακούσει ξανά και ξανά και χωρίς να το σκεφτεί καθόλου, άφησε το σώμα του ιπποπόταμου και άρχισε να ταξιδεύει, αναζητώντας τη μελωδία που είχε ακούσει.

Πέρασε ποτάμια και βουνά, είδε ζώα και ερπετά, μα στα αυτιά του αναζητούσε αυτό το τσίου τσίου, το χαρακτηριστικό κελάηδισμα που τον είχε συνεπάρει και φυσικά δεν ήξερε από πού προερχόταν.

Εσείς μικροί μου φίλοι μπορείτε να καταλάβετε από πού προέρχονταν;

Ή, μπορείτε να καταλάβετε γιατί αυτή η μελωδία τον είχε κερδίσει;

Μην περιμένετε να σας πω περισσότερα…

Θέλω να αναζητήσετε το παραμύθι, να το διαβάσετε και να καταλάβετε πώς τελικά ολοκληρώνεται ιστορία μας, μια ιστορία που έχει να κάνει με την διαφορετικότητα, μια ιστορία που έχει να κάνει με τη δύναμη που όλοι μας κρύβουμε μέσα μας και ας μην το γνωρίζουμε, μια ιστορία που έχει να κάνει με την αποδοχή του εαυτού μας και του χαρακτήρα μας.

Αγαπημένοι μου φίλοι, σας συμβουλεύω να αγκαλιάζετε τον εαυτό σας, να αποδέχεστε τα χαρίσματά σας, να μην προσπαθείτε να μοιάσετε στους άλλους, να πατάτε γερά στα πόδια σας και να είστε σίγουροι ότι αγκαλιάζοντας και αγαπώντας εσάς τους ίδιους για αυτό που είστε, μονάχα έτσι θα σας αγκαλιάσουν και θα σας αγαπήσουν και όλοι οι άλλοι γύρω σας.

Ο μικροραμφούλης ήθελε να μοιάσει στον ιπποπόταμο, θέλησε να αλλάξει τη φύση του για να είναι αρεστός στον φίλο του, μα στο τέλος θα δείτε ότι κατάφερε να κάνει το σωστό για τον ίδιο!

Διαβάστε την ιστορία του και είμαι σίγουρη ότι θα κερδίσετε πολλά και ακόμη περισσότερα και σίγουρα θα λατρέψετε τον μικροραμφούλη!

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Ο Μικροραμφούλης είναι ένα τόσο δα πουλάκι που ζει πάνω σε έναν… ιπποπόταμο! Είναι περήφανος για τον μεγάλο του φίλο, τόσο που προσπαθεί να του μοιάσει, γρυλίζοντας, μάλιστα, δυνατά σαν αυτόν.

Οι άλλοι ιπποπόταμοι γελούν μαζί του. Τα υπόλοιπα πουλιά τον φοβούνται. Νιώθει πως δεν ανήκει πουθενά.

Μια μέρα, ο Μικροραμφούλης ακούει ένα υπέροχο κελάηδημα.

Κι αποφασίζει να το ακολουθήσει…

Μια ιστορία για τη διαφορετικότητα, την ανάγκη αποδοχής και τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας, κι ας μην το ξέρουμε.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου:

Η Λέιρε Μπιλμπάο (Leire Bilbao) είναι Ισπανίδα συγγραφέας και ποιήτρια. Έχει γράψει ποιητικές συλλογές και περισσότερα από είκοσι βιβλία παιδικής λογοτεχνίας. Ποιήματά της περιλαμβάνονται σε διάφορες ανθολογίες, ενώ έχουν μεταφραστεί σε δώδεκα γλώσσες κι έχουν επίσης μελοποιηθεί στα βασκικά.

Για το έργο της έχει τιμηθεί, μεταξύ άλλων, με τα βραβεία Etxepare (2013), Lizardi (2016), Euskadi (2017) και Kirico (2019). Τον Σεπτέμβριο του 2025 της απονεμήθηκε το Εθνικό Βραβείο Παιδικής και Εφηβικής Λογοτεχνίας της Ισπανίας, για το βιβλίο της Klera.

Από τις εκδόσεις Βακχικόν κυκλοφορεί η ποιητική της συλλογή Νερά μάνες (2022, μτφρ. Νάνσυ Αγγελή), ενώ έχει επιμεληθεί την Ανθολογία νέων Βάσκων ποιητών (e-book, εκδόσεις Βακχικόν 2021, μτφρ. Γιώργος Γκούμας).

Ο Μικροραμφούλης έχει μεταφραστεί στα ισπανικά, τα καταλανικά και τα βρετονικά, και είναι το πρώτο παιδικό βιβλίο της που κυκλοφορεί στα ελληνικά.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.