Βιβλιοκριτική: "Γκρο πλάνο, ιστορίες κοντινής εστίασης" της Ευαγγελίας Μινάρδου-Αδάμου

Γκρο πλάνο: Ιστορίες κοντινής εστίασης
Συγγραφέας: Ευαγγελία Μινάρδου - Αδάμου
Ημερομηνία έκδοσης: 06/2020
ISBN: 978-960-638-149-2
Σελιδες: 224
Εκδόσεις: Βακχικόν

Γράφει η Στέλλα Πετρίδου

Το βιβλίο «Γκρο πλάνο, ιστορίες κοντινής εστίασης» της Ευαγγελίας Μινάρδου-Αδάμου περιλαμβάνει 37 διαφορετικές ανθρώπινες ιστορίες, όπως ακριβώς μαρτυρεί και ο τίτλος του. Πρόκειται για μικρές ιστορίες, ολιγοσέλιδες, που εστιάζουν στον ψυχικό κόσμο του κάθε ήρωα και αναλύουν το δικό του ξεχωριστό πορτραίτο. Έτσι, στις ιστορίες αυτές έχουμε να κάνουμε με πορτραίτα όπως αυτά της πονεμένης μάνας, του «διαφορετικού» εφήβου, της ξεχασμένης γιαγιάς, του μικρού παιδιού, του μακρινού φίλου, του προσφυγόπουλου, του ζητιάνου, εκείνου που θέλει να βάλει τέλος στη ζωή του, του ερωτευμένου νεαρού, της απεγνωσμένης γυναίκας, της ανυπόμονης εγκυμονούσας, της εγκλωβισμένης συζύγου, της ανήμπορης μητέρας, του ερωτευμένου συγγραφέα, της ασθενούς, της ιδιαίτερης κοπέλας και πολλών άλλων ακόμα, όσες και οι ιστορίες αυτού του βιβλίου.

Στις ιστορίες αυτές αγγίζονται πολλές και διαφορετικές θεματικές ενότητες, όπως είναι ο έρωτας, το όνειρο, η προσδοκία, η διαφορετικότητα, η φιλία, η οικογένεια, η πίστη, η κατανόηση, η καθημερινότητα και η προσφυγιά, που όλες όμως έχουν ένα κοινό παρονομαστή, τη μοναξιά και την απομόνωση. Λάθος χειρισμοί; Λάθος προσδοκίες; Λάθος επιλογές; Η ζωή είναι τόσο απρόβλεπτη στο διάβα της, έχει τόσο γρήγορους ρυθμούς, που ο άνθρωπος αδυνατεί να συνειδητοποιήσει τη ματαιότητα των περισσοτέρων ενεργειών του. Οι αναποδιές και τα εμπόδια είναι εκείνα που σταματάνε τη φόρα του, κάνοντάς τον μέσα στη σκοτεινιά της απογοήτευσής του να καταλάβει το πόσο λάθος έπραξε. Αλλού βαδίζουν τα παιδικά του όνειρα κι αλλού εκείνος. Κι έπειτα αναζητείται η λύτρωση στα μικρά και ταπεινά, που όμως με τον καιρό αποδεικνύονται σημαντικά και μεγάλα. Η ζωή δεν είναι πάντα ρόδινη. Κι αυτό φροντίζει πολύ καλά να του το κάνει σαφές. Όσο ξεφεύγει από την παιδικότητά του και βαδίζει προς τον κόσμο των ενηλίκων, προβάλλει παντού και πάντα το εγώ του. Ώσπου φτάνει στο σημείο να ζήσει την απώλεια, να αισθανθεί την οδύνη, να κοιμηθεί με τον πόνο, να μετανιώσει για εκείνα που πίστεψε, για να απαρνηθεί εκείνο που εν τέλει έγινε. Όμως, όπως συμβαίνει πάντα, κάθε τέλος σημαίνει και μια νέα αρχή. Οι λύπες διαδέχονται τις χαρές και οι χαρές τις λύπες. Αρκεί να καταφέρει ο ήρωας της ζωής να πιστέψει σ’ εκείνα που κάποτε τον έκαναν να χαμογελάσει. Η ελπίδα πάντα στέκει μπροστά δείχνοντας το δρόμο για ένα καλύτερο και φωτεινότερο αύριο.

Η Ευαγγελία Μινάρδου-Αδάμου είναι ένας επιδέξιος χρήστης της νεοελληνικής γλώσσας. Καταφέρνει μέσα από την προσωπική της έκφραση και το γνωστικό της πλούτο, αλλά και την πυκνή γραφή της να περιγράψει, να ερμηνεύσει, να προβληματίσει, να ταξιδέψει τον αναγνώστη. Οι εικόνες στο κείμενο αμέτρητες. Ενεργοποιούν όλες τις αισθήσεις και το αποτέλεσμα δικαιώνει. Ο αναγνώστης, μέσα από τις ιστορίες του βιβλίου, είναι σε θέση να δει, να νιώσει, να αγγίξει, να μυρίσει, να ακούσει όλες τις εικόνες που γιγαντώνονται μπροστά του. Μπορεί και αισθάνεται. Νοσταλγεί, λυπάται, χαίρεται, αγανακτεί, αισιοδοξεί, προσεύχεται, συγκινείται, ό,τι ακριβώς κάνει και στην κανονική του ζωή. Οι ιστορίες δεν είναι εξωπραγματικές. Είναι ιστορίες της διπλανής πόρτας. Ίσως κάποιες από αυτές να θυμίζουν έντονα προσωπικές ιστορίες του αναγνώστη. Η αλήθεια τους είναι ζωντανή. Αγγίζει τις χορδές της καρδιάς του. Κι έπειτα έρχεται η ταύτιση. Αυτό προσδίδει ένα ακόμα χαρακτηριστικό στο βιβλίο. Το κάνει διαχρονικό.

Τα ηθικά διδάγματα του βιβλίου πολλά. Ο αναγνώστης δε μένει αμέτοχος. Μέσα στον προβληματισμό του κρίνει, συνειδητοποιεί, αναθεωρεί. Κι αυτό είναι που κάνει το βιβλίο σημαντικό. Ψυχή και λογική συμβαδίζουν κι επιτυγχάνουν το στόχο τους, να αποτελέσουν δηλαδή τροφή σκέψης για τον αναγνώστη.

Τελειώνοντας, θα λέγαμε πως το βιβλίο αυτό δεν εντάσσεται στην κατηγορία των βιβλίων εκείνων που διαβάζονται ή πρέπει να διαβαστούν απνευστί. Οι διαφορετικές ιστορίες με τις οποίες καταπιάνεται η συγγραφέας, δεν αποτελούν απλώς ένα προϊόν αφήγησης ή επίδειξης καλογραμμένου και μεστού λόγου. Περιέχουν ένα βαθύτερο νόημα και γι’ αυτό ο αναγνώστης οφείλει να τους αφιερώσει περισσότερο χρόνο, τόσο, ώστε να επιτευχθεί ο σκοπός τους, να γίνουν κτήμα και τροφή γι’ αυτόν που θέλησε να τις διαβάσει.

Ένα βιβλίο που χρήζει ιδιαίτερης ερμηνευτικής προσοχής. Κι όχι άδικα.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο: εδώ