Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Η Ήμερη και το εικόνισμα», του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, στο Θέατρο Αλεξάνδρεια

Γράφει η Πολυξένη Ζαρκαδούλα

Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Η Ήμερη και το εικόνισμα», του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, στο Θέατρο Αλεξάνδρεια. Πρόκειται για ένα από τα πιο εμβληματικά έργα του Ρώσου συγγραφέα μα κι εξίσου διαχρονικό. Τα θέματα που θίγει έχουν άκρως ενδιαφέρον για τη σύγχρονη εποχή, όπως είναι: σχέσεις εξουσίας και ναρκισισμού, προξενιό και η αυτοκτονία.

Η ατμόσφαιρα του έργου, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Μαρίας Φραγκή, είναι υποβλητική και σκοτεινή. Ο χώρος είναι κατάλληλα φτιαγμένος ώστε να μετακινούνται οι ηθοποιοί ανάμεσα στις σκηνές, οι οποίες είναι μικρές κι έδιναν την ευκαιρία στο κοινό να ξεκουραστεί από την ένταση. Το κείμενο του έργου είναι βασισμένο στη νουβέλα του μεγάλου συγγραφέα, Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, γραμμένο το 1876, σε διασκευή της Μαρίας Φραγκή, βασίζεται σε θέματα διαχρονικά που αφορούν στη θέση των γυναικών της εποχής εκείνης αλλά και στις σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα. Μέσα από την αφήγηση του ενεχυροδανειστή βλέπουμε τις κοινωνικές ανισότητες της εποχής αλλά και θέματα που προκύπτουν ανάμεσα στους δύο συζύγους λόγω και της μεγάλης διαφοράς ηλικίας. Ο ενεχυροδανειστής, Βασίλης Βλάχος, ένας άνδρας ισχυρός, είναι παράλληλα κι αφηγητής του έργου φωτίζοντας τα σημεία που δεν κατανοούμε μέσα από τους διαλόγους μονάχα. Ο ηθοποιός προσεγγίζει τον ρόλο του με τον απαραίτητο δυναμισμό αναδεικνύοντας παράλληλα την ευαισθησία μπροστά στην αυτοχειρία της συζύγου του. Από την άλλη η Ήμερη, Τερέζα Καζιτόρη, είναι η αυτόχειρας του έργου, μία γυναίκα δυναμική όσο κι ευαίσθητη που η ζωή και η κοινωνία την αναγκάζουν να πειθαρχήσει μπροστά στην αυταρχική θεία της, που τη μεγαλώνει και την κάνει να νιώθει ντροπή, αλλά και μπροστά στις επιθυμίες του άνδρα της, επειδή έτσι προστάζει η κοινωνία και η εποχή. Είναι εκείνη η γυναίκα που θέλει να φωνάξει αλλά η κοινωνία τη φιμώνει και τη θέλει να υπακούει στη θέληση και στις επιθυμίες του άνδρα της. Η Λουκερία, την οποία υποδύεται η Αιμιλιανή Σταυριανίδου, είναι η φίλη που χρειάζεται η Ήμερη, η αίσθηση που αποκομίζει το κοινό παρακολουθώντας την είναι ότι αποτελεί την ήρεμη δύναμη του έργου. Η θεία της Ήμερης, η Έφη Κεραμίδα, είναι η αυταρχική θεία που προσπαθεί να ξεφορτωθεί την Ήμερη αλλά και να απομυζήσει χρήματα με το προξενιό αυτό. Είναι εκείνη η φιγούρα που ανεβάζει την ένταση και δίνει ρυθμό στο έργο και προκαλεί ενδιαφέρον με τον ρόλο της.

Εν κατακλείδι, πρόκειται για μια παράσταση που έχει ενδιαφέρον σεναριακά και αξίζει να την παρακολουθήσει ο θεατής, μιας και τα θέματα, που θίγονται, ταλανίζουν και τη σύγχρονη κοινωνία κι ακουμπούν προβληματισμούς της εποχής και της κοινωνίας μας.