Βιβλιοκριτική: "Αυγουστιάτικη Λέσχη Μοναστών" του Νικόλαου Μερεντίτη

Αυγουστιάτικη Λέσχη Μοναστών
Συγγραφέας: Νικόλαος Μερεντίτης
Ημερομηνία έκδοσης: 08/2025
ISBN: 978-618-238-084-0
Σελίδες: 466

Εκδόσεις: Κομνηνός

Γράφει η Στέλλα Πετρίδου

Ο Αύγουστος δεν είναι πάντα ο μήνας της ανεμελιάς και της καλοπέρασης. Για κάποιους, και όχι απαραίτητα για λίγους, είναι ένας μήνας αρκετά δύσκολος και επίπονος, κουραστικός, σκληρός και απίστευτα βασανιστικός, αφού ορίζεται ως ο μήνας της εσωτερικής τους αναζήτησης. Σηματοδοτεί δηλαδή τον χρόνο κατά τον οποίο ορισμένοι βρίσκουν την ευκαιρία που ζητούν για να κάνουν την προσωπική τους ενδοσκόπηση, ώστε να καταφέρουν στο τέλος να ανασυγκροτηθούν και να προχωρήσουν τη ζωή τους παρακάτω.

Σ’ αυτή την ξεχωριστή κατηγορία ανθρώπων εστιάζει το ενδιαφέρον του ο πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας Νικόλαος Μερεντίτης. Ανεξάρτητα από την ηλικία τους, την οικογενειακή τους κατάσταση, την κοινωνική τους τάξη και τη γεωγραφική τους θέση, παρουσιάζει τον προσωπικό τους αγώνα για την ανασυγκρότησή τους στο πρώτο του βιβλίο, τη συλλογή διηγημάτων του, με τίτλο «Αυγουστιάτικη Λέσχη Μοναστών», που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2025 από τις εκδόσεις «Κομνηνός».

Δεκαοκτώ διηγήματα φιλοξενούνται σε αυτή την ογκώδη έκδοση, των οποίων οι ιστορίες διασταυρώνονται αθέατα μεταξύ τους τον μήνα Αύγουστο, για να δημιουργήσουν εντέλει ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα που περιστρέφεται γύρω από τον άνθρωπο, τις αγωνίες του, τα άγχη του και τα υπαρξιακά του βάρη και προβλήματα.

Κεντρικοί ήρωες των ιστοριών του είναι άνθρωποι απλοί, καθημερινοί και συνηθισμένοι, άλλοι παιδιά, άλλοι έφηβοι και άλλοι ενήλικες, αποκομμένοι συνειδητά από το περιβάλλον γύρω τους, μοναστές της ζωής και της συνθήκης που βιώνουν, που επιχειρούν με βαθιά περισυλλογή και επίπονη ενδοσκόπηση να την αποκρυπτογραφήσουν και ίσως να την αλλάξουν για την προσωπική τους λύτρωση, τη γαλήνη της ψυχής τους και την εσωτερική τους ισορροπία. Η συμφιλίωση του εαυτού τους με αυτό που πραγματικά είναι, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, δεν είναι εύκολη διαδικασία. Προϋποθέτει από μέρους τους διαρκή αγώνα και εσωτερική πάλη. Για να επιτευχθεί το ζητούμενο, απαιτείται επίσης θάρρος και δύναμη, τόλμη δηλαδή για να επουλωθούν τα ψυχικά τραύματα του παρελθόντος τους, για να αντικατασταθούν οι αλλοιωμένες πια ανθρώπινες σχέσεις τους, για να συγχωρεθούν περασμένες κακές ανθρώπινες συμπεριφορές δικές τους ή των οικείων τους, που, ωστόσο, ακόμα ταλαιπωρούν την ψυχή τους και τη βασανίζουν.

Τα θέματα τα οποία θίγει ο συγγραφέας στις ιστορίες του είναι πολλά. Αφορούν θέματα αναζήτησης και προσδιορισμού της πραγματικής ταυτότητας του ανθρώπου, θέματα που σχετίζονται με την ανθρώπινη απώλεια και τα κενά που αυτή προκαλεί στην ψυχή του κάθε πρωταγωνιστή, θέματα που εστιάζουν στα πραγματικά θέλω του αλλά και στην επιθυμία του να συμφιλιωθεί με το παρελθόν του και ό,τι αυτό κουβαλά, ευχάριστες ή δυσάρεστες στιγμές, πόνο, θλίψη, μοναξιά, απομόνωση, απόγνωση και δυστυχία.

Άλλα σημαντικά θέματα με τα οποία καταπιάνεται ο συγγραφέας στο βιβλίο του έχουν ως επίκεντρο την έλλειψη της ουσιαστικής επικοινωνίας των κεντρικών ηρώων του με το οικογενειακό και φιλικό τους περιβάλλον, με τις σχέσεις τους με το άλλο φύλο, με την αποδοχή και αναγνώριση του σεξουαλικού τους προσανατολισμού, με την αναζήτηση του πραγματικού νοήματος της ζωής και της ευτυχίας τους, με την κατάκτησή του ως απαραίτητη προϋπόθεση για τη συνέχιση της ύπαρξής τους. Η απόπειρα μιας τέτοιας προσπάθειας, όπως θα διαπιστώσει και ο ίδιος ο αναγνώστης διαβάζοντας τις ιστορίες του βιβλίου, προκαλεί εντός τους συναισθηματική ταραχή, φόβο και απόγνωση, συνειδητή αυτοαπομόνωση, άρνηση της διεκδίκησης της χαράς μέσω της κοινωνικοποίησης τους, μέσω του μοιράσματος των προσωπικών τους ανησυχιών και φυσικά μέσω της συνειδητής απελευθέρωσης των βαθύτερων σκέψεων και επιθυμιών τους.

Η χαρά στις ιστορίες αυτές κονταροχτυπιέται με τη λύπη, η ενοχή με τη λύτρωση, η μελαγχολία με την ανεμελιά, τον αυθορμητισμό και την ειλικρινή οικειοθελή εξομολόγηση ως πράξη αναγκαία και λυτρωτική. Αυθόρμητα λοιπόν, η Αυγουστιάτικη περίοδος του καλοκαιριού γίνεται αφορμή για να καρποφορήσει ο αναγκαίος και λυτρωτικός αναστοχασμός, για να επιτευχθεί η αυτογνωσία, για να λειτουργήσουν υπέρ της προσωπικής γαλήνης και ισορροπίας η ανασυγκρότηση και ο επαναπροσδιορισμός. Για τον λόγο αυτόν η μοναξιά δίνει τη θέση της στο μοίρασμα, ώστε το φως να αποδιώξει το σκοτάδι της ψυχής και η ζωή να γίνει περισσότερο φιλική και ευχάριστη σε όλες τις εκφάνσεις της.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η συλλογή χρησιμοποιεί ένα πλούσιο λεξιλόγιο που πραγματικά εντυπωσιάζει και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη. Η πολύ καλή χρήση της γλώσσας, οι εξαιρετικές περιγραφές του κειμένου και τα ποικίλα νοήματα που απορρέουν μέσα απ’ αυτό αναδεικνύουν ακόμα περισσότερο το συγγραφικό ταλέντο του Νικόλαου Μερεντίτη, το οποίο σε καμία περίπτωση δεν περνά απαρατήρητο. Άλλωστε, οι φιλολογικές και φιλοσοφικές γνώσεις του συγγραφέα συνδράμουν αρκετά στην ποιοτική εξύψωση του έργου του, θέτοντας ακόμα πιο ψηλά τον πήχη των προσδοκιών του αναγνώστη για την επόμενη συγγραφική του προσπάθεια.

Εν ολίγοις, το βιβλίο αυτό κινείται στα μονοπάτια του ρεαλισμού και του φιλοσοφικού στοχασμού, του βιώματος και της βαθιάς εσωτερικότητας, που διαρρέει τους νόμους της μαρξιστικής διαλεκτικής με σκοπό την πολύπλευρη και πολυεπίπεδη προβολή του μηχανισμού της ανθρώπινης ύπαρξης και της ερμηνείας του τρόπου που αυτός λειτουργεί σε κάθε περίπτωση. Μεστό και καλογραμμένο, με βαθύ νόημα και πλούσιο περιεχόμενο, αξίζει οπωσδήποτε να διαβαστεί.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο: εδώ