Βιβλιοκριτική: "Και εγένετο ειρήνη / Και εγένετο φως" του Σπύρου Φλώρου | Γράφει η Στέλλα Πετρίδου

Και εγένετο ειρήνη / Και εγένετο φως
Συγγραφέας: Σπύρος Φλώρος
Ημερομηνία έκδοσης: 02/2026
ISBN: 978-618-231-320-6
Σελίδες: 94

Εκδόσεις: Βακχικόν

Γράφει η Στέλλα Πετρίδου

Ποια ομορφιά έχει η ζωή όταν το φωτεινό της πρόσωπο επισκιάζεται από τα πολλά παράλογα που διαρκώς την περιβάλουν, τη δυναστεύουν και την καθιστούν υποχείριο των απαράδεκτων απαιτήσεων και προσδοκιών τους; Δεν είναι ευδιάκριτη η χάρη της. Ανύπαρκτη η ζωντάνια της πολλές φορές, θλιβερή η κατάντια της, αμφιλεγόμενη η αξία της, κυρίως για εκείνους που καταφέρνουν να δουν τι κρύβει το πλαστό προσωπείο της, όταν γεμίζουν με αμέτρητα τραύματα τα σωθικά τους αισθανόμενοι εις βάθος τη ματαιότητα της σκοτεινής εκδοχής της.

Σε αυτή τη θεματική και με άκρως φιλοσοφική και στοχαστική διάθεση κινείται και το νέο βιβλίο του φιλόλογου και συγγραφέα Σπύρου Φλώρου με τίτλο «Και εγένετο ειρήνη / Και εγένετο φως», που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2026 από τις εκδόσεις «Βακχικόν».

Πρόκειται για ένα βιβλίο που όχι μόνο επιχειρεί να προσεγγίσει την ομορφιά της ζωής, αλλά περισσότερο την ουσία της, την ίδια την ύπαρξή της, φωτίζοντας κάθε σκιερό σημείο που κρατά δέσμια τα πιο γνωστά αναπάντητα ερωτηματικά του ανθρώπου, αυτά που βασανίζουν αμέτρητους αιώνες την ψυχή του και την ταλαιπωρούν.

Με δύο δυνατούς, συγκλονιστικούς και καθηλωτικούς μονολόγους επιτυγχάνεται το ξεγύμνωμα της ψυχής, καθώς η βαθιά εξομολογητική διάθεση του κεντρικού ήρωά τους αυτό τον σκοπό έχει εξαρχής. Ο συγγραφέας ως ψυχογράφος και στοχαστής, άριστος χρήστης της γλώσσας και της κλασσικής παιδείας, αναλύσει φιλοσοφικά υπαρξιακά θέματα με απόλυτη προσοχή, σεβασμό και προσήλωση. Θέματα όπως η μοναξιά, η μνήμη, ο θάνατος, η συντροφικότητα, η αγάπη, το χάδι, η κατανόηση, ο χρόνος, η τέχνη, το ψέμα, η σιωπή, η υποταγή, ο συμβιβασμός και η επικοινωνία ως χαρακτηριστικά και βασικοί πυλώνες του φωτός, της ευτυχίας, και της αλήθειας ή αντίστροφα του σκοταδισμού, της δυστυχίας και της υποκρισίας.

Στο πρώτο θεατρικό έργο ο κεντρικός ήρωας, όντας άρρωστος βαριά, εγκλωβισμένος πλέον στο κρεβάτι του πόνου κι αναμένοντας ανυπόμονα, σχεδόν νευρικά τον θάνατό του, απογυμνώνεται ψυχικά, δίχως ντροπή και δίχως δισταγμό, αλλά και δίχως καμία διάθεση ωραιοποίησης των λεγομένων του. Με την ωμότητα και τη σκληράδα του λόγου του κονταροχτυπιέται με την ίδια τη φθαρτότητά του και ό,τι καθιστά ψεύτικη τη ζωή που ορίζει τα επίγεια. Ψυχογραφώντας την ίδια του την ύπαρξη, αναφέρεται σε θέματα που αιώνες ταλαιπωρούν τον άνθρωπο και τον προβληματίζουν. Κι αυτά δεν είναι άλλα από την κυριαρχία της μοναξιάς, την αξία της μνήμης και της αγάπης, τη γλυκιά πινελιά του ψέματος ως αναζωογονητικό στοιχείο της ζωής, αλλά και της επαναστατικής διάθεσης που, ακόμα κι αν δεν νικά τον θάνατο ούτε τον καθυστερεί, φωτίζει λίγο περισσότερο την ηττημένη ζωή προσδίδοντάς της μια χάρη ξεχωριστή, ζηλευτή και υπέροχη.

Στο δεύτερο θεατρικό έργο ο κεντρικός ήρωας είναι ένοικος μιας μονάδας ψυχικής υγείας που παλεύει καθημερινά με τους δαίμονές του επιχειρώντας να τους συντρίψει. Σε ώρες πλήρους διαύγειας γράφει σε διάσπαρτα φύλλα χαρτιού τις σκέψεις του θέλοντας να απομακρυνθεί για λίγο από το βαρύ κλίμα του περιβάλλοντος στο οποίο ζει και φαινομενικά υπάρχει. Γράφει ασταμάτητα, ίσως όμως και όχι. Δεν ξέρει, εξάλλου. Έχει χάσει την αίσθηση του χρόνου. Γι’ αυτό και εστιάζει σε αυτόν, στον χρόνο και την ασημαντότητά του, αλλά και σε όλα όσα έχουν μια κάποια υποτυπώδη σημασία και είναι άξια λόγου και προσοχής. Όπως η τέχνη για παράδειγμα, η λογική του παραλόγου, η δύναμη του χαδιού. Ίσως φυσικά και να μην έχουν σημασία όλα αυτά. Όπως και να έχει, γράφει για να απασχολεί τη σκέψη του, για να δίνει τροφή στην ύπαρξή του, για να μη χαθεί στα βάθη της ανυπαρξίας του. Για να μη χαθεί ούτε η μνήμη του, για να μη νιώθει τόσο έντονα το αίσθημα της μοναξιάς που τον τυλίγει, αλλά και την έλλειψη της αγάπης, του πολυπόθητου χαδιού, της πίστης στον Θεό και στην ελπίδα. Ώσπου, τελικά, όλα μπερδεύονται μέσα του, επαναστατούν και «ο τοίχος καταρρέει». Το ταξίδι της φυγής αρχίζει και η νέα ζωή είναι προ των πυλών. Το φως είναι αυτό που θα σηματοδοτήσει την έξοδο, τη χαρά, την αληθινή ζωή.

Ο αναγνώστης διαβάζοντας το βιβλίο αυτό θα έρθει αντιμέτωπος με πολλά και σημαντικά ερωτήματα. Τι είναι τελικά υπαρκτό και τι όχι; Τι είναι σημαντικό και τι δεν είναι; Πώς συντελούνται η ψυχική λύτρωση, το ταξίδι στο φως και η προσωπική ανάσταση του ανθρώπου; Ποιος δρόμος κρίνεται επικρατέστερος για έναν τέτοιον προορισμό και ποια εφόδια οφείλει να πάρει μαζί του ο ταξιδιώτης της επίγειας ζωής για να μη χαθεί κουρασμένος και ηττημένος από το μακρύ ταξίδι του στα μισά της διαδρομής του; Υπάρχει τέλος στην αναζήτησή του ή η προσωπική γαλήνη του βρίσκεται τελικά στην ίδια τη διαδρομή του, σε αυτή που επέλεξε και που του υπόσχεται εξαρχής τη σταδιακή μετάβασή του στο φως το αληθινό;

Τα δύο θεατρικά έργα του συγγραφέα στόχο έχουν το απόλυτο ξεγύμνωμα της ψυχής. Ο μονόλογος ως επιλογή λειτουργεί ευεργετικά. Η προσωπική εξομολόγηση με όποιον τρόπο κι αν επιδιώκεται, μέσω της τρέλας, του ξεσπάσματος, του γέλιου, του οράματος, της καθαρής διαύγειας, του κλάματος, της ελευθέρωσης της μνήμης από τα σκοτάδια της, οδηγεί στην επίτευξη της ψυχικής ηρεμίας και στη λύτρωση. Η απαλλαγή από τον φόβο της ήττας και του θανάτου σηματοδοτεί την επιτυχία της προσπάθειας για εξωτερίκευση και ειλικρίνεια και εν τέλει την κατάκτηση της μιας και μοναδικής αλήθειας της ζωής.

Συνολικά πρόκειται για ένα έργο απαιτητικό, καλογραμμένο και βαθιά στοχαστικό, ένα φιλοσοφικό ψυχογράφημα που κόβει την ανάσα, καθώς προκαλεί έντονη συναισθηματική αναστάτωση στον αναγνώστη, ταυτόχρονα όμως αποτελεί και μια πολύ καλή τροφή για περισσότερη σκέψη και προβληματισμό. Για τους θεατρόφιλους και όχι μόνο, συνίσταται ανεπιφύλακτα.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο: εδώ