Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Δεκάξι» στο θέατρο 104 από την ομάδα Lorem Ipsum. Πρόκειται για μια μαύρη κωμωδία για τα δύσκολα χρόνια της ειρήνης. Τι 2020 η ίδια ομάδα είχε ανεβάσει το ίδιο έργο. Θέματα που διαπραγματεύεται είναι η κοινωνική και πολιτική κρίση μέσα από έναν κωμικό τρόπο που όταν γελάς δεν σκέφτεσαι «Γιατί;» και όταν σε βάζει σε διαδικασία περισυλλογής δεν γελάς. Ένα έργο που συνδυάζει σκέψη και τέρψη.
Σημείο αναφοράς είναι η οικογένεια και τα ζητήματα που αντιμετωπίζει μια μέση τάξη. Η θεατρική ομάδα, Lorem Ipsum, αποτελείται από τη Χριστίνα Σαμπανίκου η οποία υποδύεται τη σύγζυγο, τη Μαρία, από τον Αντώνη Αντωνίου, που υποδύεται τον Ανέστη, και από τον Φίλιππο Λούβαρη, που υποδύεται τον γιο. Κειμενικά και σκηνοθετικά τα δικαιώματα ανήκουν στον Γιάννη Κεντρωτά, ο οποίος ισορροπεί αριστοτεχνώς ανάμεσα στην κωμωδία και στο κοινωνικό περιεχόμενο. Οι διάλογοι μεταξύ των ηθοποιών ρέουν απολύτως φυσικά ακόμα και τις στιγμές των μονολόγων τους φαίνονται άκρως φυσικά ενταγμένοι μέσα στο σενάριο, καθώς μας βοηθούν να δούμε την οπτική τους. Το έργο κινείται σε γρήγορους ρυθμούς χωρίς να κάνει κοιλιά και να νιώθει ο θεατής πως κουράζεται. Θίγει μείζονα κοινωνικά θέματα κάτω από τη σκέπη της οικογένειας περνώντας κάτω από το τραπέζι τα δικά του μηνύματα, μιας και όσα ψέγει αφορούν κάλλιστα και στη δική μας κοινωνία. Ο θεατής ευρισκόμενος στην παράσταση νιώθει αμεσότητα και οικειότητα με το σενάριο αλλά και με την ίδια την ερμηνεία των ηρώων. Ο Αντώνης Αντωνίου στον ρόλο του συζύγου δίνει το πρόσωπο του υπάκουου και φρόνιμου πολίτη, που δεν θέλει να έχει προβλήματα στο κεφάλι του ακόμα κι αν χρειάζεται να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του, αρκεί να έχει την ηρεμία του. Κάτω από αυτή την ηρεμία κρύβεται ένας φόβος στο να εκτεθεί, να φέρει αντιρρήσεις και να έχει μπελάδες. Η στάση σώματός του, η δυνατή και με πυγμή ερμηνεία του φέρνουν εις πέρας τον σκοπό του ρόλου του. Ο ρόλος του μπορεί κάλλιστα να αναμετρηθεί και με αυτόν του σημερινού πολίτη. Η Χριστίνα Σαμπανίκου, από την άλλη, μας δίνει μια μοναδική ερμηνεία στον ρόλο της υποτακτικής συζύγου, φαινομενικά, μα διατηρώντας πάντα τις λεπτές ισορροπίες ανάμεσα στο ζευγάρι. Η εικόνα που βγάζει είναι η ήρεμη δύναμη του σπιτιού που υποκινεί τα νήματα πάντα με γνώμονα το συμφέρον της οικογένειάς της αλλά μέσα στην ευαισθησία της μητέρας και συζύγου εμφανίζεται ανά σημεία, κι ειδικά στο τέλος, μια γυναίκα δυνατή που μέσα της σιγοκαίει η φλόγα της καταπίεσης (κοινωνικής και προσωπικής). Εδώ διαφαίνονται και οι κόντρα ρόλοι που υποδύονται οι δύο σύζυγοι: δύο δυνάμεις αντίθετα μεταξύ τους που ωστόσο αναγκάζονται να παίξουν ρόλους: κοινωνικά και οικογενειακά με πηλίκο στον καθένα την κοινωνική αναταραχή. Και τέλος έχουμε τον Φίλιππο Λούβαρη που είναι και ο μόνος που τολμά να είναι αληθινός, τολμά να εναντιώνεται και να υπερασπίζεται όσα πρεσβεύει. Ο Φίλιππος Λούβαρης είναι ο σημερινός νέος που μάχεται για ένα καλύτερο αύριο κόντρα στο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα. Αν και ο νεότερος είναι και ο μόνος που μένει πιστός από την αρχή μέχρι το τέλος του σεναρίου στις απόψεις και στη στάση του στο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι. Μέσα στο ίδιο πλαίσιο με τους γονείς περιγράφεται η κοινωνία και η πολιτεία σεναριακά: ένα καζάνι φλεγόμενο. Από τη μια άνθρωποι που κάνουν πως δεν βλέπουν και από την άλλη άνθρωποι που μάχονται με όλες τους τις δυνάμεις για ένα καλύτερο αύριο υπό τον φόβο της απειλής του ίδιου του συστήματος. Σκηνοθετικά βλέπουμε την τραπεζαρία ενός σπιτικού, που είναι και ο τόπος συνάντησης για συζητήσεις. Ένα απλό σκηνικό με ένα υπόβαθρο βαρύ: ερμηνευτικά και σεναριακά. Σκοπός του έργου δεν είναι ο εντυπωσιασμός αλλά αντιθέτως η σκέψη. Το σκηνικό εξυπηρετεί το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται ερμηνευτικά οι ηθοποιοί.
Ο θεατής φεύγοντας από το έργο θα γελάσει, θα ενστερνιστεί και θα γυρίσει τον χρόνο πίσω για να σχολιάσει με την παρέα του όσα διαδραματίστηκαν μπροστά στα μάτια του και όσα υπονοήθηκαν πίσω από τους διαλόγους: από θέματα ακρίβειας μέχρι θέματα φασισμού και απολυταρχίας.
Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση και κρατήσεις θέσεων: εδώ
0 Σχόλια