Γράφει η Πολυξένη Ζαρκαδούλα
«Λούπα», σε σενάριο Εύης Κολιαδήμα και σκηνοθεσία Αλέξανδρου Λιακόπουλου
Ένα έργο ανάμεσα στην τρέλα και τη λογική, στη δύναμη και την αδυναμία. Ένα έργο με αντίρροπες δυνάμεις, γέλιο και κλάμα ενώνονται για να μας χαρίσουν μια μοναδική παράσταση. Θέματα που θίγει η παράσταση είναι: σχέσεις εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου, έρωτα και εργασία, ψυχικά θέματα, σύγχρονη ζωή. Όλα όσα αντιμετωπίζει ένας σύγχρονος άνθρωπος στην κοινωνία μας.
Λούπα είναι η επανάληψη, αυτός είναι ο τίτλος της παράστασης κι αυτό είναι το όνομα που έχει ο γάτος ενός τρόφιμου του ψυχιατρείου. Η παράσταση «Λούπα» μάς ανοίγει τους δρόμους για ένα μεγάλο εσωτερικό ταξίδι, μας αναγκάζουμε να κοιτάξουμε το μέσα μας και να το εξωτερικεύσουμε, να απεκδυθούμε από τα δεσμά μας και να μεταμορφωθούμε σε αυτό που ονειρευόμαστε. Το ταξίδι μπορεί να είναι επίπονο, μακρύ μα στο τέλος θα μας δικαιώσει για όσα φοβόμαστε, επιθυμούμε, νοσταλγούμε. Οι ήρωες άλλοτε με χαμόγελο κι άλλοτε με νεύρα, άλλοτε με σοφία κι άλλοτε με δόσεις τρέλας, άλλοτε με πόνο κι άλλοτε με χαρά μάς συντροφεύουν σε αυτό το μονοπάτι. Το σενάριο με εύστοχες ατάκες και θυμοσοφίες έχει σκοπό να μας κάνει να ανοιχτούμε, να δούμε και να ακουμπήσουμε το μέσα μας. Οι ατάκες πάνε κι έρχονται στη σκηνή με τους ηθοποιούς να δίνουν πάσες μεταξύ τους και τον κόσμο να γελάει και ανά στιγμές μόνο να θλίβεται. Η σκηνή σχεδόν άδεια με τα απολύτως απαραίτητα δίνει το απαραίτητο έδαφος για να σκάψει ο θεατής στα ενδότερά του, κάνει πίσω μέσα σε ένα μαύρο σκηνικό με άσπρες κουρτίνες, όπως ακριβώς είναι ντυμένοι και οι δύο πρωταγωνιστές του έργου: ο Ζαχαρίας και ο Ατσίγαρος.
Στον ρόλο του Ζαχαρία είναι ο Γιώργης Κοντοπόδης που μεταφέρει τον σύγχρονο άνθρωπο και ό,τι αυτός κουβαλάει: σκέψεις, φοβίες, ασίγαστες επιθυμίες. Ένας άνθρωπος φυλακισμένος στα πρέπει της κοινωνίας, της οικογένειάς του ακόμα και της εργασίας του. Κάποια στιγμή τον βλέπουμε να αγανακτεί κι εκεί είναι που νιώθεις πως η τρέλα και η λογική κρέμονται από μια λεπτή κλωστή. Ο δρόμος του ανηφορικός κι εκεί σε ένα ψυχιατρείο, που επισκέπτεται για δουλειά, γνωρίζει τον Ατσίγαρο. Ο Ατσίγαρος μπορεί να ληφθεί ως ένας άλλος εαυτός του Ζαχαρία που τον ταρακουνάει, τον ξυπνάει και του δίνει δύναμη και πίστη. Είναι το χέρι από το οποίο ο Ζαχαρίας έχει ανάγκη να πιαστεί για να βγει από τη φυλακή του. Μια φυλακή εσωτερική κι εξωτερική: γεμάτη από πρέπει και φόβους. Οι δύο ήρωες είναι τελικά αντίθετοι μεταξύ τους ή είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος;
Κάπου εκεί έρχονται στο προσκήνιο κι οι άλλες ηρωίδες της παράστασης: η Εύα Μιχάλη που είναι η σύντροφος του Ζαχαρία, μια γυναίκα κακοποιητική, χειριστική, υστερική θα έλεγε κανείς. Η Εύα Μιχάλη πολύ πειστική στον ρόλο της χειριστικής συντρόφου χωρίς ωστόσο να υπερπαίζει και να φτάνει σε ακρότητες. Μετρημένη τόσο για να φανεί φυσική αλλά έντονη στη σκηνή για να μας δώσει μιας άκρως αμφιλεγόμενη προσωπικότητα χωρίς να καταντά καρικατούρα. Η Μαρία Παπαπάνου από την άλλη είναι η εύθυμη νότα της παράστασης με μπρίο, κέφι και νάζι δένει το γέλιο με το δάκρυ, γίνεται αντιπερισπασμός στις φιλοσοφικές συζητήσεις των δύο πρωταγωνιστών.
Μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια είναι πως στη διάρκεια της παράστασης ακούγεται ζωντανή μουσική από την Έφη Αληγεωργίου που παίζει τσέλο και τα ενδιαφέροντα τραγούδια που έχει επιλέξει ο Αλέξανδρος Λιακόπουλος ανάμεσα στις σκηνές για να συντροφεύσουν τον θεατή.
Εν κατακλείδι, φεύγοντας από την παράσταση κάποια ερωτήματα δεν απαντώνται, όπως είναι το αν τελικά ο τρόφιμος του ψυχιατρείου, ο Ατσίγαρος, είναι υπαρκτό πρόσωπο ή ένα φαντασιακό στο μυαλό του Ζαχαρία; Πρόκειται για μια όμορφη κωμωδία με στοιχεία κοινωνικά και στιγμές δακρύων.
Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση και κρατήσεις θέσεων: εδώ
0 Σχόλια