Ασφυκτιώ | Ένα ποίημα της Μαρίας Σταυρίδου

Γράφει η Μαρία Σταυρίδου

Ασφυκτιώ . . .

Πνίγομαι
δίπλα μου η ανηθικότητα
απλώνει κόκκινο χάλι
μήπως επιβληθεί στους περαστικούς
της φήμης και του ανίκητου εγωισμού.

Γιορτές και πανηγύρια
στην κοιλάδα καλοπέρασης
δίχως σπόρους ανανέωσης
δίχως πόρους ανοχής.
Κουστουμαρισμένοι γεωργοί
μ΄ αόρατους ρόζους στα χέρια
ραντίζοντας την υστεροφημία
που διψά να προωθηθεί.

Αδίστακτα Ανδροειδή διαδίδουν:
‘Η γη που καρποφορεί
αποκλειστικά δική μας’.
Κανένα έλεος στην ψυχή
που ονειροβατεί,
σχεδιάζοντας στη συννεφιά
κόσμους αγγελικούς
με χιλιάδες χαμογελαστά παιδιά…

Ασφυκτιώ
-μα τω Θεώ-
νιώθοντας την πίεση
που ασκεί
η ‘Καλής Θέλησης’ επιτροπή
που προειδοποιεί:
πιθανή κατακραυγή,
εάν κάποιος εναντιωθεί…

Ένας ύπουλος πόλεμος
μεταξύ αγαπητών,
που λαχταρούν διακρίσεις και τιμές
κάθε εθνική γιορτή στην πλατεία,
που απογυμνώσανε
από κάθε τι
που κουβαλά τιμή και αξία.

Ποιος θεός
-άραγε ικανός-
να ελεήσει την ανοησία,
όταν δηλώνεται ασυγχώρητη αμαρτία;