Όσο Αντέξω. . . | Ένα ποίημα της Μαρίας Σταυρίδου

Γράφει η Μαρία Σταυρίδου

Όσο Αντέξω. . .

Σφιχτά…
Κρατιέμαι σφιχτά
από έναν σακατεμένο κορμό
-τον πιο ψηλό-
που θνητοί και θεοί ζήλεψαν τρελά.

Άτυχα,
κουρασμένα δάχτυλα
ετοιμάζεστε για ανήθικη προδοσία.
Μην ιδρώνετε…
Σταθείτε
Χαρίστε προνόμιο ικεσίας
Μην αγγίζετε δάκρυα δειλίας.

Χαμένος σε δίνη αγωνίας
-που ψιθυρίζει ‘λεπτό το λεπτό χάνεσαι’-
παλεύω
να σταθώ άξιος συνείδησης.
Σιχαίνομαι
τις στιγμές αδυναμίας
του σιωπηλού φόβου,
που αρπάζει τα ηνία αξιοπρέπειας
κι ορίζει διαδρομή μισητή,
ξεφτιλισμένη.

Δούλος ταπεινός
στην ανεξήγητη δύναμη τροχιάς
αυτού του κόσμου,
που με ορίζει…
Άρχοντας τιμωρός
στα ποταπά συναισθήματα
σερνόμενων,
που εξαγοράζουν τον όχλο.

Ναι, όρθιος
Πιστός στη θέληση μιας ζωής
που αγκίστρωσε την ντροπή
στα φθαρμένα υποδήματα συμβιβασμού.

Όσο αντέξω…