Μαρία Σταυρίδου: Δύο ποιήματα

Γράφει η Μαρία Σταυρίδου

Λύτρωση

Επιπλέω…
δίπλα στα γράμματα
που ποτέ δεν έλαβες.

Γραμμένες φράσεις
ξενυχτισμένες με το φιλί σου,
παίζοντας κρυφτό
ανάμεσα σε κόμματα και παύλες.
Μικρές αβάστακτες εξομολογήσεις
που έντυσαν τις νύχτες, θλίψη,
όσο εκβίαζαν την ανάσα να σταματήσει.

Πόσο περίεργο-
νιώθω να μ΄ αγκαλιάζουν
τα λόγια έρωτα,
που τόλμησε η μελάνη
να σου εξομολογηθεί.
Αναγνωρίζω
ακόμη και τις κοφτές ανάσες
-με την πρωτόβγαλτη ευαισθησία
που πάντα ειρωνευόσουν-
κάθε δεύτερη παράγραφο.
Σχεδόν
ψηλαφίζω τα δάχτυλά σου
αφημένα αδιάφορα πάνω μου,
στις γωνιές
που το κορμί κρατούσε μυστικά
μα πεισματικά
αρνιόταν ν΄ αποκαλύψει…

Επιπλέω…
δίχως να βυθιστώ
στην υγρή αγκαλιά της απελπισίας,
όσο τα γράμματα παραδίνονται στο σκοτάδι.

Ένας σιωπηλός θάνατος
όσο το κορμί και η ψυχή ξεπλένονται
στη λύτρωση…

Άδειο Δοχείο Αναμνήσεων

Ευχή…

να ξεχάσεις τις ανάσες 

που ξεκουράστηκαν 

σε κάθε γωνιά του κορμιού,

μαγεύοντας 

τη θύμηση και την προσμονή σου.

Να λησμονήσεις τις σκέψεις 

που τρύπησαν το κέλυφος της σιωπής

κι ανάγκασαν τα χείλη να εξομολογηθούν.

Να παγώσεις τις στιγμές 

που ο κόσμος συρρικνώθηκε στιγμιαία 

μέσα στα μάτια μου

κι εσύ τον προσκύνησες. 

Ευχή…

όλα να διαγραφούν, από τα κύτταρα 

μνήμης και επιθυμίας.

Να ξαναγεννηθείς 

χωρίς προορισμό και δεσμό.

Άγραφη ψυχή 

αόρατη

στο χθες που γεύτηκα, 

στο σήμερα που απαξίωσα, 

στο αύριο που θα με πληγώσει βαθιά…

Ξένοι 

στα νέα δεδομένα μνήμης,

με το κορμί να πονάει ανεξήγητα

όταν τα μάτια θ΄ αγγίζουν τη μορφή μου…

Ένα άδειο δοχείο αναμνήσεων 

να το συνοδεύει 

το κορμί που λάτρεψα όσο τίποτα.

Ας είναι…

άδειος Εσύ, σκλαβωμένη Εγώ

Πόσο αταίριαστα δεμένοι 

θα μείνουμε στον χρόνο!