Βιβλιοκριτική: "Η λευκή αθωότητα της Βιλελμίνης" του Σουλεϊμάν Αλάγιαλη-Τσιαλίκ | Γράφει ο Αντώνης Μαρκάκης

Η λευκή αθωότητα της Βιλελμίνης
Συγγραφέας: Σουλεϊμάν Αλάγιαλη-Τσιαλίκ
Ημερομηνία έκδοσης: 03/2026
ISBN: 978-618-208-201-0
Σελίδες: 91

Εκδόσεις: Κουκκίδα

Γράφει ο Αντώνης Μαρκάκης

Η ποιητική συλλογή «Η λευκή αθωότητα της Βιλελμίνης» του Σουλεϊμάν Αλάγιαλη-Τσιαλίκ συνιστά μια εκτεταμένη λυρική σύνθεση γύρω από τη μορφή της Βιλελμίνης, η οποία υπερβαίνει σταδιακά τα όρια της ατομικότητας και μετατρέπεται σε συμβολικό κέντρο του έργου. Η Βιλελμίνη λειτουργεί άλλοτε ως συγκεκριμένη παρουσία και άλλοτε ως ποιητικό προσωπείο, μέσα από το οποίο ο ποιητής διερευνά τις διαδρομές του έρωτα, της φθοράς, της επιθυμίας, της ταυτότητας και της ανθρώπινης μοίρας. Το βιβλίο διαβάζεται ως ενιαίο σώμα, όπου τα επιμέρους ποιήματα συνδέονται μεταξύ τους μέσω επαναλαμβανόμενων μοτίβων, δημιουργώντας την αίσθηση μιας αδιάκοπης ποιητικής αφήγησης. Στη συνοχή αυτή συμβάλλει καθοριστικά η συχνή επανεμφάνιση της Βιλελμίνης, καθώς το όνομά επανέρχεται ήδη από τις πρώτες κιόλας σελίδες, λειτουργώντας ως σταθερός άξονας μέσα σε έναν κόσμο συνεχών μεταβολών. Η τεχνική αυτή προσδίδει ενότητα στη σύνθεση και ταυτόχρονα καλλιεργεί μια αίσθηση διαλόγου. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο ποιητικός λόγος μοιάζει να απευθύνεται σε μια μορφή που κινείται διαρκώς ανάμεσα στο ατομικό και το αρχετυπικό, προσδίδοντας στο έργο ιδιαίτερη δραματικότητα. Παράλληλα, η γλώσσα της συλλογής ξεχωρίζει για την υψηλή ποιητική της πυκνότητα. Οι εικόνες διαδέχονται η μία την άλλη με έντονη μεταφορική φόρτιση, συχνά μέσα από απροσδόκητες συνδέσεις. Η θάλασσα, τα πουλιά, τα φυτά, τα νησιά και ο ουρανός αποτελούν βασικούς φορείς νοήματος. Πρόκειται για μια εικονοποιία που μετατρέπει τη φύση σε προέκταση ψυχικών και υπαρξιακών καταστάσεων, αναδεικνύοντάς την σε πεδίο αυτογνωσίας. Με αυτόν τον τρόπο, το τοπίο αποκτά ενεργό ρόλο στην ποιητική εμπειρία, συνοδεύοντας τις υπαρξιακές αναζητήσεις των προσώπων και αναδεικνύοντας τη βαθύτερη σημασία του βιώματος.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος με τον οποίο ανασυντίθεται ο χρόνος στη συλλογή. Παρελθόν, παρόν και η προσδοκία του μέλλοντος συνυπάρχουν σε μια διαρκή αλληλοδιείσδυση, αποκαλύπτοντας την πολυπλοκότητα της χρονικής εμπειρίας. Μυθολογικές μορφές, αρχαίες αναφορές, λογοτεχνικά πρόσωπα και σύγχρονα στοιχεία εμφανίζονται στο ίδιο ποιητικό πεδίο χωρίς να προκαλούν ασυνέχεια. Έτσι δημιουργείται μια χρονικότητα πολυεπίπεδη, όπου οι εμπειρίες μοιάζουν να επαναλαμβάνονται με διαφορετικά προσωπεία. Η Βιλελμίνη γίνεται φορέας αυτής της διαχρονικής περιπλάνησης, φέροντας τα αποτυπώματα πολλών εποχών και πολλών βίων. Η ίδια ποιητική σύλληψη αποτυπώνεται και στον τρόπο γραφής, καθώς η συλλογή αξιοποιεί τον ελεύθερο στίχο με τρόπο που ευνοεί την εξομολογητική ροή και τη συνειρμική ανάπτυξη. Οι περίοδοι συχνά επιμηκύνονται, επιτρέποντας στις εικόνες να διακλαδώνονται και να παράγουν διαδοχικά επίπεδα σημασίας. Παρά την έκταση αρκετών ποιημάτων, ο ρυθμός διατηρείται χάρη στις επαναληπτικές δομές, στις προσφωνήσεις και στις διαδοχικές ερωτήσεις που διαμορφώνουν τη δυναμική του έργου. Οι ερωτήσεις αυτές λειτουργούν ως μηχανισμοί αυτοδιερεύνησης, ανοίγοντας διαρκώς νέους ορίζοντες ερμηνείας, χωρίς να οδηγούν σε οριστικές απαντήσεις. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό στοιχείο είναι η έντονη διακειμενικότητα. Η συλλογή αναπτύσσει έναν διαρκή διάλογο με διαφορετικές πολιτισμικές και λογοτεχνικές παραδόσεις. Η παρουσία της Σαπφώ, οι αναφορές στη Μήδεια και την Πενθεσίλεια, οι μνείες στη Βιρτζίνια Γουλφ, τον Ουίλιαμ Μπλέικ και τον Τάκιτο, καθώς και το μότο του Νίκου Καρούζου, συνθέτουν ένα πολυφωνικό δίκτυο διακειμενικών αναφορών. Παράλληλα, μυθολογικά, θρησκευτικά και ιστορικά στοιχεία ενσωματώνονται οργανικά στην ποιητική σύνθεση, διευρύνοντας τον ορίζοντα της Βιλελμίνης πέρα από τα όρια μιας ατομικής ιστορίας. Οι αναφορές αυτές λειτουργούν ως ζωντανοί συνομιλητές του ποιητικού λόγου, προσδίδοντας στη συλλογή βάθος χρονικό και πολιτισμικό.

Ξεκινώντας με το ποίημα «Γιάφκες της ηδονής» (Α’, μ’) (σελ. 23), συναντούμε μια στοχαστική περιπλάνηση στα υπόγεια στρώματα της επιθυμίας, εκεί όπου ο έρωτας, η φαντασία και η ποιητική σκέψη συνυπάρχουν σε μια διαρκή κατάσταση εγρήγορσης. Ο τίτλος προϊδεάζει για έναν κρυμμένο χώρο, ένα άδυτο όπου διασώζονται βιώματα, προσδοκίες και ανεκπλήρωτες δυνατότητες. Η «γιάφκα» λειτουργεί ως μεταφορά της ψυχικής ενδοχώρας, εκεί όπου η επιθυμία συνεχίζει να δρα και να παράγει νόημα, διατηρώντας ζωντανό ό,τι απειλείται από τη λήθη.

Ο Αλάγιαλη-Τσιαλίκ συνθέτει το ποίημα μέσα από μια αλληλουχία εικόνων που κινούνται ανάμεσα στο απτό και στο ονειρικό. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα:

«Νιώθεις να βγαίνουν οι λέξεις

από τα φαιοκάστανα πατώματα

κι είναι των ποιημάτων που δεν έγραψες.

Ζωγραφίζοντας ποτήρια μισογεμάτα

που περιστρέφονται πάνω τους τοίχους

δίχως μουσική,

καταπίνεις γυαλιά κι αρχίζεις να ματώνεις

και στάζεις από παντού ψιχαλίσματα αιμάτινα,

χνώτα ζεστά που γίνονται αγκίστρια

για όλα τα πρόσωπα που ποτέ δεν υπήρξες

και διασταυρώνεσαι με τη μοίρα του κόσμου…»

Ο ποιητικός λόγος διαμορφώνεται μέσα από μια διαρκή συνομιλία με τον χρόνο και την εμπειρία, όπου η μνήμη και το ανεκπλήρωτο αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Τα «ποιήματα που δεν έγραψες» παραπέμπουν σε δυνατότητες ζωής οι οποίες παραμένουν ενεργές μέσα στη συνείδηση. Με αυτόν τον τρόπο, το ανεκπλήρωτο αποκτά δημιουργική διάσταση και μετατρέπεται σε πηγή ποιητικού στοχασμού. Η σύνταξη ακολουθεί τον ρυθμό της συνειρμικής ανάπτυξης, καθώς οι μεγάλες περίοδοι, οι διαδοχικές εικόνες και οι απρόσμενες μεταφορικές συνδέσεις δημιουργούν μια αίσθηση συνεχούς ροής, μέσα από την οποία το νόημα αναδύεται προοδευτικά. Ο ποιητής επιλέγει να συνδέει ετερόκλητα στοιχεία (μαλλιά βαμμένα, υπόγειες γιάφκες, σκαθάρια, σκοτεινές κρύπτες ονείρων) ώστε να αποδώσει την πολυπλοκότητα της ψυχικής εμπειρίας. Η τεχνική αυτή διευρύνει τις ερμηνευτικές δυνατότητες του κειμένου, καθώς κάθε εικόνα παραμένει ανοιχτή σε πολλαπλές αναγνώσεις.

Αξίζει να προσεχθεί ο τρόπος με τον οποίο το ποίημα οργανώνει τον χρόνο. Το παρόν διασταυρώνεται διαρκώς με το παρελθόν και την προσδοκία του μέλλοντος, καταργώντας τα σαφή όρια ανάμεσα στις χρονικές βαθμίδες. Επιπλέον, οι αναφορές σε όσα «δεν έγραψες» και «δεν υπήρξες» μετατρέπουν την ποιητική αφήγηση σε χώρο συνάντησης διαφορετικών εκδοχών του εαυτού. Έτσι, η εμπειρία παρουσιάζεται ως ανοιχτή διαδικασία και η ανθρώπινη πορεία ως συνεχής διαπραγμάτευση ανάμεσα σε ό,τι βιώθηκε και σε ό,τι θα μπορούσε να έχει υπάρξει. Εξίσου σημαντική είναι η εικονοποιία του ποιήματος που διακρίνεται για την κινητικότητα και την εκφραστική της ένταση. Οι εικόνες του σώματος, των υπόγειων γιάφκων και των ονείρων συγκροτούν ένα ποιητικό πεδίο, όπου η πραγματικότητα αφομοιώνεται από τη φαντασία και επανεμφανίζεται μετασχηματισμένη. Ο Αλάγιαλη-Τσιαλίκ επιλέγει εικόνες με έντονη παραστατικότητα, οι οποίες λειτουργούν ταυτόχρονα κυριολεκτικά και συμβολικά, επιτρέποντας στον αναγνώστη να κινείται ανάμεσα σε διαφορετικές ερμηνευτικές προοπτικές.

Σημαντικό στοιχείο της ποιητικής σύνθεσης αποτελεί και η χρήση του β΄ ενικού προσώπου. Η συνεχής προσφώνηση προς τη Βιλελμίνη προσδίδει στο ποίημα χαρακτήρα διαλόγου, ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί μια λεπτή απόσταση ανάμεσα στη φωνή που μιλά και στη μορφή που παρακολουθείται. Φαίνεται ότι αυτή η τεχνική ενισχύει την αίσθηση αυτοπαρατήρησης που χαρακτηρίζει το κείμενο, καθώς η ηρωίδα μοιάζει να γίνεται ταυτόχρονα πρόσωπο, σύμβολο και καθρέφτης των υπαρξιακών αναζητήσεων. Κατ’ επέκταση, οι «γιάφκες της ηδονής» αποκτούν ευρύτερη σημασία, καθώς αναδεικνύονται σε τόπους περισυλλογής, όπου η επιθυμία συναντά τη δημιουργία, η φαντασία τη γνώση και η προσωπική εμπειρία την ποίηση. Τελικά, το ποίημα μετασχηματίζει τα πιο εύθραυστα στοιχεία της ανθρώπινης εμπειρίας σε λόγο υψηλής ποιητικής πυκνότητας και διαρκούς ερμηνευτικού ενδιαφέροντος.

Το ποίημα «Η υγρασία των φιλιών» (Α’, ψ’) (σελ. 42-43) αναδεικνύει με ιδιαίτερη ευαισθησία έναν από τους βασικούς θεματικούς άξονες της συλλογής, που είναι η συνάντηση του ερωτικού βιώματος με την ποιητική έκφραση. Μέσα από ένα πλέγμα εικόνων που κινούνται ανάμεσα στο φυσικό τοπίο και στο βίωμα, ο ποιητής δημιουργεί έναν χώρο όπου η αγάπη, η επιθυμία και η αναζήτηση νοήματος αλληλοφωτίζονται. Η λίμνη, ο ορίζοντας, το φεγγαρόφωτο και τα αγριοπερίστερα λειτουργούν ως σταθερά σημεία ενός λυρικού σκηνικού, το οποίο μετατρέπεται σταδιακά σε πεδίο στοχασμού γύρω από τον έρωτα και την ποιητική δημιουργία.

«Και μην ξεχνάς πως η υγρασία των φιλιών

δεν είναι μόνο δική σου κακοκαιρία

παρά ευθύνη πολλαπλή.

Στα μεσοδιαστήματα,

συχνά μια έξαψη γλιστρούσε

μια έξαψη της ποίησης,

των ονείρων και των ερωτικών σπασμών.»

Η μεταφορά της «υγρασίας των φιλιών» αποκτά ευρύτερη σημασία και παραπέμπει στα ίχνη που αφήνει κάθε ουσιαστική ανθρώπινη επαφή. Το φιλί παρουσιάζεται ως εμπειρία που υπερβαίνει το ατομικό επίπεδο και συνδέεται με μια «ευθύνη πολλαπλή», έκφραση που προσδίδει στον έρωτα ηθική και υπαρξιακή διάσταση. Παράλληλα, η επανάληψη της λέξης «έξαψη» ενισχύει τη λυρική ένταση, ενώ η διαδοχή «ποίησης – ονείρων – ερωτικών σπασμών» αποκαλύπτει τη βαθιά συγγένεια ανάμεσα στη δημιουργία και στην επιθυμία. Ο Αλάγιαλη-Τσιαλίκ επιλέγει τον ελεύθερο στίχο, αξιοποιώντας τη ρευστότητά του για να αποδώσει τις διακυμάνσεις της σκέψης. Η παρενθετική ενότητα ενισχύει τον εξομολογητικό τόνο της σύνθεσης και λειτουργεί ως στιγμή αναστοχασμού μέσα στη βασική αφηγηματική ροή. Και σε αυτό το ποίημα, η χρήση του β΄ ενικού προσώπου προσδίδει αμεσότητα και ταυτόχρονα επιτρέπει στη μορφή της Βιλελμίνης να αποκτήσει συμβολικό εύρος. Ο ποιητής αναπτύσσει έτσι μια φωνή που, ενώ απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, αποκτά ευρύτερη υπαρξιακή σημασία.

«Κι όταν πρόβαλλες το διακοσμητικό σου ήμισυ

αφήνοντας κούφιες εντυπώσεις

πάνω στο έλλειμμα της μοναξιάς

και κάτω απ’ το φεγγαρόφωτο της αγάπης,

αναζητούσες αυτή τη συμπόρευση

έστω και μεταθανάτια.»

Φαίνεται ότι ένας από τους βασικούς άξονες του ποιήματος είναι η μετάβαση από το προσωπικό βίωμα προς μια βαθύτερη αντίληψη της συντροφικότητας. Η αναζήτηση μιας «συμπόρευσης έστω και μεταθανάτια» αποκτά ιδιαίτερη σημασία μέσα στη συνολική δομή του κειμένου, καθώς εκφράζει την επιθυμία για διάρκεια, συνέχεια και κοινή πορεία. Τελικά, «Η υγρασία των φιλιών» ξεχωρίζει για τη σημασιολογική της πυκνότητα και για την ικανότητά της να μετατρέπει μια λεπτή αισθητηριακή εικόνα σε αφορμή στοχασμού γύρω από την αγάπη, την εγγύτητα και τη συντροφικότητα. Μέσα από τις εύστοχες μεταφορές, τον υποβλητικό ρυθμό και τη διαρκή συνομιλία εικόνας και σκέψης, το ποίημα αναδεικνύει με ιδιαίτερη ευαισθησία τη δύναμη της ποιητικής γλώσσας να φωτίζει τις πιο σύνθετες όψεις της ζωής.

Θα ήθελα να σταθώ και στο ποίημα «Η υποσημείωση στο παράλογο» (Β’, π’) (σελ. 70-71), το οποίο αναπτύσσει μια ιδιαίτερα γόνιμη συνομιλία ανάμεσα στην ιστορική εμπειρία, την προσωπική περιπλάνηση και την ίδια τη φύση της ποιητικής πράξης. Ήδη από τον τίτλο, η λέξη «υποσημείωση» υποδηλώνει κάτι φαινομενικά δευτερεύον, μια παρατήρηση στο περιθώριο του κυρίως κειμένου. Ωστόσο, καθώς το ποίημα εξελίσσεται, γίνεται φανερό ότι αυτή η «υποσημείωση» μετατρέπεται σε κεντρικό μηχανισμό κατανόησης της ύπαρξης. Το παράλογο φαίνεται να παρουσιάζεται ως πεδίο όπου η ποίηση αναζητεί νέες δυνατότητες ερμηνείας της πραγματικότητας, αντί να λειτουργεί ως αδιέξοδο, αναδεικνύοντας την αβεβαιότητα ως δημιουργική συνθήκη.

«Μια είναι πάντα

η υποσημείωση στο παράλογο

και το παράλογο στην ποίηση

μας φανερώνει τους δρόμους

που υμνούν την ιστορία τους με λέξεις.»

Η επανάληψη της λέξης «παράλογο» δημιουργεί μια κυκλική νοηματική σύνδεση, μέσα στην οποία η ποίηση αποκτά ερμηνευτικό ρόλο, καθώς υποδηλώνει ότι ακόμη και το παράλογο μπορεί να λειτουργήσει ως πεδίο νοηματοδότησης. Παράλληλα, οι «δρόμοι» που «υμνούν την ιστορία τους με λέξεις» αναδεικνύουν τη γλώσσα ως χώρο διατήρησης της ιστορικής μνήμης. Έτσι, οι λέξεις αποκτούν τη δύναμη να διασώζουν όσα κινδυνεύουν να χαθούν, μετατρέποντας την προσωπική και τη συλλογική εμπειρία σε ζωντανό στοιχείο της ποιητικής δημιουργίας.

«…συναντάς την ίδια επιγραφή

που άφησε ο Τάκιτος:

Έρημο φτιάχνουνε

και την έρημο ονομάζουμε ειρήνη.»

«…ακούγεται η φωνή του υπαίθριου πωλητή:

earings are nikel free

κι είναι έτοιμος θαρρείς να καταβροχθίσει

τον εαυτό του

σαν τον Ερυσίχθονα.»

«Προχωρούσες ευρηματικά

και πολλά από τα χαμόσπιτα που συναντούσες

είναι η περιουσία των πουλιών, έλεγες

κι ολοένα έψαχνες μηνύματα

όπως μέσα από τους καμένους παπύρους

του Ερκολάνο.»

Ο Αλάγιαλη-Τσιαλίκ επιλέγει μια σύνθεση έντονα παραστατική. Η αναφορά στον Τάκιτο, στους καμένους παπύρους του Ερκολάνο, στον μυθικό Ερυσίχθονα και στον υπαίθριο πωλητή που ακούγεται μέσα στο πλήθος δημιουργεί ένα σύνθετο δίκτυο πολιτισμικών και ιστορικών αναφορών. Οι εικόνες αυτές συνυπάρχουν χωρίς να χάνουν την αυτονομία τους, προσδίδοντας στο ποίημα πολυφωνικό χαρακτήρα. Οι αναφορές αυτές αποκτούν ουσιαστική συμβολική λειτουργία, καθώς διευρύνουν τον ερμηνευτικό ορίζοντα του ποιήματος και συνδέουν την ανθρώπινη εμπειρία με την ιστορία και τον πολιτισμό. Έτσι, η ποιητική περιπλάνηση αποκτά ευρύτερες διαστάσεις, εντασσόμενη σε ένα πολιτισμικό και ιστορικό πλαίσιο όπου το παρελθόν και το παρόν συνυπάρχουν δημιουργικά. Μέσα από αυτή την τεχνική συσσώρευσης εικόνων και συμβόλων, ο ποιητής συνδέει οργανικά την ατομική εμπειρία με τους διαχρονικούς προβληματισμούς του ανθρώπου.  

«κι η θέλησή σου να μεταμορφωθείς

σ’ ολόλευκες εκρήξεις, παραμένει κραταιά.»

Ξεχωριστή σημασία αποκτά και η καταληκτική εικόνα «να μεταμορφωθείς σ’ ολόλευκες εκρήξεις». Η εικόνα αυτή λειτουργεί συμβολικά, εκφράζοντας την επίμονη επιθυμία για αναγέννηση και υπέρβαση, ακόμη και μέσα σε έναν κόσμο που χαρακτηρίζεται από αντιφάσεις και αβεβαιότητα.

Αξίζει ακόμη να προσεχθεί η κίνηση της μορφής της Βιλελμίνης μέσα στο ποίημα. «Προχωρούσες ευρηματικά» σημειώνει ο ποιητικός λόγος, αποδίδοντας στη διαδρομή της χαρακτηριστικά αναζήτησης και πνευματικής εγρήγορσης. Η αναζήτηση μηνυμάτων «μέσα από τους καμένους παπύρους του Ερκολάνο» λειτουργεί μεταφορικά ως αναζήτηση νοήματος μέσα από τα θραύσματα της ιστορίας και της εμπειρίας. Στο σύνολό του, το ποίημα προτείνει μια μορφή δημιουργικής επιμονής απέναντι στην πολυπλοκότητα του κόσμου. Ο ελεύθερος στίχος, οι απρόσμενες μεταφορές και οι διαδοχικές πολιτισμικές αναφορές συνθέτουν ένα κείμενο μεγάλου νοηματικού βάθους. Επίσης, οι απότομες μεταβάσεις από την ιστορία στον μύθο, από τη συλλογική εμπειρία στο προσωπικό βίωμα και από τον λυρισμό στην καθημερινότητα δημιουργούν μια σύνθεση εικόνων που θυμίζει κινηματογραφικό μοντάζ. Τελικά, η «υποσημείωση»του τίτλου καταλήγει να αποκτά πρωταγωνιστική θέση, αποκαλύπτοντας εκείνες τις λεπτομέρειες που συχνά περνούν απαρατήρητες και οι οποίες, μέσα από την ποίηση, αποκαλύπτουν βαθύτερες όψεις της ανθρώπινης πορείας.

Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να εστιάσω στη δύναμη ορισμένων εικόνων, οι οποίες συγκαταλέγονται στις πιο ευρηματικές της συλλογής. Στο «Η ανατροπή των πραγμάτων» (Β’, α’) (σελ. 47-48) ξεχωρίζουν τα «όνειρα» που «συστρέφονται σαν φιλιά ελβετικά εις τριπλούν» και αφήνουν «βόμβους μελισσών στο πιο αδικημένο από λέξεις χορτάρι», μια εικόνα που ξεχωρίζει για την πρωτοτυπία της, καθώς συνδυάζει το ερωτικό, το φυσικό και το γλωσσικό στοιχείο σε μία ενιαία λυρική παράσταση. Στο «Το Βλέμμα του Αποχωρισμού» (Β’, κ’) (σελ. 60-61), αξιοπρόσεκτη είναι η μεταμόρφωση των «υαλοπινάκων» σε «επιθετικά κάτοπτρα» και η εικόνα των «δέντρων αντεστραμμένων», που αποδίδουν με παραστατικότητα τη μεταβολή της οπτικής και της εμπειρίας. Στα «Βέλη της Επιείκειας» (Α’, υ’) (σελ. 38), οι «κορμοί των δέντρων» που γίνονται «κινητές βιβλιοθήκες» και στοιβάζουν «τις εκπνοές σαν πτώσεις ζωής» αποτελούν μία από τις πιο τολμηρές συλλήψεις της συλλογής, καθώς η φύση μετατρέπεται σε φορέα γνώσης, χρόνου και μνήμης. Εκλεπτυσμένη είναι επίσης η εικόνα από το ποίημα «Τοπωνύμια των συνειδήσεων» (Α’, ν’) (σελ. 25-26), με τα «ενύπνια γραμμένα με το συμπαντικό αντάμωμα των βλεφάρων» και τα «τοπωνύμια των συνειδήσεων», όπου η γλώσσα αποκτά έντονη μεταφορική πυκνότητα και διευρύνει τα όρια του ορατού κόσμου. Τέλος, στα «Κώδικες του πεπρωμένου»(Α’, ρ’) (σελ. 32-33), οι «δρόμοι που ανοίγονται και διακλαδώνονται μέσα απ’ τα μάτια σου» συμπυκνώνουν με μοναδική καθαρότητα τη θεματική της αναζήτησης και της επιλογής. Οι εικόνες αυτές αποτελούν χαρακτηριστικά δείγματα της εικονοπλαστικής δεξιοτεχνίας του Αλάγιαλη-Τσιαλίκ, ο οποίος κατορθώνει να μετατρέπει το συναίσθημα, τη σκέψη και την εμπειρία σε παραστάσεις υψηλής συμβολικής και αισθητικής πυκνότητας, αναδεικνύοντας μία από τις σημαντικότερες αρετές της συλλογής.

Στον θεματικό της πυρήνα, η «Λευκή αθωότητα της Βιλελμίνης» εξετάζει την ευθραυστότητα του ανθρώπου απέναντι στον χρόνο, στον έρωτα και στη σχέση με τον ίδιο του τον εαυτό. Η αθωότητα του τίτλου προβάλλεται κυρίως ως μια επίμονη επιθυμία διατήρησης της ευαισθησίας μέσα σε έναν κόσμο που διαρκώς μεταβάλλεται, παρά ως κατάσταση καθαρότητας ή ως ηθική ιδιότητα. Η προσπάθεια διατήρησης αυτής της ευαισθησίας εκφράζεται μέσα από την αναμονή, την περιπλάνηση, την αναζήτηση και την εσωτερική δοκιμασία, θεματικά μοτίβα που επανέρχονται διαρκώς σε όλη τη συλλογή. Το αποτέλεσμα είναι ένα έργο φιλόδοξο, με ισχυρή λυρική ταυτότητα και σταθερή προσήλωση στο ποιητικό του όραμα, έχοντας ως ιδιαίτερο γνώρισμα την ικανότητα να μετατρέπει το προσωπικό βίωμα σε ευρύτερο υπαρξιακό στοχασμό, χωρίς να χάνει τη συγκινησιακή του αμεσότητα. Η Βιλελμίνη παραμένει στο τέλος μια μορφή ανοιχτή, αινιγματική και πολυσήμαντη, αφήνοντας την αίσθηση ότι η πραγματική της υπόσταση βρίσκεται ακριβώς μέσα στην αδιάκοπη κίνηση της ποίησης.