 |
Γράφει η Ευστρατία Ι. Σταυράκη-Μπρίμπου |
Συνέχεια στέλνουμε ευχές για αγάπη, ειρήνη, ευημερία, κ.λπ. Δυστυχώς, τις περισσότερες φορές μόνο στα λόγια μένουν και οι πόλεμοι στον Βορρά, στον Νότο, στη Δύση και στην Ανατολή καλά κρατούν, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ο απλός κόσμος «πληρώνει το μάρμαρο» πάντοτε κι όχι οι ισχυροί της Γης. Ο απλός λαός υποφέρει, καταστρέφεται, σκοτώνεται, χάνει αγαπημένα του πρόσωπα...., χάνει τις περιουσίες του… χάνει την πατρίδα του… Δε φτάνει η φτώχεια, η δυστυχία και τα καθημερινά τους προβλήματα, με τους πολέμους προστίθενται χίλια δυο ακόμη.
Το ωραίο όμως ποιο είναι; Πως οι ισχυροί της Γης «ανάβουν το φυτίλι» και παίρνει φωτιά η εμπόλεμη περιοχή και αυτοί, οι ίδιοι, είναι πάλι που προσπαθούν να σβήσουν τη φωτιά! Αν είναι δυνατόν! «Γω τα κάνου, γω τα πλιω», όπως λένε και στην Αγιάσο, σε συνδυασμό με το «αυτός που δίνει τη λαβωματιά, δίνει και το βοτάνι». Έλα μου ντε όμως που «το βοτάνι» δε δίδεται και η φωτιά δε σβήνεται;
Συσκέψεις επί συσκέψεων, συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων, λόγια πολλά, αλλά καμία ουσιαστική λύση δεν δίδεται. Και δώσ’ του ο κόσμος σκοτώνεται και βάφονται με αίμα περιοχές ολόκληρες, χώρες απέραντες!
Έχει προβλεφθεί και από την Αποκάλυψη του Ιωάννη, που είναι ένα από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης, και στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο αυτής (24,7-8) ότι «το ένα έθνος θα ξεσηκωθεί εναντίον του άλλου και το ένα βασίλειο εναντίον του άλλου….». Θα γίνονται πόλεμοι έως τη συντέλεια του κόσμου, καθότι τα συμφέροντα των ισχυρών θα είναι αυτά που τους προκαλούν και επειδή δεν τηρείται «το αγαπάτε αλλήλους» που δίδαξε ο Ιησούς Χριστός.
Δυστυχώς όμως, κρίμα στα παιδάκια, τα καημένα που δε φταίνε σε τίποτα να πληρώνουν τα λάθη των μεγάλων! Έως πότε όμως; Και δεν υπάρχει κανένας να συγκινηθεί από το σπαρακτικό κλάμα τους! Πόσα ορφανά παιδάκια, πόσα ανάπηρα! Κανένας μας κανένας δεν τα λυπάται.
Είναι όπως ακριβώς έλεγε ο Χριστός «αμαρτίες γονέων πληρώνουσι τέκνα». Αυτό είναι άδικο. Στο βωμό του χρήματος θυσιάζονται ανθρώπινες ζωές και το ωραίο είναι πως δεν παίρνουμε τίποτα μαζί μας όταν «ταξιδέψουμε» για τον άλλο κόσμο. Με αδειανά χέρια ερχόμαστε στον κόσμο τούτον και επίσης με άδεια χέρια φεύγουμε απ’ αυτόν. Σκέψου να μπορούσαμε παίρναμε κάτι τι θα γινόταν!!!
Βλέπω στην τηλεόραση παιδιά να πεινούν στην Αφρική και σε άλλες φτωχές χώρες.
Βλέπω παιδιά να μην μπορούν να έχουν τα στοιχειώδη, λόγω του ότι οι γονείς τους μένουν άνεργοι και δεν δύνανται να τους τα προσφέρουν, στη χώρα μας και σε άλλες χώρες.
Βλέπω παιδιά να σκοτώνονται ή να μένουν ανάπηρα από βομβαρδισμούς, σε διάφορους πολέμους ή από τρομοκρατικά χτυπήματα.
Βλέπω παιδιά να πνίγονται στη θάλασσα, μέχρι να έρθουν στη χώρα μας και σε άλλες χώρες από τα απέναντι παράλια και όχι μόνο.
Βλέπω παιδιά προσφύγων/ μεταναστών να κοιμούνται σε σκηνές στο ύπαιθρο, κάτω από αντίξοες συνθήκες, είτε βρίσκονται στη Χώρα μας, ή άλλες χώρες της Ευρώπης και όχι μόνο.
Βλέπω παιδιά με ειδικές ανάγκες να μένουν σε ιδρύματα όπου κι εκεί οι συνθήκες είναι άθλιες.
Βλέπω παιδιά ορφανά, απροστάτευτα και ασυνόδευτα.
Βλέπω παιδιά να κακοποιούνται καθημερινά και τα κρούσματα αυξάνονται….
Βέβαια, όλα τα παραπάνω δεν τα παθαίνουν μόνο τα μικρά παιδιά αλλά και μεγάλοι άνθρωποι, όλων των ηλικιών, όμως τα παιδιά είναι πιο πολύ κρίμα, λόγω της ηλικίας τους και της αδυναμίας τους να αντιδράσουν στα λάθη των μεγάλων.
Κι αντί να βελτιώνονται οι καταστάσεις, τείνουν προς το χειρότερο! Ένα μεγάλο καζάνι είναι η Γη και βράζει από πολλές μεριές και δυστυχώς «το καζάνι» αυτό ολοένα και μεγαλώνει!
Δυστυχώς… Ο Θεός να βάλει το χέρι Του, μην έρθει ο πόλεμος και στην Χώρα μας, γιατί, τότε, αλίμονό μας!
0 Σχόλια