Είδαμε την παράσταση «Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» στο θέατρο Αλκμήνη

 

Σε μια αρκετά ωμή διασκευή το έργο «Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» παίζεται στο θέατρο Αλκμήνη

Γράφει η Πολυξένη Ζαρκαδούλα

 

Παρακολουθήσαμε τη θεατρική παράσταση «Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» στο θέατρο Αλκμήνη σε μια πιο σύγχρονη εκδοχή του. Πρόκειται για μια παράσταση που αντικατοπτρίζει τη σύγχρονη κοινωνία με μια αρκετά ρεαλιστική ματιά. Το σενάριο βασίζεται στο μεγάλο έργο του Όσκαρ Ουάιλντ αλλά εμπεριέχει αρκετά σημεία, όπως είναι η αναφορά στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης, Instagram, που φανερώνουν τον σύγχρονο χαρακτήρα του. Τη διασκευή και τη σκηνοθεσία του έργου έχει αναλάβει ο ίδιος ο πρωταγωνιστής, ο Σταύρος Καννελίδης. Ο δημιουργός της διασκευής του έργου πιάνοντας τα ζητήματα με τα οποία καταπιάστηκε ο Όσκαρ Ουάιλντ τα έφερε στο σήμερα με έναν τρόπο σύγχρονο ώστε να μπορεί να κάνει κάποιος εύκολα τον συσχετισμό.

Ο Ντόριαν Γκρέι είναι ένας άνθρωπος που το μόνο που θέλει είναι να γοητεύει με την ομορφιά του τους πάντες. Είναι στοίχημα για τον ίδιο να ρίχνει άνδρες και γυναίκες στο πέρασμά του. Κάποια στιγμή η φιλαρέσκειά του αυτή αποτυπώνεται σε ένα πορτρέτο ενός διάσημου ζωγράφου. Το πορτρέτο αυτό όμως δεν είναι ένα απλό πορτρέτο, μέσα του αποτυπώνει και καθρεφτίζει τη ζωή και τα έργα του Ντόριαν. Ο ναρκισσισμός του Ντόριαν βγαίνει στο πορτρέτο. Ο άνθρωπος αυτός είναι ορκισμένος να μείνει για πάντα νέος και ωραίος με κάθε τρόπο. Δεν υπολογίζει τίποτα και κανέναν, λειτουργεί με έναν τρόπο που καταστρέφει τους γύρω του, το πορτρέτο του, που ο Όσκαρ Ουάιλντ τού έδωσε μαγικές ιδιότητες, αρχίζει και καταδεικνύει την ασχήμια του χαρακτήρα του.

Σίγουρα πρόκειται για μια παράσταση που δεν μπορούν να τη δουν όλες οι ηλικίες καθώς περιλαμβάνει γυμνές σκηνές με αρκετή δόση αληθοφάνειας. Θίγει δύσκολα θέματα, όπως και το πρωτότυπο έργο, όπως είναι: εθισμός στις ουσίες, σεξουαλικές σχέσεις και ομοφυλία, ναρκισσιστικές διαταραχές. Το σενάριο ξεκινά από τα τέλη του ‘70 και φτάνει μέχρι την εποχή του 2010, πολύ κοντά στη σημερινή, όπου θίγονται σύγχρονοι προβληματισμοί. Στη σκηνική παρουσία του Ντόριαν Γκρέι βλέπουμε να θίγεται η σύγχρονη γενιά. Μέσα από την ωμή πραγματικότητα, που ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια του θεατή, αυτό που εισπράττει στο τέλος είναι να αποδοκιμάζει τουλάχιστον τα κακώς κείμενα του σήμερα. Μέσα στο πέρασμα των δεκαετιών, που ξεδιπλώνεται η ιστορία, ο Ντόριαν Γκρέι συνεχίζει και παραμένει αψεγάδιαστος εμφανισιακά αλλά τελείως αλλαγμένος ψυχικά και μάλιστα προς το χειρότερο. Το πρόσωπο του πρωταγωνιστή αποκτά μια διαχρονικότητα και ένα παράδειγμα προς αποφυγήν για τη σύγχρονη εποχή.

Η ερμηνευτική δεινότητα του κεντρικού ήρωα, Ντόριαν Γκρέι, είναι τόσο παραστατική που νιώθει κανείς δυσαρέσκεια, θυμό κι απογοήτευση για ανθρώπους με ανάλογα χαρακτηριστικά. Η στάση σώματός του, οι έντονες και υποτιμητικές του εκφράσεις ακόμα και το υπεροπτικό βλέμμα περνούν με ευκολία και άνεση τον άνθρωπο αλαζόνα, την περσόνα, Ντόριαν Γκρέι. Η αλήθεια είναι πως, ως Ντόριαν Γκρέι, ο ηθοποιός αντιπροσωπεύει τη σύγχρονη νεολαία με αρκετά ναρκισσιστικά στοιχεία, όπως είναι: η ελεγκτικότητα κι η ανάγκη για θεοποίηση στην πιο ωμή τους έκφανση. Σε αυτό το σημείο το έργο βάζει τον θεατή σε διαδικασία περισυλλογής και σκέψης για την κοινωνία που ζούμε, για το τι πρεσβεύουμε και για το πού οδεύουμε ως ανθρώπινα όντα. Ίσως κιόλας αυτό να θέλει να πετύχει ο ίδιος ο δημιουργός και το αναπαριστά με έναν τρόπο τόσο κυνικό προκειμένου να ταρακουνήσει τον θεατή και να τον ξυπνήσει. Η εντύπωση που μας δίνει, ως θεατές του έργου, μέσα από την αναφορά στο Instagram είναι πως προσέξτε γιατί σε αυτό το σημείο, που τώρα σας τρομάζει, ίσως αύριο πιάσετε τους εαυτούς σας. Και όντως η θέαση της συγκεκριμένης διασκευής είναι όντως ένα σήμα, ένα red flag για τα σημεία των καιρών που ζούμε, είναι ένα κόκκινο καμπανάκι που αρχίζει και χτυπάει για την έλλειψη συναισθημάτων, όπως είναι: η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη, το νοιάξιμο, η συμπόνια, η αγάπη. Η σκηνική παρουσία του πρωταγωνιστή έρχεται σε τόσο μεγάλη αντιπαράθεση, δηλαδή η τόσο όμορφη εικόνα του με τον τόσο κακό χαρακτήρα του, που τρομάζει και αηδιάζει τον θεατή, μια αγγελικά όμορφη πλασμένη εικόνα με μια τόσο άγρια κι άσχημη ψυχή. Η σκηνή (Μάρα Βαλφοπούλου) μάς μεταφέρει όλο το κλίμα εκείνης της εποχής μέσα από τις μουσικές επιλογές, τα φώτα και την αντίστοιχη ενδυματολογία (DANTE/Nikos Apostolopoulos).