Ο Στέλιος Μάινας πέρα από πολύ αγαπημένος και δημοφιλής ηθοποιός είναι επίσης και ένας πολύ αξιόλογος συγγραφέας. Με ιδιαίτερη αδυναμία στο διήγημα και πρόσφατα στο μυθιστόρημα δε σταματά να γράφει και να μοιράζεται με το αναγνωστικό του κοινό τις συγγραφικές του δημιουργίες. Το νέο του βιβλίο για το οποίο θα μας μιλήσει σήμερα στις Τέχνες, στη συνέντευξη που ακολουθεί, κυκλοφόρησε τον Οκτώβρη του 2025 από τις εκδόσεις «Ψυχογιός και φέρει τον τίτλο «Αρόδου».
Συνέντευξη στη Στέλλα Πετρίδου
Κύριε Μάινα, είστε ένας ταλαντούχος και καταξιωμένος ηθοποιός, αρκετά δημοφιλής και αγαπητός στο κοινό, με πολλές συμμετοχές σε θεατρικές παραστάσεις, τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές ταινίες. Παρόλ’ αυτά και παρά τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο σας, είναι εμφανές και το μεγάλο ενδιαφέρον που δείχνετε για τη συγγραφή. Άλλοτε ως αρθρογράφος και άλλοτε ως συγγραφέας δικών σας προσωπικών βιβλίων λογοτεχνικού περιεχομένου, έχετε διαγράψει ήδη μια αξιόλογη πορεία στα γράμματα και συνεχίζετε ακάθεκτα την πορεία αυτή, η οποία φαίνεται να σας αρέσει πολύ. Πώς προέκυψε αυτή η ενασχόληση; Τι ήταν αυτό που έστρεψε το ενδιαφέρον σας και σε αυτό το είδος της τέχνης, της τέχνης των λέξεων;
Σαν φυσική συνέχεια. Το 2000 και για τρία χρόνια διατηρούσα εκπομπή λόγου στο ΜΕΛΩΔΙΑ. Ακολούθησαν κείμενα στο Homme της εφημερίδας Ημερησία, και έτσι προέκυψε η πρώτη δημοσίευση των διηγημάτων μου. Έπειτα, δοκίμασα τη μεγάλη φόρμα και εκεί έμεινα. Θαυμάζω όσους ασχολούνται αποκλειστικά με το διήγημα, ένα απαιτητικό είδος, που συγγενεύει στην οικονομία με την ποίηση.
Τα κείμενα, είναι μια οικεία απασχόληση στον κλάδο των ηθοποιών, αφού έρχονται καθημερινά σε επαφή με μεγάλους η μικρότερους συγγραφείς, αναλύοντας, μελετώντας προκειμένου να ερμηνεύσουν. Από μια άποψη οι ηθοποιοί είναι οι μεταφορείς του πνεύματος ενός βιβλίου, που είναι κάθε έργο, στο κοινό. Το ζωντανεύουν.
Πού αποσκοπείτε ως συγγραφέας γράφοντας τις δικές σας μυθοπλαστικές ιστορίες και παρουσιάζοντάς τες στο αναγνωστικό σας κοινό; Στο μοίρασμα, στην επικοινωνία, στη συγγραφική καταξίωση ή σε κάτι άλλο;
Ο στόχος είναι ίδιος. Η επικοινωνία με τον αναγνώστη. Μόνο που στο βιβλίο γίνεται κατά μόνας. Ας μην ξεχνάμε τις παλαιότερες εποχές που οι οικογένειες μαζεύονταν και κάποιος διάβαζε δυνατά τα αποσπάσματα του βιβλίου. Εγώ μια ιστορία αφηγούμαι, που έχω τη ελπίδα ότι δε θα κουράσει, δε θα είναι αδιάφορη και δε θα διακοπεί η ανάγνωσή της πριν ολοκληρωθεί η αφήγηση. Δεν είμαι βιοπορίζων συγγραφέας. Είμαι αναγνώστης. Ελπίζω όχι λογοτεχνίζων. Προσπαθώ να κρατήσω απ' το χέρι τον αναγνώστη στο ταξίδι της ανάγνωσης που κι εγώ συμμετέχω.
Ξεκινήσατε τη συγγραφική σας πορεία γράφοντας διηγήματα. Στη συνέχεια, βέβαια, στραφήκατε προς το μυθιστόρημα, στο οποίο φαίνεται πλέον να τρέφετε ιδιαίτερη αδυναμία. Έχετε καταπιαστεί και με άλλα είδη του λόγου που δε γνωρίζουμε; Ενδέχεται στο μέλλον να μας παρουσιάσετε μία συλλογή ποιημάτων σας για παράδειγμα ή κάτι τέτοιο είναι απίθανο κατά τη γνώμη σας να συμβεί;
Ποίηση είναι το καταφύγιο που φθονούμε, κατά Καρυωτάκη, και είναι <<εκείνος ο εαυτός μας που δεν κοιμάται ποτέ>> κατά Σεφέρη. Δε διαθέτω το πνευματικό οπλοστάσιο για να ασχοληθώ με την ποίηση. Είμαι χωράφι χορταριασμένο. Ελπίζω όχι χέρσο…
Από πού εμπνέεστε συνήθως για να γράψετε τις δικές σας μυθοπλαστικές ιστορίες; Αρκεί η καθημερινότητα από μόνη της για να σας ωθήσει στη συγγραφή; Κάποια προσωπική σας στιγμή, τα βιώματά σας, οι επαγγελματικές σας σχέσεις, δικές σας φανερές ή και κρυφές επιθυμίες έχουν αναμειχθεί ποτέ με τη φαντασία σας για να προκύψει κάτι όμορφο και άξιο αποτύπωσης από μέρους σας;
Αφετηρία είναι η καθημερινότητα, όχι όμως η πηγή. Πηγή είναι η ανάγκη να ασχοληθείς με τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής. Οι ιστορίες είναι προφάσεις για να μιλήσω για τα σημαντικά που με αφορούν, εμένα, αλλά και όλο τον κόσμο.
Η αλήθεια είναι πως κάθε φορά βασανίζομαι αρκετά να βρω το θέμα μου, γιατί αυτό θα με ακολουθεί μέχρι το τέλος της αφήγησής μου, και πάντα έχω το ερώτημα <<αφορά τον κόσμο;>> Μου πήρε καιρό λοιπόν, με πειράματα, σε άλλες ιστορίες, που ή έβαλα στο συρτάρι η έσκισα. Δεν είναι όλες οι ιστορίες μου αξιοανάγνωστες. Κάποιες τις έχω αφήσει στη μέση, κάποιες άλλες χρησίμεψαν σαν ζέσταμα του αθλητή. Πρέπει κατά τη γνώμη μου να έχεις βιωματική σχέση με το θέμα σου, και να το υπερβαίνεις. Δεν αρκεί η παράθεση γεγονότων για να σε ακολουθήσει ο αναγνώστης. Ομολογώ πώς με βοήθησε λίγο, το ότι είμαι μέλος μιας ναυτικής οικογένειας, στον πλούτο της πληροφορίας .
Οι ήρωες στις ιστορίες σας είναι καθαρά γεννήματα της φαντασίας σας ή δίνετε το περιθώριο στον εαυτό σας να χρησιμοποιήσετε και υπαρκτά πρόσωπα, τα οποία σας προξένησαν με τον τρόπο τους το ενδιαφέρον σας να γράψετε γι’ αυτά;
Βέβαια, ξεκινάς με μια ιδέα που γρήγορα αν δεν επιμείνεις ξεφουσκώνει, όπως ξεφουσκώνει ο πρώτος νεανικός ενθουσιασμός για τα πράγματα. Από κει και πέρα, το ζήτημα είμαι εργασία και πάλι εργασία. Χωρίς κνούτο να τρέχεις, αλλά με ενσυναίσθηση της προσωπικής σου αλήθειας. Ο συγγραφέας ψιθυρίζει στο αυτί του αναγνώστη, την ιστορία του, τον κάνει κοινωνό και συμμέτοχο.
Έχετε βρεθεί ποτέ σε συγγραφικό αδιέξοδο, σε σημείο τέτοιο δηλαδή που να μην ξέρετε πώς θα συνεχίσετε τη ροή της ιστορίας που αναπτύσσετε και πώς θα καταλήξετε στο τέλος που επιθυμείτε να δώσετε εξαρχής;
Έχω σκίσει πολλές σελίδες, παρασυρμένος από το θυμικό μου, γιατί νομίζω πως η γραφή είναι μια ισορροπία θυμικού και λογικής, και δεν την επιτυγχάνεις πάντα.
Την εξέλιξη της ιστορίας μου δεν την ξέρω. Ένα πλάνο φτιάχνω… τους ήρωες μου εικονοποιώ και τους κρεμάω απέναντι μου να τους βλέπω κάθε μέρα και να εμπνέομαι, αλλά όσο πιο πολύ βαθαίνω στην αφήγηση, τόσο περισσότερο το πλάνο μου, το σχέδιό μου, πετιέται στα σκουπίδια και πολλές φορές, ανατρέπεται συνολικά. <<Για αλλού ξεκίνησα κι αλλού πήγα>>, είναι η έκφραση που με χαρακτηρίζει περισσότερο. Όχι πως αφήνομαι να παρασυρθώ από τα κύματα της έμπνευσης. Όχι. Αλλά από ένα σημείο και μετά, όταν η ιστορία μου εδραιωθεί, όταν αποκτήσει σώμα , τότε είναι μονόδρομος. Πρέπει να ακολουθήσω τον ήρωα μου.
Διαβάζω πολλές φορές τι έχω γράψει, για να ελέγξω τον ρυθμό και τη μουσικότητα του λόγου, (αυτό ξέρω απ' τη δουλειά μου, αυτό κάνω και στη συγγραφή, με τις αναπηρίες μου προχωράω) και για να μην ξεφύγω σε πολυλογία η σε ανακολουθίες που είναι μοιραίο να παρασυρθώ πολλές φορές.
Σας απασχολεί η κριτική του αναγνωστικού κοινού; Αναρωτιέστε αν θα αποδεχτεί και θα αγαπήσει το έργο σας ή αντίθετα αν θα το απορρίψει και το παραγκωνίσει; Πρέπει τελικά ένας συγγραφέας να απασχολεί το μυαλό του με τέτοιου είδους σκέψεις ή πρέπει να είναι αποκλειστικά αφοσιωμένος σε αυτό που κάνει, στο δημιουργικό κομμάτι της συγγραφής δηλαδή, που είναι η δημιουργία και μόνο αυτή;
Όταν γράφω, είμαι αφοσιωμένος στο κείμενό μου, αποκλειστικά. Ο Αναγνώστης φυσικά είναι ο συνομιλητής μου, τον λαμβάνω υπόψιν μου, τον σέβομαι, τον ακούω, τον αφουγκράζομαι, αλλά η ιστορία είναι πάνω κι από μένα. Εύχομαι το βιβλίο μου να αφορά τον αναγνώστη, εννοείται. Θα ήταν υποκριτικό να πω πως δε με ενδιαφέρει το κοινό ταξίδι, η ανταπόκριση. Και απογοητεύομαι όταν κάποιος ξεκινά να διαβάσει το βιβλίο μου, και το αφήνει στη μέση. Έχασα τότε. Απέτυχα. Τότε ντρέπομαι… Μοιάζει με τον θεατή που κοιμήθηκε στην πρώτη σειρά βλέποντας με να παίζω…
Το νέο σας μυθιστόρημα, το δεύτερο κατά σειρά έκδοσης, κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2025 από τις εκδόσεις «Ψυχογιός και φέρει τον τίτλο «Αρόδου». Μιλήστε μας για την ιστορία που φιλοξενείτε σ’ αυτό. Τι πραγματεύεται και ποιος ο κεντρικός ήρωάς του;
Ο Μιχάλης, ένας καπετάνιος, προερχόμενος από τα εμπορικά ξύλινα σκαριά του προηγούμενου αιώνα, ακολουθεί την τύχη του, στα δεξαμενόπλοια, τις δύσκολες δεκαετίες μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ταξιδεύει, γυρίζοντας τρείς φορές την υδρόγειο, νιώθοντας στο πετσί του τη φύση και τις επιταγές της. Μπουνάτσες, φουρτούνες, λιακάδες, βροχές, τυφώνες, συντροφικότητα, αγωνία, αλλά και ερχόμενος αντιμέτωπος με όλα τα προβλήματα του ταξιδιού, και του πλοίου, προβλήματα με εκείνους που αφήνει πίσω του, με αγαπημένους και μη.
Αυτή είναι η ιστορία της μοναχικής ζωής ενός κομψού ναυτικού, που ράβεται στο Χόγκ Χόγκ, και ψωνίζει πουκάμισα από το Τέξας. Είναι μια ιστορία 24 κεφαλαίων, με τον ανάλογο γραμματικό συμβολισμό, μια ιστορία που ευελπιστώ πώς δεν θα απογοητεύσει όσους ξεκινήσουν να διαβάζουν.
Ο τίτλος του βιβλίου σας παραπέμπει σε ναυτική ορολογία. Η λέξη αρόδου χρησιμοποιείται για τα πλοία που βρίσκονται αγκυροβολημένα έξω από το λιμάνι, ανοιχτά της θάλασσας δηλαδή και μακριά από τη στεριά, περιμένοντας υπομονετικά να έρθει η σειρά τους για να εισέλθουν εντός του. Στο δικό σας βιβλίο πώς χρησιμοποιείται η λέξη αυτή και γιατί επιλέχθηκε ως ο κεντρικός τίτλος του;
Αρόδου… ο Εκτός λιμένος… ο σε αναμονή μετεωριζόμενος ναυτικός, που πιάνει στεριά κι ακόμα κουνιέται, που νιώθει ξένος στο σπίτι του και πάλι ξένος στο μπάρκο του.
Περνάει μηνύματα το βιβλίο σας και ποια είναι αυτά;
Αυτό δε θα το αποφασίσω εγώ, αλλά ο αναγνώστης.
Σε ποιον Καπετάνιο είναι αφιερωμένο το βιβλίο σας; Θέλετε να μας πείτε;
Όταν ήμουν μικρό παιδί, μια Κυριακή, έπρεπε να επισκεφθούμε με τη μητέρα μου τον φωτογράφο, για μια αναμνηστική φωτογραφία που θα κοσμούσε το γραφείο του πατέρα μου, στα ταξίδια του, ή θα κρεμόταν σαν εικονίτσα μαζί με τις άλλες του πληρώματος στο σαλόνι του πλοίου, για να υπενθυμίζει στους ναυτικούς, πως πίσω τους περιμένουν αυτοί που τους αγαπούν. Η φωτογραφία λοιπόν βγήκε κι εγώ ντυμένος καπετάνιος αντίκριζα με παιδική προσμονή τον φακό που θα με έφερνε κοντά στο μπαμπά.
Αν δείτε τη φωτογραφία θα διακρίνετε το λαμπυρίζων αθώο βλέμμα ενός παιδιού που ονειρεύεται ένα μέλλον ταξιδιού, θαλασσών και περιπέτειας…
Κυρία Μάινα, σας ευχαριστώ πολύ που ανταποκριθήκατε στο κάλεσμά μας και μας παραχωρήσατε αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη. Καλή επιτυχία στο βιβλίο σας, καλόπλοο και καλοδιάβαστο!
Βιογραφικό:
Ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΑΪΝΑΣ γεννήθηκε στην Ερμούπολη Σύρου, αλλά μεγάλωσε στον Βύρωνα. Σπούδασε διοίκηση ξενοδοχειακών επιχειρήσεων, και θέατρο στη Σχολή Βεάκη. Εργάστηκε στα περιφερειακά θέατρα και στα θέατρα των Αθηνών, και συμμετείχε σε πολλές τηλεοπτικές σειρές καθώς και σε κινηματογραφικές ταινίες. Για τρία χρόνια είχε εκπομπή λόγου στο ραδιόφωνο και παράλληλα έγραφε στη μηνιαία έκδοση του περιοδικού homme της εφημερίδας Ημερησία. Το 2010 κυκλοφόρησε η συλλογή διηγημάτων του Τα φαινόμενα απατούν (εκδ. Καστανιώτη) και το 2022 το πρώτο μυθιστόρημά του Να θυμηθώ να παραγγείλω (εκδ. Μεταίχμιο).
0 Σχόλια