Τα τελευταία χρόνια τα παιδιά και
οι νέοι είναι εθισμένοι στο διαδίκτυο και γενικώς, στα μέσα κοινωνικής
δικτύωσης. Ένα φαινόμενο που είναι ιδιαίτερα γνωστό από όλους μας. Λίγο-πολύ,
όλοι αφιερώνουμε αρκετές ώρες χαζεύοντας και αναρτώντας στα ανωτέρω μέσα.
Ένα πράγμα μου κάνει εντύπωση,
όμως, και γι’ αυτό και σας παραθέτω κάποιες σκέψεις που έχω κάνει από γεγονότα
που έχουν πέσει στην αντίληψή μου.
Κάθε πρωί, πηγαίνω στη δουλειά
μου με τα μέσα μεταφοράς. Στη στάση για το λεωφορείο συναντώ νέα άτομα, τα
οποία είτε πηγαίνουν στη δουλειά τους, είτε στο Γυμνάσιο / Λύκειο, είτε σε
κάποια Σχολή.
Τις πρώτες μέρες, τους λέω
«καλημέρα», αλλά απαντούν ψυχρά, μετά δυσκολίας, καθότι πρωί, αλλά και επειδή
δε γνωριζόμαστε καλά ακόμη. Τα νεαρά αυτά άτομα χαζεύουν στο κινητό τους μέχρι
να έρθει το λεωφορείο και η βαρεμάρα είναι ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους.
Με τις μέρες, με τον καιρό,
γνωριζόμαστε καλύτερα. Πιάνουμε την κουβέντα, μιλάμε για τις δουλειές μας,
μιλάμε για θέματα σχολείου, κοινωνικά θέματα, και γενικώς για θέματα που
απασχολούν τους νέους και όχι μόνο.
Συμβουλεύω, σαν μεγαλύτερη, τους
λέω ανάλογες εμπειρίες δικές μου… κι έτσι, η ώρα μας περνάει ευχάριστα. Έχω
παρατηρήσει όμως, ότι με την κουβέντα μας, οι νέοι και οι νέες ξεχνιούνται και
δεν απασχολούνται καθόλου με τα κινητά τους!
Το ίδιο γίνεται και στην
επιστροφή για τα πάτριά μας εδάφη, μετά από μία δύσκολη μέρα σπουδής και
εργασίας!
Ένας λόγος λοιπόν για να
αποτρέψουμε τους νέους από το να είναι εθισμένοι στο διαδίκτυο είναι να τους
μιλάμε. Να συζητάμε μαζί τους θέματα που τους προβληματίζουν, τους φοβίζουν, να
τους δείξουμε το δρόμο, ώστε να έχουν κι άλλα ενδιαφέροντα, εκτός από τα κινητά
τους τηλέφωνα.
Χαίρομαι ιδιαίτερα να συζητάω με
νέους ανθρώπους και περισσότερο όταν τους βλέπω, την ώρα που μιλάμε, να μην
ασχολούνται με το διαδίκτυο εκείνη την ώρα. Πάει να πει, πως αυτά που συζητάμε
είναι ενδιαφέροντα γι’ αυτούς και εννοείται πως χαίρομαι διπλά, καθότι βρίσκω
τον εαυτό μου ως καλό ομιλητή (για να περιαυτολογήσω και λιγάκι)!
Θα πρέπει εμείς οι μεγαλύτεροι,
γενικώς, να δίνουμε το καλό παράδειγμα στους νέους μας, είτε είναι παιδιά μας,
είτε μαθητές μας, είτε συγγενικά μας πρόσωπα, είτε φιλικά. Καλό είναι να
συμπεριφερόμαστε ευγενικά, να μην εθιζόμαστε στον καπνό, στο αλκοόλ, στο
διαδίκτυο, κ.λπ. Να τους παροτρύνουμε να ασχολούνται με δημιουργικά πράγματα
και προπαντός να τους μιλάμε!
Είναι γεγονός ότι τα τελευταία
χρόνια οι γονείς εργάζονται πολλές ώρες την ημέρα, με δύσκολες συνθήκες
εργασίας, έρχονται κουρασμένοι στο σπίτι και δε θέλουν πολλές κουβέντες,
γενικώς. Και φυσικά, οι περισσότεροι απ’ αυτούς δεν πολυσυζητάνε με τα παιδιά
τους. Τους βολεύει να ασχοληθούν με το διαδίκτυο τα παιδιά τους, για να τους αφήσουν να ξεκουραστούν οι ίδιοι.
Έτσι, τα παιδιά τους κλείνονται στον εαυτό τους, προσπαθούν να λύσουν τα όποια
προβλήματα έχουν μόνα τους, γιατί δε θέλουν να απασχολούν τους κουρασμένους
γονείς τους!
Άμα δε γίνει διάλογος όμως τα
όποια προβλήματα δεν επιλύνονται, αντίθετα συσσωρεύονται και διογκώνονται.
Χάνεται η επαφή των γονέων μεταξύ τους και μεταξύ των παιδιών τους.
Τα παλαιότερα χρόνια η οικογένεια
έβρισκε περισσότερο χρόνο να είναι μαζί και να συζητάει, κι αυτό γινόταν κυρίως
στο τραπέζι, την ώρα που έτρωγαν τα γεύματά τους (πρωϊνό, μεσημεριανό,
βραδινό). Βέβαια, ορισμένα θέματα δεν
τολμούσαν τα παιδιά να τα συζητήσουν με τους γονείς τους, γιατί τα θεωρούσαν ως
ταμπού, ειδικά μπροστά στον πατέρα τους, καθότι η οικογένεια ήταν κυρίως
πατριαρχική.
Τώρα που ορισμένα θέματα τα
παιδιά μπορούν πιο εύκολα να τα συζητήσουν με τους γονείς τους, δεν υπάρχει ο
απαιτούμενος χρόνος και η διάθεση, για τους λόγους όπως αναλυτικά περιγράφονται
ανωτέρω.
Θεωρώ ότι θα πρέπει όμως να
βρεθεί χρυσή τομή στις σχέσεις μεταξύ παιδιών και γονέων και να υπάρχει
περισσότερος χρόνος διαλόγου μεταξύ τους. Και φυσικά, ο διάλογος βοηθάει όλων
των ειδών των ανθρώπινων σχέσεων, εκτός των οικογενειακών (φιλικές,
επαγγελματικές, κ.λπ).
Ο διάλογος, όταν γίνεται σωστά,
με ειλικρίνεια, με σεβασμό και όχι με εντάσσεις, είναι το «Α» και το «Ω» για τη
διατήρηση ενός καλού επιπέδου στις ανθρώπινες σχέσεις.
Φωτογραφία εξωφύλλου: Arshad Jamil
0 Σχόλια