Μοσχούλα Μπέστα: "Η συγγραφή λειτουργεί ως χώρος εσωτερικής αναζήτησης και, ταυτόχρονα, ως ανοιχτός διάλογος με τον αναγνώστη"

 

Συνέντευξη με τη συγγραφέα Μοσχούλα Μπέστα  με αφορμή το βιβλίο της για τη διαφορετικότητα «Ο Κουμπής ο Κόκκινος»: Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν μου δίνεται η δυνατότητα να συνομιλώ με συγγραφείς παιδικών βιβλίων, γιατί αγαπώ με έναν ξεχωριστό τρόπο αυτήν την κατηγορία και δεύτερον, η αναφορά στο παιδικό κοινό απαιτεί σεβασμό, προσοχή, αγάπη και φαντασία. Η Μοσχούλα Μπέστα, έχει δημιουργήσει ένα βιβλίο με ενσυναίσθηση και κεντρική ιδέα του τη διαφορετικότητα. Ένα βιβλίο το οποίο αγκάλιασαν οι εκδόσεις Ελκυστής, ένα βιβλίο που μπορεί να προσεγγίσει τα παιδιά, να τα προβληματίσει, να τα συγκινήσει και ευχής έργου να τα παραδειγματίσει. Με το βιβλίο της συγγραφέως αφορμή, συνομίλησα μαζί της, αντάλλαξα απόψεις και χάρηκα τη μεταξύ μας επικοινωνία.

Συνέντευξη στην Κατερίνα Σιδέρη

Κα Μπέστα, αρχικά να σας ευχαριστήσω για την θετική ανταπόκριση στην πρόσκλησή μου για συνέντευξη. Πριν αρχίσουμε να μιλάμε για το βιβλίο σας, θα θέλαμε να μας πείτε λίγα λόγια για εσάς. Είναι μια ερώτηση την οποία σχεδόν πάντα κάνω στον συνομιλητή μου και οι απαντήσεις που λαμβάνω δεν σας κρύβω ότι πολλές φορές ποικίλουν. Θα ήθελα αρχικά να μας πείτε, τι ήταν αυτό που σας οδήγησε στη συγγραφή;

Ως Σύμβουλος Αυτοβελτίωσης (Life Coach), η καθημερινότητά μου είναι αφιερωμένη στην υποστήριξη των ανθρώπων, ώστε να ανακαλύψουν τη δική τους εσωτερική δύναμη. Η συγγραφή προέκυψε ως μια βαθιά εσωτερική ανάγκη να μεταφέρω αυτή την εμπειρία και στις μικρότερες ηλικίες, εκεί όπου χτίζονται τα θεμέλια της προσωπικότητας. Αναζητούσα έναν χώρο συνάντησης πέρα από ρόλους και κοινωνικές ταμπέλες· έναν χώρο όπου, μέσα από την αφήγηση, θα μπορούσα να καλλιεργήσω τις αξίες που υπηρετώ και στην επαγγελματική μου πορεία: την αυθεντικότητα, την ενσυναίσθηση και τη φροντίδα. Για μένα, η συγγραφή λειτουργεί ως χώρος εσωτερικής αναζήτησης και, ταυτόχρονα, ως ένας ανοιχτός διάλογος με τον αναγνώστη. 

Διαβάσαμε και παρουσιάσαμε πρόσφατα το παιδικό βιβλίο σας «Ο  Κουμπής ο Κόκκινος». Πρόκειται για ένα βιβλίο το οποίο περιέχει μικρά και προσιτά κείμενα για τα παιδιά τα οποία συνοδεύονται από την εικονογράφηση της Βιβής Μαρκάτου. Αποκαλύψτε μας αρχικά, πώς προέκυψε η κεντρική του ιδέα;

Η ιδέα του «Κουμπή του Κόκκινου» γεννήθηκε από μια καθημερινή παρατήρηση, σε συνδυασμό με τη διαχρονική ανθρώπινη ανάγκη να αισθανόμαστε ότι ανήκουμε. Στην καρδιά της ιστορίας βρίσκεται μια θεμελιώδης διαδικασία: η αποδοχή του εαυτού. Ο Κουμπής δεν αρκείται απλώς στο να γίνει αποδεκτός από τους άλλους. Πρώτα χρειάζεται να καταλάβει ότι το να είναι κόκκινος και διαφορετικός δεν αποτελεί ελάττωμα, αλλά ουσιαστικό μέρος της ταυτότητάς του. Αυτό είναι και το πρώτο, αναπόφευκτο βήμα προς κάθε αληθινή ένταξη. Μέσα από την απλότητα του ήρωα, επιθυμώ να μεταφέρω ένα βαθύ ανθρώπινο μήνυμα: τη χαρά που γεννιέται όταν βρίσκουμε τη θέση μας στον κόσμο, έχοντας πρώτα συμφιλιωθεί με τον εαυτό μας. Μόνο τότε η αποδοχή από τους άλλους λειτουργεί ως επιβεβαίωση, και όχι ως προϋπόθεση της αξίας μας. 

Το διαφορετικό είναι μια έννοια οι οποία δεν είναι λίγες οι φορές που δυσκολεύει τους αγαπημένους μας μικρούς φίλους. Άλλοτε μπερδεύονται, άλλοτε αδυνατούν να συλλάβουν την έννοιά του, άλλοτε αδιαφορούν. Ποια είναι η άποψή σας, πώς αντιμετωπίζουν τα παιδιά το διαφορετικό;

Τα παιδιά αντιμετωπίζουν το διαφορετικό με μια φυσική και αμερόληπτη περιέργεια. Στις πρώτες τους αντιδράσεις σπάνια υπάρχει προκατάληψη· κυριαρχεί ένας αυθεντικός ερευνητικός παλμός: «Γιατί είναι έτσι;», «Σε τι διαφέρει από μένα;», «Πώς λειτουργεί;». Αυτή η πρώτη επαφή με τη διαφορά είναι μια πραγματικά πολύτιμη ευκαιρία. 

Θα μείνω λίγο ακόμη στο ίδιο θέμα, εκείνο της διαφορετικότητας, μιας και το θεωρώ πολύ σημαντικό και επίκαιρο στις μέρες μας. Πόσο εύκολα είναι διατεθειμένα να  αφομοιώσουν το διαφορετικό τα παιδιά; Ρωτώ την άποψή σας πέραν από συγγραφέα παιδικών βιβλίων και ως ειδικού στον τομέα του Συμβούλου Αυτοβελτίωσης.

Η αρχική αυτή αντίδραση των παιδιών διαμορφώνεται πολύ γρήγορα από το περιβάλλον τους. Αν το «διαφορετικό» παρουσιαστεί με φόβο, αποστροφή ή σιωπή από τους ενήλικες, η περιέργεια μπορεί να μετατραπεί σε δυσπιστία ή απομάκρυνση. Αντίθετα, όταν η διαφορά προσεγγίζεται με ανοιχτότητα, σεβασμό και φυσικότητα, τότε η ίδια η περιέργεια γίνεται γέφυρα κατανόησης και, τελικά, αποδοχής. 

Πολλοί μπορούν να σταθούν αρωγοί τους, πιστεύω ότι συμφωνείτε μαζί μου. Συγκεκριμένα όμως, ποιος είναι ο ρόλος της οικογένειας και του σχολείου στην καλλιέργεια της αποδοχής;

Τα παιδιά έρχονται στον κόσμο χωρίς φίλτρα. Η οικογένεια, το σχολείο και ευρύτερα η κοινωνία είναι εκείνοι που βοηθούν αυτή την αρχική, αυθεντική ώθηση να μορφοποιηθεί σε συναισθήματα συμπάθειας και σε πράξεις κοινότητας. Το καθήκον μας δεν είναι να προστατεύσουμε τα παιδιά από τη διαφορά, αλλά να τα συνοδεύσουμε με ασφάλεια και ειλικρίνεια στη γνωριμία με αυτήν. 

Θεωρώ πως παιδικά βιβλία με ηθικά διδάγματα συνδράμουν δυναμικά έτσι ώστε τα παιδιά να αντιληφθούν έννοιες και αξίες σε αντίθεση με αόριστες συζητήσεις επί παρόμοιων θεμάτων. Ποια ή δική σας γνώμη;

Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας. Τα παιδικά βιβλία που λειτουργούν ως αφηγήσεις, και όχι ως διαλέξεις, διαθέτουν μια μοναδική δύναμη. Η ιστορία δημιουργεί έναν ασφαλή χώρο συναισθηματικής εμπλοκής, όπου το παιδί ταυτίζεται με τον ήρωα, ζει τις δυσκολίες του και βιώνει τις συνέπειες των πράξεων και των σχέσεων, πριν ακόμη τις ονομάσει ή τις επεξεργαστεί πλήρως σε διανοητικό επίπεδο. Μια αόριστη συζήτηση συχνά παραμένει στο επίπεδο της αφηρημένης ιδέας. Η αφήγηση, όμως, είναι εμπειρία. Όταν ένα παιδί ακολουθεί το ταξίδι του Κουμπή, δεν ακούει απλώς ότι «πρέπει» να σεβόμαστε το διαφορετικό. Βιώνει τη μοναξιά του, τη χαρά της ένταξης και την ανακούφιση που φέρνει η αποδοχή. Έτσι, οι αξίες δεν μεταφέρονται ως κανόνες, αλλά ως συναισθήματα και μνήμες. Και αυτές οι μνήμες, πιστεύω, γίνονται το εσωτερικό πλαίσιο αναφοράς του παιδιού όταν αργότερα συναντήσει αντίστοιχες καταστάσεις στην πραγματική ζωή. Το βιβλίο λειτουργεί τότε σαν ένας σιωπηλός σύντροφος που του ψιθυρίζει: «Αυτό το συναίσθημα το γνωρίζεις. Δεν είσαι μόνος». 

Το έτος 2026, μόλις έχει κάνει τα πρώτα του βήματα. Πάντα κάθε νέα χρονιά κυοφορεί μαζί της στόχους και όνειρα, πέραν όλων των άλλων. Η επόμενη και τελευταία ερώτησή μου, θα αφορά μονάχα το λογοτεχνικό κομμάτι. Ετοιμάζετε κάποιο νέο βιβλίο για το νέο έτος;

Ναι, αυτή την περίοδο εργάζομαι πάνω σε ένα νέο έργο. Είναι μια αλληγορική ιστορία, ένα παραμύθι για μεγάλους αυτή τη φορά, το οποίο επικεντρώνεται στην αξία της Πρόληψης. Με απασχολεί να την παρουσιάσω όχι μόνο ως πρακτικό μέτρο, αλλά ως μια βαθιά στάση ζωής. Ο στόχος μου είναι να φωτίσω πώς η έγκαιρη φροντίδα του εαυτού μας, η συνειδητότητα και η αυτογνωσία, μπορούν να χτίσουν ένα οχυρό εσωτερικά που θα μπορεί να προλάβει ή να αντέξει τις “φουρτούνες” που απειλούν την ψυχική μας ηρεμία, τη σωματική μας υγεία και την καθημερινότητά μας. Αυτή η θεματική είναι στον πυρήνα του έργου μου και ως Συμβούλου Αυτοβελτίωσης, καθώς πιστεύω ακράδαντα ότι η Πρόληψη είναι η υψηλότερη μορφή αγάπης και σεβασμού προς τον εαυτό μας και τους ανθρώπους που αγαπάμε. 

Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω τη συγγραφέα για τον χρόνο της και φυσικά για τις εύστοχες και εμπεριστατωμένες απαντήσεις της. Κυρία Μπέστα, σας εύχομαι από καρδιάς τα καλύτερα για τη νέα χρονιά. Σε σχέση με το παιδικό βιβλίο σας ο Κουμπής ο Κόκκινος, εύχομαι να κρατήσει συντροφιά σε όσα περισσότερα παιδιά μπορεί, να αποτελέσει κομμάτι σε πολλές νηπιακές βιβλιοθήκες και να διαβαστεί από μικρούς και μεγάλους. Κλείνοντας να σας ευχηθώ καλή επιτυχία στο νέο σας εγχείρημα, το παραμύθι για μεγάλους, κάτι που θα περιμένουμε με αγωνία αλλά και προσμονή. 

Βιογραφικό:

Ως Σύμβουλος Προσωπικής Ανάπτυξης (Master NLP, Life & Health Coach), και με εμπειρία είκοσι και πλέον ετών στην συναισθηματική στήριξη ατόμων, η γραφή μου αποσκοπεί να προσφέρει ελπίδα και γέφυρες κατανόησης ανάμεσα σε παιδιά και ενήλικες. Αποφάσισα να ασχοληθώ με τη συγγραφή παιδικών παραμυθιών, αξιοποιώντας την εμπειρία μου στην αυτοβελτίωση και την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη, ώστε να εμπνεύσω τα παιδιά να καλλιεργούν θετικές συμπεριφορές, να εξελίσσονται δημιουργικά και να αναπτύσσουν κοινωνικές δεξιότητες όπως η συνεργασία, η επικοινωνία, ο σεβασμός και η ενσυναίσθηση.

 

Διαβάστε την άποψή μας για το βιβλίο: εδώ