Βιβλιοκριτική: "Η Δανία είναι σάπια" του Τάσου Πετρίτση | Γράφει ο Κώστας Τραχανάς

 

Η Δανία είναι σάπια
Συγγραφέας: Τάσος Πετρίτσης
Ημερομηνία έκδοσης: Οκτώβριος 2025
Είδος: Μυθιστόρημα
ISBN: 978-618-231-264-3
Σελίδες: 256

Εκδόσεις: Βακχικόν

Γράφει ο Κώστας Τραχανάς

Η ιστορία αυτή μιλάει για τέσσερα παιδιά. Παιδιά από κείνα που πολλοί θα έλεγαν πως μεγαλώνουν με ασυνήθιστα προνόμια. Παιδιά της  ελίτ αυτής της χώρας.

Τα παιδιά αυτά είναι ο Εδουάρδος, ο Φρέντης, η Μόνα και η Μαρία. Ο Εδουάρδος και η Μόνα είναι αδέλφια. Το ίδιο και ο Φρέντι με τη Μαρία. Ο Εδουάρδος και ο Φρέντι είναι φίλοι κολλητοί. Το ίδιο και η Μόνα με τη Μαρία. Τα κορίτσια πηγαίνουν στο λύκειο. Τα αγόρια λίγο ακόμα και θα μπουν στην Τρίτη γυμνασίου.

Μέρα με τη μέρα οι ανήλικοι πρωταγωνιστές ανακαλύπτουν έκπληκτοι τη διαφθορά του κόσμου που τους περιβάλλει και τη συνενοχή των γονιών τους σε αυτήν.

Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανίας…

Τι απέγινα τα τέσσερα παιδιά;

Πόσο αλώβητα ή πόσο αθεράπευτα πληγωμένα βγήκαν από τη θύελλα που έφερε καταπάνω τους η ζωή. Αν τα κατάφεραν να ζωγραφίσουν φως σε έναν καμβά γεμάτο πυκνό σκοτάδι. Αν η ελπίδα τους κράτησε λίγο ή πολύ. Αν μεγάλωσαν, έχτισαν καριέρες, έκαναν γάμους, δικά τους παιδιά, αν ενηλικιώθηκαν με τις λιγότερες δυνατές ανωμαλίες, υπό το άγρυπνο και προστατευτικό βλέμμα των ειδικών, αν έγιναν ενήλικες κλειστοί, εσωστρεφείς, αιώνια σκυθρωποί είτε αφύσικα πρόσχαροι, αν είπαν κάποτε πως έγιναν ευτυχισμένα ή συνέχισαν να παραπαίουν στα σκοτεινά δωμάτια των ζωών τους, ανήμπορα να ανακαλύψουν τις κουρτίνες που σκέπαζαν το φως.

Ίσως να έζησαν. Ίσως ο Φρέντι βρήκε κάποτε τη δύναμη να συνεχίσει στον δρόμο της τέχνης, ίσως δεν έχασε το νήμα με την πίστη του στην ομορφιά και ίσως ο πόνος, ο θυμός, τα τόσα τραύματα που πλήθυναν από τη μια μέρα στην άλλη και έγιναν αναρίθμητα να βρήκαν έστω κάποιο αδύναμο παυσίλυπο. Και ίσως ο Εδουάρδος να συγχώρεσε τον εαυτό του, να μη φοβηθεί να πάρει και να δώσει αγάπη, ίσως η Μόνα κάποτε να σκότωσε την τελευταία τύψη της σιωπής της και όσες τη βρήκαν έπειτα από την αυτοκτονία του μπαμπά της. Και η Μαρία ίσως τα όνειρα, οι επιδιώξεις της, η πίστη της σε έναν καλύτερο κόσμο, ο τολμηρός και θαρραλέος νεογέννητος εαυτός της ,αυτός που βγήκε διστακτικά από το σκοτεινό καβούκι του για να ξεσπάσει τελικά σαν έκρηξη φωτιάς, ίσως όλα αυτά να μην έσβησαν άδοξα, φοβισμένα και αναπότρεπτα, μετά από εκείνο το μοιραίο απόγευμα που άκουσε τις σειρήνες της αστυνομίας να αντηχούν ως το δωμάτιό της.

Ίσως, πάλι, η ζωή να υπήρξε αμείλικτη. Ίσως να υπέφεραν, χωρίς επιστροφή. Χωρίς τη δυνατότητα μιας ανακούφισης.

Μια συμβουλή έχω να σας δώσω μόνο: Μη λυπηθείτε ούτε στιγμή για αυτούς. Έτσι κι αλλιώς, αυτός ο κόσμος είναι χάρτινος. Δεν θα πονούσαν όπως στον πραγματικό σας…

Διαβάστε το.

Ο Τάσος Πετρίτσης σπούδασε υποκριτική στην Ανωτέρα Σχολή Νέο Ελληνικό Θέατρο Γιώργου Αρμένη. Έκτοτε ασκεί το επάγγελμα του ηθοποιού με συμμετοχές σε θεατρικές παραστάσεις και ταινίες, δρομολογώντας παράλληλα πρώτες απόπειρες στη θεατρική σκηνοθεσία. Ασχολείται με τη μετάφραση λογοτεχνικών κειμένων, εστιάζοντας ιδιαίτερα στον έμμετρο λόγο ως αντικείμενο εμβάθυνσης και έρευνας. Το θεατρικό έργο του Δεύτερη γραφή βραβεύτηκε στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Συγγραφής Θεατρικού Έργου της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος το 2020, ενώ η συλλογή διηγημάτων του Οδός Απωλείας 10 (εκδόσεις Βακχικόν 2022) ήταν υποψήφια για το Βραβείο Νέου Λογοτέχνη του περιοδικού Κλεψύδρα. Το μυθιστόρημα «Η Δανία είναι σάπια» είναι το δεύτερο βιβλίο του.