Βιβλιοκριτική: "Γράμμα στον μπαμπά μου" της Τίνας Α. Μιχαηλίδου

Γράμμα στον μπαμπά μου
Συγγραφέας: Τίνα Α. Μιχαηλίδου
Ημερομηνία έκδοσης: 07/2023
ISBN: 978-618-5747-46-6
Σελίδες: 93

Εκδόσεις: Κομνηνός

Γράφει η Στέλλα Πετρίδου

Ένα διαφορετικό βιβλίο της Τίνας Α. Μιχαηλίδου από όλα τα προηγούμενα και τα επόμενά της που μας έχει παρουσιάσει μέχρι τώρα αποτελεί αυτό που κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2023 από τις εκδόσεις «Κομνηνός», με τίτλο «Γράμμα στον μπαμπά μου». Μια προσωπική κατάθεση ψυχής θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το περιεχόμενό του, ούτε βιογραφία, ούτε αυτοβιογραφία ούτε και ημερολόγιο, όμως και πάλι δεν είναι μόνο αυτό. Είναι αφενός μεν λόγια της ίδιας που νιώθει έντονα την ανάγκη να απελευθερώσει από μέσα της, ίσως για να εκπληρώσει μία ακόμα επιθυμία της, να αποχαιρετήσει όπως πρέπει και όπως του αξίζει τον λατρεμένο της πατέρα που πια δεν υπάρχει στη ζωή, αφετέρου δε είναι και λόγια όλων εκείνων που τον έζησαν από κοντά και ένιωσαν κι οι ίδιοι την ανάγκη να χαιρετήσουν το μεγαλείο της ψυχής του στην ευκαιρία που τους δόθηκε.

Ο ιδιαίτερος τρόπος της συγγραφέα, ο άκρως εξομολογητικός, σπαρακτικός θα λέγαμε, αληθινός μα και λυτρωτικός ταυτόχρονα, στόχο έχει να αποδώσει έναν ελάχιστο φόρο τιμής στον άνθρωπο που την έφερε στον κόσμο και διαμόρφωσε με τη δική του στάση ζωής και τη δική του φροντίδα την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα της, καθώς και τον τρόπο που η ίδια αντιλαμβάνεται πλέον τον κόσμο γύρω της.

Στον πρόλογό της φροντίζει να ενημερώσει τον αναγνώστη της για τους βαθύτερους λόγους που την ώθησαν να γράψει αυτό το βιβλίο. Αρχικά, η συγγραφή του πηγάζει από την επιθυμία της να δώσει δύναμη και κουράγιο σε όλους τους φροντιστές που φροντίζουν τους δικούς τους αγαπημένους με χρόνιες παθήσεις μέσα από την καταγραφή της δικής της εμπειρίας ζωής, καθώς για τέσσερα συνεχόμενα χρόνια, όπως περιγράφει, φρόντιζε προσωπικά και με μεγάλη αφοσίωση τον πατέρα της που έπασχε από άνοια και από πολλές άλλες ασθένειες. Βέβαια, ο κύριος λόγος της συγγραφής του είναι για να ευγνωμονήσει, έστω και μετά τον θάνατό του, τον άνθρωπο πρότυπο, για όλα όσα πρόσφερε στους ασθενείς του ως Αναπληρωτής Καθηγητής Καρδιολογίας στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Αθηνών, μα πάνω απ’ όλα στην ίδια του την οικογένεια.

Ο τίτλος του βιβλίου της δεν είναι τυχαίος, καθώς στις εσωτερικές του σελίδες η συγγραφέας φιλοξενεί το προσωπικό γράμμα της ίδιας προς τον πατέρα της, το οποίο, για πρακτικούς κυρίως λόγους, χωρίζεται σε πέντε μέρη.

Στο πρώτο μέρος η συγγραφέας ανατρέχει στην περίοδο των παιδικών, εφηβικών και φοιτητικών της χρόνων κάνοντας λόγο για στιγμές και αγωνίες που μοιράστηκε μαζί του και που ακόμα συντροφεύουν τη μνήμη της, αναδεικνύοντας ακόμα περισσότερο τα χαρίσματα του αγαπημένου της πατέρα και τη σημαντικότητα του ρόλου του στη δική της ζωή.

Στο δεύτερο μέρος μεταβαίνει στην περίοδο της εκδήλωσης της ασθένειας του πατέρα της, που, θέλοντας και μη, τάραξε και ανέτρεψε την καθημερινότητα όλων, θέτοντας σε νέες βάσεις τις προτεραιότητές τους.

Στο τρίτο μέρος η αναφορά της εστιάζει στον θάνατό του και στη δυσκολία της ίδιας να αποδεχτεί την απουσία του και τον πόνο που αυτή προκαλεί ακόμα και σήμερα εντός της.

Στο τέταρτο μέρος η συγγραφέας συστήνει στον θανόντα πατέρα της τον σύντροφο που άλλαξε προς το καλύτερο τη ζωή της και επηρέασε θετικά το παρόν της. Νιώθει την ανάγκη να του ανοίξει την καρδιά της και να δηλώσει ευτυχισμένη ξανά, δυνατή και αποφασισμένη πλέον να μοιραστεί τη ζωή της με κάποιον που απέδειξε μέσα από τις δυσκολίες και τα στενάχωρα των εξελίξεων ότι την αγαπά αληθινά και τη στηρίζει ψυχολογικά.

Στο πέμπτο μέρος η συγγραφέας διαβεβαιώνει τον πατέρα της ότι χαμογελά ξανά και ότι πλέον αισθάνεται δυνατή και ευτυχισμένη. Παράλληλα, τον ευχαριστεί για όσα της πρόσφερε στη ζωή της και για όσα εξακολουθεί να της προσφέρει έστω και από μακριά.

Η συγγραφέας στη συνέχεια με ένα επιπλέον γράμμα της απευθύνεται στους φροντιστές και στους συγγενείς που καλούνται καθόλη τη διάρκεια του 24ώρου να είναι δίπλα στον άνθρωπό τους ως μια απόπειρα από μέρους της συμβουλευτικής υποστήριξης και ψυχολογικής ενδυνάμωσής τους στο δύσκολο έργο τους.

Το τελευταίο της γράμμα το γράφει η συγγραφέας στον μελλοντικό της εαυτό ευχόμενη να είναι πάντα δυνατή και προπαντός ευτυχισμένη.

Το βιβλίο της κλείνει με μια σειρά γραπτών αφιερώσεων προς τον πατέρα της από συγγενείς, φίλους και συναδέλφους του, οι οποίοι με τον τρόπο αυτόν τον αποχαιρετούν γλυκά και τρυφερά, αφού δεν κατάφεραν να το κάνουν με την προσωπική τους παρουσία στο τελευταίο του ταξίδι λόγω του απαγορευτικού της περιόδου της πανδημίας.

Εν ολίγοις, θα λέγαμε ότι μέσα από αυτό το βιβλίο, που αυθόρμητα αποτυπώνει όλον τον συναισθηματικό κόσμο της, η συγγραφέας εκφράζει όχι μόνο την ευγνωμοσύνη της αλλά και την περηφάνια για τον άνθρωπο του οποίου φέρει το όνομά του και θα το φέρει για πάντα. Παράλληλα, συμβάλει θεραπευτικά και συμβουλευτικά σε όλους εκείνους που έχουν ανάγκη τον παραδειγματισμό, αλλά και έναν υποστηρικτικό λόγο για όσα από ψυχής και με πολύ κόπο και αφοσίωση προσφέρουν στους δικούς τους ανθρώπους.

Αξίζει να επισημανθεί, τέλος, η τρυφερή και άκρως συγκινητική φιλοξενία του ποιήματος του οικογενειακού φίλου Ιωάννη Αγιασματζή στην αρχή του βιβλίου, καθώς επίσης και η αφιέρωση από την ίδια τη συγγραφέα σε όλες τις κόρες που έχουν χάσει τον δικό τους μπαμπά.

Περισσότερα για το βιβλίο: εδώ