Η μανία του καιρού

 

Γράφει η Ευστρατία Ι. Σταυράκη Μπρίμπου

Είναι γεγονός ότι τις τελευταίες δεκαετίες ο ομαλότητα των καιρικών φαινομένων τείνει να εκλείψει. Βρέχει, γίνονται πλημμύρες, διότι η ποσότητα νερού που πέφτει στη γη είναι μεγαλύτερη από το κανονικό. Επίσης σ’ αυτό συμβάλλει το ότι έχουν καεί τα δάση και δεν υπάρχουν δέντρα για να συγκρατήσουν το νερό της βροχής. Έπειτα, έχουν φράξει οι ποταμοί, έχουν μπαζωθεί, γι’ αυτό γίνονται πλημμύρες. Έχει αέρα, γίνονται καταστροφές, γιατί δεν είναι ένας απλός αέρας, αλλά ανεμοστρόβιλος. Το καλοκαίρι πάλι αντί για απλή ζέστη, έχει καύσωνα.

Μία ομαλή ημέρα δε θα δούμε ποτέ. Η θερμοκρασία από τους 29 βαθμούς που είχε περίπου έως στα μέσα του Νοέμβρη μήνα, πήγε στους μηδέν βαθμούς. Πρόσφατα,  Εκεί που είχε ζέστη, άρχισε να χιονίζει στα ορεινά και να έχει παγετό. Και πλάκα είχε όταν είδα κάτι τριανταφυλλιές σε ένα γειτονικό μου σπίτι, που άρχισαν κι έβγαλαν μπουμπουκάκια, οι καημένες! Θα τα καταστρέψει το κρύο!

Έτσι όπως πάνε τα πράγματα, με τις μεγάλες ανωμαλίες του καιρού, τα φυτά και τα δέντρα της φύσης θ’ αρχίσουν να ανθίζουν αλλοπρόσαλλα, γιατί «θα μπερδέψουν τις εποχές»!

Άλλαξε «συνήθειες» ο καιρός, γιατί αλλάξαμε κι εμείς. Ανάποδα πηγαίνουμε εμείς, ανάποδα πηγαίνει κι αυτός. Αλήθεια, τόσα καυσαέρια, τόσα απόβλητα, τόσα πυρηνικά που πέφτουν κατά τη διάρκεια των πολέμων, πού πηγαίνουν; Εμείς οι άνθρωποι τα ρίχνουμε στο περιβάλλον, και η φύση που έχει δύναμη και αντιστέκεται, μας τα επιστρέφει όσα ρίχνουμε εις βάρος της «με τόκο και με υψηλό επιτόκιο»!

Έτσι είναι, ό,τι δίνεις, αυτό παίρνεις, σε συνδυασμό με το ό,τι σπέρνεις, αυτό θερίζεις. Έως πότε θα αντιστέκεται η φύση λοιπόν; Ο Ύψιστος Θεός μας έφτιαξε τη γη και το σύμπαν εν Σοφία και μας τα έδωσε για να τα διατηρήσουμε όπως ακριβώς μας τα έδωσε.

Είναι σαν να μας χάριζε κάποιος ένα αμάξι μεγάλο, ωραίο και να μας είπε να ρίχνουμε ως καύσιμο βενζίνη, να του αλλάζουμε τακτικά τα λάδια, να το οδηγούμε προσεκτικά και γενικώς, να το συντηρούμε, προκειμένου να είναι λειτουργικό και να καλύπτει τις μεταφορικές μας ανάγκες. Εμείς, εάν, αντί να το οδηγούμε όμορφα, οδηγούμε άτσαλα, ή  για βενζίνη βάζουμε νερό, και δεν το συντηρούμε καθόλου, πώς είναι δυνατό το αυτοκίνητο αυτό να δουλεύει σωστά και να μας πηγαίνει στον προορισμό μας;

Έτσι ακριβώς γίνεται και με το περιβάλλον. Εγώ ξέρω να πω πως μία μέρα με πολύ άνεμο καθόμουνα στη στάση για να πάρω το λεωφορείο και, μέχρι να έρθει αυτό, έγινα μούσκεμα από τη βροχή, απ’ την κορφή έως τα νύχια, από το νερό της θαλάσσης που έπεφτε με μανία πάνω μου και πάνω στους υπόλοιπους επιβάτες. Ο αέρας, όχι μόνο δεν μας επέτρεπε ν’ ανοίξουμε την ομπρέλα μας, μας έσπρωχνε με τόση δύναμη και μας πήγαινε όπου ήθελε. Είμαι πάνω από μισό αιώνα εν ζωή, και τόση μανία της φύσης δεν έχω ματαξαναδεί.

Ο δυνατός αέρας, ανεμοστρόβιλος, ξερίζωσε δέντρα, έκανε μεγάλες καταστροφές, απ’ όπου έκανε «αισθητή την παρουσία του». Κόντεψε να βγάλει από τα θεμέλια και τους τοίχους των σπιτιών, ακόμα και τα κεραμίδια τους ήταν έτοιμος να πετάξει μακριά!

Τι να κάνουμε; Να πω για ακόμη μια φορά, πως είναι «τα σημεία των καιρών»; Ας το ξαναπώ, λοιπόν!

 Φωτογραφία εξωφύλλου: Anandu Vinod